कविता

हा वाढदिवस वाचून आम्हाला आमचा प्रत्येक 'वाढदिवस' आठवला! :D हे रोजचेच फुगणे, बघण्यात वेळ गेला गजरास भर पहाटे कळण्यात वेळ गेला पळलो किती किती मी, वळलो किती किती मी ढळल्या न वळकट्या ह्या जपण्यात वेळ गेला अवळून जाड पट्टा प्यांटीस बांधताना सुटत्या मुजोर दोंदा धरण्यात वेळ गेला अजमावुनी बळाला वजनास उचलताना घटलो असा किती मी? कळण्यात वेळ गेला "रंग्यास" वाढदिवशी ये भान वाढल्याचे पोटामुळेच काटा दिसण्यात वेळ गेला!! चतुरंग

क्षण एक हा जरासे आज हसून घेईन म्हणतो हसता हसता नकळत थोडे, रडून घेईन म्हणतो...! सुख-दु:खाच्या फूटपट्टीचे निकष लावुनी आयुष्या सरणावर जाण्यापूर्वी, थोडे जगून घेईन म्हणतो...! आयुष्याच्या या रंगपटावर खोटे खोटे जगताना फसवुनी सत्यास, स्वप्नात रंगून घेईन म्हणतो...! गेले ते दिन गेले सये तव सहवासाचे सोनसळी साजिरे तव सहवासाचे, क्षण गुंफून घेईन म्हणतो...! हा प्रवास युगा युगांचा तुजवीण नको नकोसा तव आठवणींना सार्‍या, संगे बांधून घेईन म्हणतो...! विशाल.

सूत्रधार :- सळसळ नागावानी डौलदार चाल हिची झळझळ सोन्यावानी झळकते काया हिची .. खाण रुपाची, नार गुणाची , कुण्या गावची, कुण्या रावाची, कुण्या नावाची, ही नार कोण ... गुलाब मोगरा शेवंतीला , तुझा चेहरा हाय भारी रूप देखणं, चतुर बोलणं , लाखा मधे तू भारी नटी : मी नार लई भारी , गार होती बघणारी माझी कीरत ही न्यारी , माझी प्रीत तुम्हावरी---- अहो पाव्हनं ... अहो पाव्हनं ... अहो पाव्हनं, अंमळ घ्या विसावा , विडा हातून, माझ्या हा घ्यावा .. बघा सांज, ही येई दाटून , हूर हूर, मनात भरून, अश्या वेळी, कशाला दुरावा विडा हातून, माझ्या हा घ्यावा .. शिणगार, माझा हा पहावा, संगतीत , शीण घालवावा, चंद्रापार, म

गेले आडवे मांजर, चुके ठोका काळजाचा, मांजर बी हळू बोले, गेला उंदीर हातचा! आज हाये अमावस्या, वाटे धाक-धुक फार, झाला पोरगा वकील, आली दारावर तार ! कसंनुसं वाटे मले, लेक दारात शिंकली, परं माह्या येड्या मना, तिले सर्दी भाय झाली ! पडे हातातुन खाली , कुंकवाचा ग करंडा, पर धनी आने घरी, भरलेला बैलगाडा! जाता तिघे जन संगे, म्हने कामे बिघडती, पर लेकरु आजारी, संगे माय-बाप जाती ! जीव वरती खालती, विझे देवाचा ह्यो दिवा, कर थोडा त ईचार, आली जोरात ही हवा ! भारी लवे डावा डोळा, काय वाईट आनखी? पर आली दारावर, बगा साईची पालखी ! -मानस६

************************************************ या विषयावर आजपर्यंत खुप जणांनी लिहीलेय, खुप सुंदर लिहीलेय. त्या सात महावीरांची आठवण आजही आपल्याला निष्ठेचे महत्व शिकवते.

