कविता

वर्णन (पुन्हा लेखन) (जुने वर्णन येथे आहे) (चालः तमाशातले सवाल जबाब) (सवाल जबाबात प्रत्येक पक्ष एकमेकांवर कुरघोडी करतो. प्रस्तुत सवाल जबाबात तो आणि ती एकमेकांची स्तुती करतात.) तो: अटकर बांधा गोरा गोरा खांदा ss पदर उडतोय वार्‍यावर चवळीची तू शेंग शेलाटी लवलव लवलव करती गss ग ग ग गss कोरस: आली नटून थटून ही बया, हो पाव्हन, लावती लळा तुम्हा पुन्हा पुन्हा घेवुन जा घरला एकदाची, नायतर ज्वानी जायची वाया...

झाले गेले विसरुनी जाऊन झाले गेले विसरुनी जाऊन, सांग तू माफ करशील का? करशील का? || ध्रु || न जुळू शकल्या आपूल्या तारा न फुलू शकला मनमोर पिसारा माणूस म्हणूनी ओळखशील का? सांग तू माफ करशील का? करशील का? || १ || उलटे सुलटे पडले फासे दान दैवाचे हातात न गवसे रिते हात पकडशील का? सांग तू माफ करशील का? करशील का? || २ || न लागली मेंदी हाती न लागले कुंकू माथी अखेरचे तू बघशील का? सांग तू माफ करशील का? करशील का? || ३ || - पाषाणभेद

उन्हात लखलखणारे झुंबर मनात वसलेला गुलमोहर नजर खिळवुनी जिकडेतिकडे नजरबंदिचा खेळ खेळतो लाल तांबडे शेले उडवित हिरव्या छायेतुन सळसळतो गारुड याचे चराचरावर कधि पानांच्या पडद्याआडुन हळूच हसतो लाल तजेला कधि तेजाचे पलिते घेउन फुलांनीच हा रसरसलेला वैशाखाचा घुमवित जागर घरी, अंगणी, वाटेवरती कुठे माळरानी एकांती तप्त उन्हाच्या काहिलीतही मोहरलेली याची कांती पायांखाली कुंकुम-केशर

काजळल्या रात्री - आशंकित गात्री उसासे ही धात्री - भयभीत । गोठलेले जिणे - बंध हे पडले कोडे हे कसले - ईश्वरास । दुर्दैवी पखाली - दैन्यही सामोरी कावड अंधारी - काळ वाही । अस्मानी, सुल्तानी - घोर हा जीवासी नसे आसराही - कोणा येथे । करपली भूमी - उजाड ही सृष्टी ओसाड ही वस्ती -खिन्न शांत । तेज ते उजळे - काळोख्या गर्भात आस ही नेत्रात - वसुधेच्या । स्वये भाग्य लक्ष्मी - बळ ते सावरी माळराना वरी - अवतरी । शपथ ग्रहण - करिती प्रमाण राष्ट्रास्तव प्राण - देऊ आम्ही । शृंखला दास्याच्या - गळोनी पडती बंध हे तुटती - अमानुष । निजाम, आदिल - ही कुतुबशाही मात अ

तडकलेला माळ जळणारं रान फेसाळता धुराळा धुराळ्याच्या थारोळ्यांत टळटळीत उन्हाचं मी न्हाणं घेतोय ! गाठुळलेल्या बुंध्यावर ठणकणार्‍या सांध्यांवर सोलावलेली साल तराटलेल्या फांद्यांवर लटकणार्‍या कबंधागत मी टाहो फोडतोय ! शिशिर-बहर चक्राच्या नि वैशाख ज्वाळांचा हा सदाचा आवर्त नाही. मृगजळांच्या मागे जात माझा मलाच मी भ

कसं सांगू .....! तुला पटणारही नाही. साक्ष तुझ्या-माझ्या गुपिताची, तो निशिगंध.... अबोल झालाय ! तुला आठवतं.........? त्या अनुरागी क्षणांवरती त्याच्याही गंधाची पखरण होतीच. त्या कैफाचा स्पर्षवारा, त्यालाही हवासा वाटला. ताटातुटीच्या क्षणी........! 'पुन्हा येते' म्हणालीस, आली नाहीस. तुझ्या प्रतीक्षेत तो मात्र, कोमेजून गेलाय......! माझं कांही नाही.....! पण निदान त्याच्यासाठीं तरी, तुला पुन्हा यायलाच हवं......!!

काव्यात हरवलेला मी .. शब्दांना नाही गणती एक सोडावा, दुसर्‍या जोडावे ओळ, शब्द मर्यादेसाठी मनामध्ये उजवे, डावे कुणी म्हणतात . . काव्य असावे छांदस, शब्दांच्या मर्यादेत. मर्यादा सोड्ली तर गैर, नी छंदमुक्त अन स्वैर.. मला नाही वाटंत तसं, कि .. हव्यात मर्यादा काव्यासाठी अथांग सागर, सुसाट वारे खुला निसर्ग सर्वांसाठी एक विचारू तुम्हाला मी. .? जंगलामध्ये आडवाटेवर फुलांची असतेच् ना वस्ती ? रसिक पाखरे येतातच् ना रसभरल्या फळांवरती ? म्हणून कधी वाटते मला.

वडा-सांबार खावं, नाहीतर छोले-पुरी चमचमीत सारं शेवटी येणार घशाशी! तरूणांची मजा आहे, येऊन आमच्या घरी, नावालाच यजमान, पण आम्ही आपले उपाशी आली पन्नाशी! पोट आड येतंय, म्हंटलं खुर्ची मागे सरकवावी जराशी जमतंय असं वाटलं पण टेबल पडलं तोंडघशी! आली पन्नाशी! 'सकाळी जावं पळायला, अजून झालं नाही वय' 'जलद चालणं' बरं वाटलं, पहिल्याच दिवशी 'आधिक ताण बरा नव्हे, हळू-हळू होईल सवय' कुणाला माहीत इथे, व्यायाम खातात कशाशी आली पन्नाशी! 'ट्रेकींगला निघालाय?

आज अचानक सर्व्हर गंडे कामाच्या वेळी ऑफिस मेळी असता मन 'मिपा'चकडे माऊस क्लिकता सहज मिपावरि एकाएकी 'एरर' पुढे दचकुनी जागत जीव खुर्चीतच क्षणभर 'स्वगृह'ते उघडे :) --लिखाळ. कवि अनिलांची क्षमा मागून. (मूळ कविता)