कविता

http://pune-marathi-blog.blogspot.com/ नमस्कार मराठी जनहो... पहील्या पावसाच्या हार्दिक शुभेच्छा..!!! पहीला पाउस मातीचा वास यांमुळे एखाद्या कवी मनाला सहजच पालवी फूटते.. माझा कावीमित्र ह्रुषिकेश घारपूरे याची एक सुंदर कवीता आपल्यासाठी पोस्ट करत आहे.. वेगळाच आहे पाऊस आज, हे आकाशही वेगळेच आहे. गर्दी करुन दाटलेल्या ढगांचा इरादाच काय वेगळा आहे! आकाशात उत्साह रंगवणार्या ढगांनी आज मात्र उत्पात मांडला आहे. हा पाऊस आज जरा वेगळाच आहे. ढगांतून बरसणारे हे थेंबसुद्धा गनिमी कावा करीत आहे नेहमी ओल्याचिंब करणार्या सरीं आज कोरडाच स्पर्श करीत

कोण म्हणाले हे तुजला ; ऐसे मी करणार नाही खोट्या शपथाना या पुढे अजिबात बधणार नाही दिल्या घेतल्याशिवाय होतात व्यवहार हे मी सांगणार नाही दिल्या घेतल्या शिवाय व्यवहार अजिबात मी करणार नाही प्रतीज्ञेत " भावंड्"म्हणेन; आप-पर मानणार नाही स्वार्थ माझा येता समोरी ; आप-पर जाणणार नाही "केल्याने होत आहे रे आधी केलेची पाहिजे" हे मिथ्य मांडणार नाही "दिल्या घेतल्याने होत आहे आधी दिलेघेतलेची पाहिजे: हे सत्य सोडणार नाही जमवेन जरी नाठाळांची गर्दी ;नाठाळ मी ठरणार नाही तालावरी नाचेन त्यांच्या मग विरोधच उरणार नाही लाचार जरी कोणी म्हणेल ; लाज मला वाटणार नाही लाचारीमुळेच मिळे मलीदा ;सत्य त्यांस सांगणार नाही बोल

फुलत्या क्षणी फुलणे ना जमले सुकताना ही खंत नको गंधित होउन बहरुन जावे, पाचोळ्यापरी अंत नको जगणे अवघड झाले तेव्हा दिला सुरांनी जन्म नवा जन्मांतरी हे सूर भिनावे, नुसता कोकिळकंठ नको रंग-रूप, रस-गंध साठवित फुलाफुलावर लहरत जावे फूलपाखरू जीवन व्हावे, कोशातिल सुरवंट नको क्षणाक्षणाला कणाकणातुन उसळावे चैतन्य अनोखे खळाळते आयुष्य असावे, गती कधीही संथ नको अद्भुत काही असे घडावे असणे-नसणे सार्थ ठरावे रडतच आलो, रडवून गेलो इतका साधा अंत नको

माझी प्रेरणा कारुण्याशा... http://misalpav.com/node/7791 एका वरण भाताच्या थाळीसमोरचा तो मत्त भुकेला चॅपॅक चॅपॅक जिभल्या चाटीत भुरके मारी भुर्र भुर्र भुर्र भुर्र लोणच्याच्या फोडीच्या तहवैभवाने टाकलेले गारूड अन तोंडात डाविकडून उजविकडे खळाळणारा अन्नप्रवाह चॅपॅक चॅपॅक चॅपॅक चॅपॅक भाताच्या दलदलीत ओरपणारा स्निग्ध हात गुलगुलीत स्पर्षाने आणि सात्वीक चवीन जिवाचा खुळखुळा खुळा रे खुळा, खुळा रे खुळा... एका जेवणपानावरून पुनश्व हरि ओम क्षीण नळाखाली अनुमानात कडाडबूम मेघवर्षा धो धो धो... अन मग सारंच शांत.. पुढच्या जेवणपानापर्यंत...