मंद वार्‍यात,धूंद तार्‍यात, लाजत रात्र आली चांदण्यांचे तबक हाती, उधळीत रात्र आली ! मंदावला भास्कर.., चांदणे सावळे निळावले स्पर्षाने शशिकराच्या, बघ गरती रात्र झाली ! शृंगारात विरघळे, अस्तमानाचे गीत फिके लाजलेली रातराणी..., फुलवीत रात्र आली ! लज्जेने धरले हळुवार, दाती शेव अंधाराचे गुंफीत गीत मिलनाचे.., आतूर रात्र झाली ! नको रे सख्या हे असे, अता दुरावे अंतरीचे रुणझुणते सुर समीराचे, धुंदीत रात्र आली ! चल मिळून तनुत, आगळा देहराग आळवू मिटले अंतर सगळे...,अन गंधीत रात्र झाली ! विशाल.

कधीतरी बेधुंद होऊन बघायचयं कधीतरी बेहोश होऊन बघायचयं बेधुंद बेहोशीत जगणा~यांना अनुभवायचयं कधीतरी पंख पसरुन उडायचयं कधीतरी अंग आक्रसुन पोहायचयं स्वच्छंद राहुन गुलामी अनुभवायचीयं कधीतरी गर्दित हरवायचयं कधीतरी एकांतात स्वतःला शोधायचयं हरवताना स्वतःलाच सापडायचयं कधीतरी जगुन बघायचयं कधीतरी थराराला सामोरं जायचयं मरताना तुझ्या डोळ्यातले माझ्यावर असलेले प्रेम बघायचयं प्रसन्ना जीके.

ते झाड़ तोडले कोणी ? पक्ष्यांची घरटी होती ... बहराची पालव होती .. .... ते झाड़ तोडले कोणी ? संध्याकाळी मावळतीचा निरोप घेउन आम्ही यावे ... इवल्या इवल्या पिल्लांना हे मायेचे दाणे द्यावे .. करून विसावा पुन्हा पिलाना तुझिया खान्द्यावरती द्यावे... इवले होते स्वप्ना आमुचे तोडून विस्कटले कोणी? .... ते झाड़ तोडले कोणी ? सळ सळ ऐकत तुझीच आम्ही प्रेम गूंजने करीत होतो .. मावळतीच्या पटलावरती स्वप्न उद्याचे रेखीत होतो .. प्रीत फुलांच्या वचना साठी तुलाच साक्षी ठेवीत होतो .. संकेत भेटीचा तुझ्या तळीचा असा मोडला कोणी ? ....

कान्हा तुझ्या मुरलीचा, साज असा छळतो रे, वेड़े पिसे होई मन, उर माझा जळतो रे, मुरलीची तान , ऐकू येता जाई भान, सुटे कामधाम, घेते तुझ्याकडे धाव रे , तुझ्या वेणु नादामधे जीव धुंद होतो रे कान्हा तुझ्या मुरलीचा, साज असा छळतो रे वेड़े पिसे होई मन, उर माझा जळतो रे, रोज खेळू रास, हाच लागे ध्यास, तुझे नाम होई श्वास, उरे हाच एक छंद रे, तुझ्या पायी सोडिले मी, उभे घरदार रे , कान्हा तुझ्या मुरलीचा, साज असा छळतो रे वेड़े पिसे होई मन, उर माझा जळतो रे, नुरे द्वैताचे भान, होते सारी एकतान, लागे कृष्ण ध्यान, कृष्णमयी होते रे , सारीकडे कृष्ण कृष्ण, कृष्ण कृष्ण बघते रे, कान्हा तुझ्या मुरलीचा, साज असा छळतो रे वेड़े प

फूल ते माझे न होते, काटेच हाती घेऊ दया.. हास्य ते नव्हतेच गाली, जखमा उरातून वाहू दया मृत्युशी दोस्ती ही माझी, आहे पुराणी वेगळी मृत्यूचा आनंद लुटतो, जगणे उद्यावर राहू दया मुक्त मी केली फकीरी, साथ ही नव्हते कुणी साक्ष देण्या त्या क्षणांची, माझे कलेवर राहू दया काय नसतो देव तेथे, पाहण्या हा खेळ सारा ? असो मग 'काहीतरी', 'तेथे' उगीचच राहू दया ... रात्र सरता मैफिलीचे, रंग सारे लोपले, मात्र हा इतुकाच ठिपका, तुमच्या रुमाली राहू दया.. --- सागरलहरी २८/३/२००९