(जे असे वागत असतील त्यांच्या) डोळ्यात अंजन घालणारी कविता.

>>पण खर सांगु प्रतिमेवर प्रेम करण सोप असतं जीवंत माणसावर पेम करण कठिण असतं अगदी अगदी

नि:शब्द! तात्या.

वाचून पाणी आल डोळ्यात . मीनल.

:( :( :( मदनबाण..... तुम्ही किती जगलात ह्यापेक्षा कसं जगलात याला जास्त महत्त्व आहे.

तरीही वास्तवातली कविता! पण खर सांगु प्रतिमेवर प्रेम करण सोप असतं जीवंत माणसावर पेम करण कठिण असतं ते जर जमल असतं तर या प्रुथ्वीवर आनंदवन फुललं असतं...... खरंच आहे. क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी

:| काय लिहू ! एकदमच निशब्द करुन टाकलं राव तुम्ही ! *** राज दरबार.....

!

माणसाचे वास्तव!

तुमच्या कवितेने अस्वस्थ केले

अस्वस्थ करणारी कविता. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

आजूबाजूला हेच तर बघतो आपण ! त्यात नि:शब्द होण्यासारखे काय ? जगणार्‍या लोकांनी, जगताना त्याच्यावर प्रेम करणं कठीण का असतं, ह्याचा विचार करावा. मेलेल्या लोकांशी डे-टू-डे संबंध येत नाही, म्हणून त्यांना मेल्यानंतरच श्राद्ध (श्रद्धेचा आविष्कार, ह्या अर्थाने) घालणे सोपे असते. -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)