महिनाभर सुटी काढून आलो होतो भारतात पंचाहत्तरी विसरून उत्साहाने राहिलात एकच शल्य मनात परत येतांना वाढले फक्त तुमच्या सान्निध्यात मी किती क्षण काढले? वय विसरून विमानतळास पोचवायला निघालात "आलास, भेटलास, हेच पुरेसं" म्हणालात एव्ह्ढंसं कुठे नाव झालं सार्‍या सिनीयर सिटिझन्सना कळवलंत तुमच्या साठी मात्र वेळ नव्हता "दगदग होते हो त्याची" म्हणत सांभाळलंत दरवर्षी घरी येताना खूप सुखवेन म्हणतो मात्र परत जाताना काळाची भीती आणतो काय करतोय जगावेगळं? कसलं ध्येय? कसलं नाव? सोडून द्यावं सगळं, सगळं आता घ्यावी घरी धाव

कसाब काल म्हणाला अजुन मी बाल रे ' की खटला लांबवयाची तुझी नवी ही चाल रे' जर तू खरच होता लहान मग कस कल कर्म हे घान का घातली ही मरणाच्या तोंडात मान रे का माजला होता २६/११ ला तुझा तो जिहाद्चा अभिमान रे का घातला गोंधळ माजवला तांडव का थाटला ताज मधे तुमच्या जिहादचा मांडव आज जिवावर खेळुन जिंदा तुझ्या आवळल्या मुसक्या किती खाल्या लाथा अन सांगशील का कसा दावला पोलिसांनी खसक्या.. अरे शंडा ही bhumi असे करकरे सारख्या शुरांची ही माता आहे साळस्कर सारख्या शुरांची हे बच्चे असे शिवाजी सारख्या वाघाचे हे सैनिक असती मराठ्यांच्या भगव्या झेंडयाचे का आता सुटली वाचा जेंव्हा खाल्या हिन्दुस्तानी लाथा ? कशाला रे आम

कारुण्याशा... एक कारुण्यडगरीवरचा रौद्रभीषण चिपसेट मत्तदुर्दैवाच्या औक्षणधुंद करालदाढा कर्र कर्र कर्र कर्र सत्यवानाच्या तहवैभवाने टाकलेले सुन्नगारूड अन जवनिकेतून कर्णिकेकडे खळाळणारा रुधीरप्रवाह लब डब लब डब नयनांच्या दलदलीतला हलताडुलता वंचनदाह स्व-टाहोने लिंपून घेतलेला शारीर खुळखुळा खुळा रे खुळा, खुळा रे खुळा... एका स्वप्नपिंपळपानावरून पुनश्व हरि ओम पीतवल्लरींच्या अनुमानात कडाडबूम मेघवर्षा धो धो धो... अन मग सारंच शांत.. पुढच्या पिंपळपानापर्यंत... १६ मे २००९ , पुणे

संसदेच्या शाळेत... मतदारसंघानी 'भूगोल' बदलला नेत्यांनी 'इतिहासा'ला वापरले नको ती 'भाषा' सर्वानी वापरली कुणी कुणी' भाषे'ला वापरले तीन पायांची शर्यत, जोडाफेक कोलांट्यांसारखे 'खेळ' झाले निवडणूकीच्या तमाशामध्ये 'नागरीकशास्त्रा'चे हसे झाले संसदेच्या शाळेत कुणालाच 'नीतीशिक्षणा'ची नाही ओढ यानंतर फक्त गणिताचा वर्ग बेरजा, वजाबाक्या, आकडेमोड... -अविनाश ओगले

एकतर दुपारच्या जेवणानंतर लगेच असलेली मीटिंग मला अजिबात आवडत नाही! त्यात भर दुपारच्या मीटिंग दरम्यान आपण प्रयत्नांची पराकाष्ठा करुन झोप टाळायची आणि समोर सुखेनैव सुस्तावलेले काही डोलकर प्राणी बघितले की आपण जाणीवपूर्वक डोळे उघडे ठेऊन का बसलो आहोत ह्याचा सात्विक संताप येतो! X( पूर्वी जात्यावर जशा बायकांना ओव्या स्फुरायच्या ना तव्दतच अशाच एका मीटिंगच्या दळणादरम्यान स्फुरलेल्या ओव्या! ;) (ओव्यांच्याच चालीवर म्हणून बघा!

तुझ्या जगात कधी असेन मी,नसेन मी... पण तुझ्यात नेहमी असेन मी,नसेन मी... संपतील डोळ्यातली आसवे सारी तरी पापणीच्या कडेवर असेन मी,नसेन मी... झटकून टाकशील माझा विचार..केसातल्या पाण्यापरी... त्या बटांच्या सावलीशी .. असेन मी,नसेन मी... विसरशीस मला दिलेले शब्द सारे तु.. तरी ओठांच्या किनारी असेन मी,नसेन मी... काढुन टाक ह्रदयातून तू मला... तरी आतवर खोल कुठे असेन मी,नसेन मी... विसरून जाशील सर्व त्या क्षणांना... अन् तरी श्वासात तुझ्या .. असेन मी,नसेन मी...