कविता

सामंत काकांचा हा लेख वाचला आणी ही कविता सुचली. विश्वातील सर्व माऊलींना ही माझी कविता समर्पित.

आई म्हणजे आत्मा आणी ईश्वर
आई म्हणजे साक्षात परमेश्वर

आई, माऊली, माता, माय
बावरलेल्या वासराची गाय

आई म्हणजे प्रेम निस्वार्थी
आई म्हणजे मांगल्याची धरती

आईच प्रेरणा,पवित्र श्रद्धा
आईच मंदीर आईच देवता

आईच्या कुशीत निजावे क्षणभर
सर्व दु:खं मिटावी पळभर

आई म्हणजे पाऊस वळवाचा
आई म्हणजे सार विश्वाचा

वर्णन
(चालः तमाशातले सवाल जबाब)

अटकर बांधा गोरा गोरा खांदा ss
पदर उडतोय वार्‍यावर
चवळीची तू शेंग शेलाटी
लवलव लवलव करती गss ग ग ग गss (माझ्या रामा तू रं ss)

गोरा रंग तुझा दुधेरी ss
केस काळे मखमाली
हासणं तूझं मंजूळ मोठं
जणू गुलाब फुलले गाली ग ग ग गss

दात तुझे मोती असती ss
नाक असे अणुकूचीदार
भुवयी ठळक तिरकामठी
नजरेचे मारती शर ग ग ग गss

पाहणं तुझ चोरून चोरून ss
राग तुझा लटका ग
लाजलीस हे सांगाया
फुका मारसी मुरका ग ग ग गss

होत्या तशाच आहे,जखमा मला दिलेल्या
दुसराच घाव आता शोधीत चाललो मी

दावीत पाठ गेले,सारेच ते बिचारे
तलवार हीच माझी रोखीत चाललो मी

देईन सूर आता , माझ्याच यातनाना
हे शोकगीत माझे गाईत चाललो मी

कैदेतल्या सुखाची , का आस मी धरावी
दु:खाताही सुखाला शोधीत चाललो मी

ज्याच्यासावे निघाली, माझी सुमार स्वप्ने
आभास तो सुखाचा शोधीत चाललो मी

आहे फितूर स्वप्ने , माझ्या मनातली ही
वेड्या मनास माझ्या फसवीत चाललो मी

व्हावे अबोल आता , सार्‍याच आसवांनी
श्वासात हुन्दक्याना दाबीत चाललो मी

(आमचे मित्र श्री. चंद्रशेखर महामुनी ह्यांच्या सौजन्याने त्यांचे मित्र श्री. मंदार चोळकर यांनी लिहिलेली हि अप्रतीम कविता आम्हाला मिळाली, मंदार यांच्या परवानगीने ही मिपावर प्रसिद्ध करत आहे.)

धड धड धड रथचक्र निघाले, उधळीत धूळ अंबरी,
अवतरला......मृत्युंजय संगरी

आमची प्रेरणा क्रांति ह्यांची ही कविता. ही कविता वाचून संध्याकाळचे माझ्या मनातले रुप नकळत लिहिले गेले.

तेज रवी क्षीण होत,वायु मंद ही सुटत
करण्या सांज स्वागता , मीच झांज वाजवली!

तुळशीपुढे लागे दिवा, मग प्रसादाचा मेवा
भारण्या घर सुरांनी, मीच झांज वाजवली!

शुभंकरोतिचे बोल, लक्ष्मीचा असेच काल
सुवासिक तोच धूप, मीच झांज वाजवली!

परवचा गुंजे नाद, दे आज्जी भजन साद
लहानगे कडेवरि , मीच झांज वाजवली!

मंजुळसा तोचि नाद, घालि अंतर्मना साद
साथ देण्या आरतीला , मीच झांज वाजवली!

आज बुद्धपोर्णिमा , महाकारुणी भगवान गौतमबुद्धांचा जन्मदिवस त्या महान तत्ववेत्त्यास त्रिवार वंदन...!!

तणाने नष्ट होते शेत
तशी द्वेषाने मानव जात
प्रेमानेच प्रेम वाढते
हाच अमृतपाथ

प्रभाती किरण नवे, रात्री चांदण्यांचे दिवे
पुसता तू, 'काय हवे?' मीच सांज स्वीकारली!

उषा रम्य लावण्याची, निशा धुंद तारुण्याची
उदासीन, कारुण्याची, मीच सांज स्वीकारली!

उषा भूपाळीचे सूर, निशा अंगाई मधूर
मनी जागवी काहूर, मीच सांज स्वीकारली!

उषा प्रभूच्या कटाक्षी, निशा मीलनाची साक्षी
उभी एकली गवाक्षी, मीच सांज स्वीकारली!

उषा किलबिलणारी, निशा दरवळणारी
मागे घुटमळणारी, मीच सांज स्वीकारली!

उषा भैरव वहाते, निशा मालकौंस गाते,
माझे मारव्याशी नाते, मीच सांज स्वीकारली!

वृद्धांच्या समस्यांचे चित्रण करणारी 'एका वृद्धाचे मनोगत' ही जागु ह्यांची कविता वाचली आणि आमच्या डोळ्यासमोर काही बेरकी म्हातारे तरळले! म्हटलं ताणलेल्या मनाला जरा विसावा देऊयात! ;)

'साठी बुद्धी नाठी' व्रत घेतले आहे
कांगाव्याने आजाराच्या भंडावले आहे
जेवणापेक्षा चटकमटक पोट भरत आहे
सल्ले कुणाला देऊ? मन उसासत आहे

जेष्ठ नागरीक म्हणून उच्छाद मांडला आहे
टीका करत तरुणाईला पुरा कांडला आहे
सौभाग्यवती बोटं मोडून करवादते आहे
'हिरवट मेले, नजर कशी भिरभिरते आहे!'

वयाबरोबर पाठीनेही बाक घेतला आहे
प्रकृतीने आजारांनाही लाडावले आहे
आहारा पेक्षा औषधच पोट भरत आहे
धार्मिक क्षेत्रात मन आता विसावत आहे

जेष्ठ नागरीक म्हणून समाजात ठिगळ आहे
देणगी देऊन चबुतर्‍यावर नाव कोरल आहे
सढळ हस्ते दिल्यास पुतळ्यालाही वाव आहे

तुझ्या डोळ्यातील
आसवं होवून
तळहातावर विसावावं
क्षणभर...
पण तु मात्र
तटस्थ उभी असतेस
पापण्यांच्या काठावर

तुझ्या केसातील
गजरा होवून
अलगद ओघळावं
मांडीवर...
पण तु मात्र
निस्पर्श असतेस
मिटलेल्या देहावर

तुझ्या अनावर वेगाचं
भान व्हावं क्षणभर
पण तु मात्र
पाठमोरी उभी असतेस
अधीरल्या डोहावर