कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
मंडळी, आपली हिरो अन हिरवीन प्रवासाला निघालेय. त्यांची गाडी जोरात जावू द्यायची की हळूहळू ते आपणच ठरवूया.
सादर आहे "घाट चढा आता" लावणीच्या दोन आवृत्या एकाच वेळी, एकाच धाग्यात... (ढॅण.. ढॅण्...ढॅणाण...)
(राजेश घासकडवींचे अन Nile यांचे खास आभार. अन घासकडवींनी खासकरून ४ थे ("घास भरवण्याचे") कडवे सुववले त्याबद्दल)
व्यवसायाभिमुख शि़क्षण
चित्रातला गुलाबाचा बुके पाहून
त्याला आठवले
तिच्या डाव्या वक्षावरचे गोंदण..
ते राहिलेच काल..
तो स्वतःशी पुटपुटला
प्रदर्शनात तिला मात्र
आवडले होते
हत्ती घोडे आणि मांजर
घरी आल्यावर ती
कामवाल्या बाईला सांगत होती
तिला आवडत ते त्याला कस पटत नाही..
"नवरा हाय म्हणून हाय सगळी कटकट
असला तरी कटकट आनि नसला तरी बी.."
फरशी पुसत बाईने उत्तर दिले.
शाळेत सहाव्या सातव्या वर्गातली मुले
सचित्र शिकत होती
नर मादी आणि
प्रजनन
मिसळपाववरच्या लोकांसाठी याआधीही मी कवितेसारखे काही तरी लिहीणे नवीन नाही! त्यातलाच हा एक प्रकार आहे तो समजून घ्यावा.
आज हनुमान जयंती. शिवाजी महाराजांची पुण्यतिथी. संपूर्ण महाराष्ट्राचे आदरस्थानच नाही तर भक्तीस्थान असलेले आपले शिवाजी महाराज.
पुनवेवरती राग धरूनी, आवस धुसफ़ुसली
काळोखाला घेत साथीला, चंद्रकळा लपविली..
भरात आला खेळ मोडला, अवनी थरथरली
अवकाशाला रिक्त पाहूनी, मूकपणे रडली
उदास झाल्या अवनीसाठी, 'प्रथमा' मग धावली
चंद्रकोर ती नाजूक रेखीव, आकाशी सजली
रोज नव्याने पुन्हा पुन्हा ती, कोर नटू लागली
संध्याराणी तिच्या दर्शने, गोड हसू लागली
नव्या यौवनी चंदाराणी, मोहरूनिया गेली
तिला रिझविण्या सागरलाटही, उचंबळू लागली
लाटांनी मग शुभ्र फ़ुलांची रांगोळी रेखिली
क्षितिजावरती सोनसाजिरी, पौणिमा झळकली
- प्राजु
रस्त्यावरून जाताना
दिसायच ग्रेव्हयार्ड
लक्ष वेधून घेणारी पांढ-या फुलांनी
आच्छादित कबर
वाटायच आकर्षण त्या
नाजूक फुलांच
जाव आत लावावा हात
उचलून आणावीत ओंजळभर
केला धीर गेलेच एकदा
उचलली फुल थोडी
पलीकडच्या कबरीवर
दिसली तितक्यात
-------------------------------
एक मुलगी शुभ्र वेश
जणू परी अस्मानीची
हातात तशीच पांढरी फुल
त्या कबरीवर नाव
JOHN ANDREWS
15/12/97
आणि माझ्या समोरच्या कबरीवर
MERRY JOHN ANDREWS
15/12/97
अंगावर काटा..........
निशब्द सायंकाळ..........
धन्य ! धन्य ते मरण ! ! !
असतील ही माणसे आपल्यापेक्षा वेगळी
एकत्र बसून वाजवतात वाद्ये सगळी
एकतर रेडिओचा आकार छोटा
गायक, वादक, तबला, पेटी, वाद्ये इतर पसारा केवढा मोठा!
खासच असतील ही माणसे एकजात
तरीही प्रश्न पडे कशी वाजवतात गाणी एकसाथ?
एका गाण्यासाठी लता मंगेशकर येते
तिचे गाणे म्हणून ती निघून जाते
नंतरच्या गाण्यासाठी किशोर कुमार येतो
त्याचेही गाणे म्हणून तो निघून जातो
...विश्वामित्र....
नको वाळवुस तु असे..
केस ओलेचिंब उन्हात..
वणवा पेटतो गं माझ्या.
हळव्या नाजुक मनात..
लगबगीने जाशी तु..
केस ओले आवरीत..
ओला पदर सावरीत..
उतरावया दुधाचे भांडे ते उष्ण..
मी पुजेत दंग..पडे सारखा सारखा..लंगडा तो बाळकृष्ण..
हलक्यानेच पुसशी तु..
अंगावरुन ओघळते मोती..
वाटे..सारे देव देव्हार्यातले
तुला वळुन वळुन पाहती..
माझ्या नावाचे ते कुंकु..
तु लावशी ठसठशीत..
दिसशी रुपवान अप्सरा..
मी मंत्र पुटपुटे अडखळीत..
मिसळपाव