कविता

कसं सांगू .....!
तुला पटणारही नाही.
साक्ष तुझ्या-माझ्या गुपिताची,
तो निशिगंध....
अबोल झालाय !

तुला आठवतं.........?
त्या अनुरागी क्षणांवरती
त्याच्याही गंधाची
पखरण होतीच.
त्या कैफाचा स्पर्षवारा,
त्यालाही हवासा वाटला.

ताटातुटीच्या क्षणी........!
'पुन्हा येते' म्हणालीस,
आली नाहीस.

तुझ्या प्रतीक्षेत तो मात्र,
कोमेजून गेलाय......!

माझं कांही नाही.....!
पण निदान त्याच्यासाठीं तरी,
तुला पुन्हा यायलाच हवं......!!

काव्यात हरवलेला मी ..
शब्दांना नाही गणती
एक सोडावा, दुसर्‍या जोडावे
ओळ, शब्द मर्यादेसाठी
मनामध्ये उजवे, डावे

कुणी म्हणतात . .
काव्य असावे छांदस,
शब्दांच्या मर्यादेत.
मर्यादा सोड्ली तर गैर,
नी छंदमुक्त अन स्वैर..

मला नाही वाटंत तसं, कि ..
हव्यात मर्यादा काव्यासाठी
अथांग सागर, सुसाट वारे
खुला निसर्ग सर्वांसाठी

एक विचारू तुम्हाला मी. .?
जंगलामध्ये आडवाटेवर
फुलांची असतेच् ना वस्ती ?
रसिक पाखरे येतातच् ना
रसभरल्या फळांवरती ?

वडा-सांबार खावं, नाहीतर छोले-पुरी
चमचमीत सारं शेवटी येणार घशाशी!
तरूणांची मजा आहे, येऊन आमच्या घरी,
नावालाच यजमान, पण आम्ही आपले उपाशी
आली पन्नाशी!

पोट आड येतंय, म्हंटलं
खुर्ची मागे सरकवावी जराशी
जमतंय असं वाटलं
पण टेबल पडलं तोंडघशी!
आली पन्नाशी!

'सकाळी जावं पळायला, अजून झालं नाही वय'
'जलद चालणं' बरं वाटलं, पहिल्याच दिवशी
'आधिक ताण बरा नव्हे, हळू-हळू होईल सवय'
कुणाला माहीत इथे, व्यायाम खातात कशाशी
आली पन्नाशी!

आज अचानक सर्व्हर गंडे

कामाच्या वेळी ऑफिस मेळी
असता मन 'मिपा'चकडे

माऊस क्लिकता सहज मिपावरि
एकाएकी 'एरर' पुढे

दचकुनी जागत जीव खुर्चीतच
क्षणभर 'स्वगृह'ते उघडे :)

--लिखाळ.
कवि अनिलांची क्षमा मागून. (मूळ कविता)

दिनांक २८ मे
हिन्दु हृदयसम्राट विनायक दामोदर सावरकर यांचा जन्मदिवस.
काल त्या पुण्यश्लोकाच्या स्मरणाच्या एका कार्यक्रमाला जाण्याचा योग आला.
तिथे दोन शब्द बोलायचेही होते. मग म्हणून सावरकरांच्या साहित्य गाथेचा
धांडोळा घेत होतो. तो खालील कविता हाती लागली.
हे काय बंधु असतो जरि सात आम्हीं । त्वत्थंडिलीच दिधले असतें बळीं मी ॥
असें जावल्य शब्द लिहिणार्‍या या संन्यस्त योग्याचे हृदय असें कोमलही होते
या प्रत्ययाने मन भारावून गेले. तोच प्रत्यय समस्त सावरकर भक्तांसाठी :-

शीर्षक : वाट चुकलेले कोकरुं

आज २८ मे... स्वातंत्र्यवीर सावरकरांचा जन्मदिवस. २८ मे १८८३ साली जन्मलेल्या या महामानवाने भारताच्या स्वातंत्र्यासाठी आपले सर्वस्व पणाला लावुन ब्रिटीश राजवटीविरुद्ध रण छेडले होते. भारताच्या स्वातंत्र्यप्राप्तीत सिंहाचा वाटा असणार्‍या या महान क्रांतिकारकाचे असाधारण कर्तुत्व आज आपल्या स्वतंत्र (?) भारत देशातच दुर्लक्षित होत आहे.. हे आपले आणि अखंड भारतवर्षाचे दुर्दैवच म्हणावे लागेल.

या महान क्रांतिकारक देशभक्ताच्या जन्मदिनी माझे त्रिवार वंदन.

जागविले वीरा तू स्वत्व आमुचे
रणी सांडुनीया रक्त अपुले

'स्वतंत्रते भगवति' साद घालुनी
स्वये समग्र भारता आळवले

चौथा पेग संपला
सिगारेट विझवली...
आणि तारवटलेल्या डोळ्यांनी तो म्हणाला
मित्रा, खुप आठवण येते रे तिची, तुला ?
आठवण? मला नाही येत...!

पाचवा भरला....
या वारुणीसारखेच रसरशीत होते
तिचे मद्याने भरलेले नेत्र
प्रीतीने ओथंबलेले, तुला आठवतात?
आठवण? मला नाही येत...!

आता शब्द अडखळु लागले होते..
ओठांशीच थबकू लागले होते..
दोस्ता...तुला आठवतात तिचे केस?
नागिणीसारखे सळसळणारे...
आठवण? मला नाही येत...!

निम्नबावरी सुप्तपहाडी कलियुग सडता बोगनवेली
तप्तशहाळी वित्तडहाळी अलगद शीतल भूतलबोली

समतादुस्तर प्रतीकअस्तर प्रीतलावणी दुष्टकापणी
सचिंत अधरी बलाक समरी चपखल बाला मूर्तवारुणी

झाला जोडे आलाप ताना तरुवर प्रस्तर दृष्यआननी
की रोगाची भलती चिन्धी दुर्धर तव परमाणुचाचणी

निरलस अनघड कलाकऋजुता तीव्राषाढा धूसर चोली
प्रत्येकाची कांचनवटवट तीव्रदुधारी तरुवरढोली

मथुरापर्वा चाळणदूर्वा भ्रष्टचिकोडी लोळणफ़ुगडी
गलितगात्र शतसूर्यविहारी वस्त्रवृत्र अवकाशरांगडी

आजी म्हणजे पापणीमधल्या
आसवाचा बिंदू असतो
डोळयामध्ये साठवलेला
मायेचा सिंधू असतो

आजी म्हणजे बोबड बोली
सापडलेलं नाव असतं
अंगाईच्या थापटण्यात
दाटलेला भाव असतं

आजी म्हणजे देव्हारयातल्या
श्रदृधेचं फुल असतं
सुरकुत्यांच्या जाळीआडचं
हवंहवंसं मूल असतं

आजी म्हणजे कौतुकाचा
खजिना एक खुला असतो
आठवणींच्या फांदीवर
हिंदोळणारा झुला असतो

आजी म्हणजे प्रौढत्वीही
मूल बनायला वाव असतो...
...क्षितिजापार गेल्यावरती
ठसठसणारा घाव असतो!