कविता

दिनांक २८ मे हिन्दु हृदयसम्राट विनायक दामोदर सावरकर यांचा जन्मदिवस. काल त्या पुण्यश्लोकाच्या स्मरणाच्या एका कार्यक्रमाला जाण्याचा योग आला. तिथे दोन शब्द बोलायचेही होते. मग म्हणून सावरकरांच्या साहित्य गाथेचा धांडोळा घेत होतो. तो खालील कविता हाती लागली. हे काय बंधु असतो जरि सात आम्हीं । त्वत्थंडिलीच दिधले असतें बळीं मी ॥ असें जावल्य शब्द लिहिणार्‍या या संन्यस्त योग्याचे हृदय असें कोमलही होते या प्रत्ययाने मन भारावून गेले. तोच प्रत्यय समस्त सावरकर भक्तांसाठी :- शीर्षक : वाट चुकलेले कोकरुं कां भटकसि येथें बोलें । कां नेत्र जाहले ओले कोणिं का तुला दुखविले । सांग रे !

आज २८ मे... स्वातंत्र्यवीर सावरकरांचा जन्मदिवस. २८ मे १८८३ साली जन्मलेल्या या महामानवाने भारताच्या स्वातंत्र्यासाठी आपले सर्वस्व पणाला लावुन ब्रिटीश राजवटीविरुद्ध रण छेडले होते. भारताच्या स्वातंत्र्यप्राप्तीत सिंहाचा वाटा असणार्‍या या महान क्रांतिकारकाचे असाधारण कर्तुत्व आज आपल्या स्वतंत्र (?) भारत देशातच दुर्लक्षित होत आहे..

चौथा पेग संपला सिगारेट विझवली... आणि तारवटलेल्या डोळ्यांनी तो म्हणाला मित्रा, खुप आठवण येते रे तिची, तुला ? आठवण? मला नाही येत...! पाचवा भरला.... या वारुणीसारखेच रसरशीत होते तिचे मद्याने भरलेले नेत्र प्रीतीने ओथंबलेले, तुला आठवतात? आठवण? मला नाही येत...! आता शब्द अडखळु लागले होते.. ओठांशीच थबकू लागले होते.. दोस्ता...तुला आठवतात तिचे केस? नागिणीसारखे सळसळणारे... आठवण? मला नाही येत...! शिमल्याला म्हणाली होती मला हा बर्फ किती छान आहे ना... पांढराशुभ्र, निरागस्,स्वच्छ... त्याच्या मनासारखा, आठवते का रे? आठवण?

निम्नबावरी सुप्तपहाडी कलियुग सडता बोगनवेली तप्तशहाळी वित्तडहाळी अलगद शीतल भूतलबोली समतादुस्तर प्रतीकअस्तर प्रीतलावणी दुष्टकापणी सचिंत अधरी बलाक समरी चपखल बाला मूर्तवारुणी झाला जोडे आलाप ताना तरुवर प्रस्तर दृष्यआननी की रोगाची भलती चिन्धी दुर्धर तव परमाणुचाचणी निरलस अनघड कलाकऋजुता तीव्राषाढा धूसर चोली प्रत्येकाची कांचनवटवट तीव्रदुधारी तरुवरढोली मथुरापर्वा चाळणदूर्वा भ्रष्टचिकोडी लोळणफ़ुगडी गलितगात्र शतसूर्यविहारी वस्त्रवृत्र अवकाशरांगडी भिन्नशहारी साजणगर्वी तप्तसहाणी उगळचंदनी धूतवस्त्र उलगडे शरीरी लोभसबाला आरसपानी २६ मे २००९, पुणे

आजी म्हणजे पापणीमधल्या आसवाचा बिंदू असतो डोळयामध्ये साठवलेला मायेचा सिंधू असतो आजी म्हणजे बोबड बोली सापडलेलं नाव असतं अंगाईच्या थापटण्यात दाटलेला भाव असतं आजी म्हणजे देव्हारयातल्या श्रदृधेचं फुल असतं सुरकुत्यांच्या जाळीआडचं हवंहवंसं मूल असतं आजी म्हणजे कौतुकाचा खजिना एक खुला असतो आठवणींच्या फांदीवर हिंदोळणारा झुला असतो आजी म्हणजे प्रौढत्वीही मूल बनायला वाव असतो... ...क्षितिजापार गेल्यावरती ठसठसणारा घाव असतो!

आणखी एक पाडली... सखे तव चुंबनाची पहिल्या थरथर अलगद सरते आहे मज पिसे लागलेले सुखांचे गे हलकेच धुके ओसरते आहे... हळुवार ती मिलनाची धुंदी अंग अंग मोहरते आहे सर सर झर झर उनाड वारा गात्रांत शिरशिरी भरते आहे. क्षण एक सखे अन तृप्तीचा तन मन सुखे पाझरते आहे अंकुर फुलले अंगांगावर..,नी सुखात मन गुदमरते आहे. विशाल.

तुझ्या काळ्याशार कुंतलांप्रमाणे विखुरलेली ती कृष्णा... ती निशा चित्रकाराने एखादं सुंदर चित्र रेखाटावं आणि मग ... त्याला दृष्ट लागु नये म्हणुन काळा रंग देण्याचा दुष्टावा करावा तशी त्या जगन्नियंत्याने ..निसर्गाने... स्वसौंदर्याचा बचाव करण्यासाठीच जणु निर्मीलेली ....

चंपी श्वान कुत्तरा निखळ जात ही भुंके सदानकदा भुकेचे उसासे केकाटून गेले हाडूक जिव्हारी लागून मेले रस्त्यातूनी जाताजाता काय मनाला हरखून गेले लडबडत्या पुच्छा मागे मित्र करिती भाद्रपद चाळे.. भुंकून भुंकून दातपिसून गुरगुराटी स्वरनक्षी केली हिंस्त्र ठसे चाव्यांचे युद्धाचे क्षण वागवती झाली कुत्री म्हणॉनी हिणवी कोणी दगड मारी पेकाटी जीणे जगणे लाजीरवाणे ; संसार मांडते रस्तोरस्ती निळ्याजांभळ्या जिभा काढते हातभर पाहून पाव बिस्कुटी रस्त्यातच फिरेन रस्त्यातच मिटेन एका चाकाखाली क्षणी एका होत्याची नव्हती होईन ; शांत आकांत होईल हडुत हुडूत मधुनी सुटेन मी धाकटी चंपी

देवाशपथ! शरदिनी ह्यांची 'चंपी' वाचून माझी अक्षरश: चंपी झाली आणि मग बधिरल्या मेंदूला काही सुचेना. पण काय चमत्कार थोड्याच वेळात आमच्या भादरलेल्या मेंदूतून हे स्फुरले!

मातलेला अंधार नी बावरलेपण प्रकाशाचे स्वप्नात जागणार्‍या..,रात्रीत बुडूनी गेलो बेधूंद वाहत्या वारियाला कुंपण अभाळाचे ऐकुन साद चांदण्याची ..,मोहरूनी गेलो समीराची झुळूक चावरी, कुजबुजणे खगांचे आळसावली जाग..,मागे अंधार सोडूनी गेलो ओसाड वाळवंटी ... थांबे फसव्या मृगजळाचे विझुन गेली आग..,धुमसायचे विसरूनी गेलो समाधिस्त मी...,स्विकारले आमंत्रण अद्वैताचे पाश तुटले सारे.., मोहमायेतुन उठूनी गेलो विशाल.