कविता

...विश्वामित्र.... नको वाळवुस तु असे.. केस ओलेचिंब उन्हात.. वणवा पेटतो गं माझ्या. हळव्या नाजुक मनात.. लगबगीने जाशी तु.. केस ओले आवरीत.. ओला पदर सावरीत.. उतरावया दुधाचे भांडे ते उष्ण.. मी पुजेत दंग..पडे सारखा सारखा..लंगडा तो बाळकृष्ण.. हलक्यानेच पुसशी तु.. अंगावरुन ओघळते मोती.. वाटे..सारे देव देव्हार्यातले तुला वळुन वळुन पाहती.. माझ्या नावाचे ते कुंकु.. तु लावशी ठसठशीत.. दिसशी रुपवान अप्सरा.. मी मंत्र पुटपुटे अडखळीत.. गंध..सुवासिक लावुनि.. कशी फिरशी तु घरभर.. पुजा उरे उपचार मन माझे सैरभैर... बांधीशी तु गाठ अशी... बघुन पाठमोरी आरश्यात.. आरती चाले कशीबशी माझे लक्ष लागेना कशात.. रोज रोज सका

काव्यरस

शृंगार

हे सुरांनो चंद्र व्हा रे... अर्चना कान्हेरेंने आळवलेली ही विनवणी. ह्याला गाणं म्हणावं तर त्यातल्या आर्ततेशी प्रतारणा केल्यासारखं होईल. अगदी सुरुवातीचा आलाप डोळे बंद करून ऐकावा. एकदा नव्हे, दोनदा नव्हे अनेकदा. जोवर त्यासोबत झंकारणारा तंबोरा आणि तबल्यावरची थाप अंगावर काटा आणत नाही तोवर पुढे जाऊच नये. डोळ्यांत पाणी दाटण्यावेळी कधी बोलायचा प्रयत्न केला असाल तेव्हा कंठ, आवाज जसा कंप पावेल तशी तबल्याची सुरुवात. सुरांनो चंद्र व्हा म्हणताना 'व्हा'मध्ये येणारी जीवघेणी आर्तता ह्या दोन ओळींवर खिळवून ठेवेल.

कवि भुषण कविता क्र. ४ : आग्याहून सुटका

लेखक नितिनकरमरकर यांनी गुरुवार, 25/03/2010 19:08 या दिवशी प्रकाशित केले.

हिशेब पाप-पुण्ण्याचा ! ! ! हिशेब पाप-पुण्ण्याचा चित्रगुप्त दरबारी चालला, धाडती स्वर्गात अन नर्कासी सकलां देऊनी पाप-पुण्ण्याचा दाखला ! !.. वेळ मजवर आली जवां नरकात मजला लोटले, शेजारच्या सुन्दरीस मात्र त्याने स्व- शयनगृहे धाडिले ! !. निरंजन वहालेकर

काव्यरस

हास्य

नाहि कळत मला तुझ्या प्रेम कविता त्या श्रुंगारीक उपमा....ते शब्द लालित्य त्या अनुप्रासात,गण,मात्रात गूंफलेल्या शब्द रचना.. माझी प्रेम कविता चार अक्षरात सुरु होते व संपते.. "तु माझा मी तुझी" माझी प्रेम कविता अविनाश

कवितेची पाककृती ४ : मधुशाला व रूपकक प्रणाली

लेखक राजेश घासकडवी यांनी बुधवार, 24/03/2010 13:27 या दिवशी प्रकाशित केले.

ज्येष्ठ आषाढ ..... कधि बसतो लगबग उडतो एक थवा . थयथयते मग ना दिसते वीज लता . दुमदुमतो कधि गुरगुरतो ढग काळा . थबथबली अवजड करडी स्तब्ध हवा .....

एकाएकी कुठून कैशी कल्लोळातुन उमटे ऐशी हीन स्वरांची शुभ्र रेष ती अजाणत्या त्या विहरी वेली क्षत्रपतीच्या कुरणावरुनी रविकुहरातील बनुनी छाया सरसावुनी मग येई रावा मरुभूमीकणघृत रगडाया जराजीर्ण त्या जरासंध-सम लचके समस्त एकवटाया नाद जोडुनी प्रतिपदमात्रे आरंभीचा ही कविता मग अधर दिशेने बोधे वाचा शब्दार्थ - विहरी - विहरण करतात क्षत्रपती - पृथ्वीपती घृत - तेल प्रतिपदमात्रे - (कवितेच्या) प्रत्येक ओळीत

( बे ) शरम ! ! ! आमच्या वेळी गावांत कधीतरी लाल दिव्याची गाडी दिसायची, आत आपलं माणूस बघून छाती भरून यायची. . आज गल्लोगल्ली गाड्यांवर तसलेच लाल दिवे चमकतात, आतील धनदांडगे मात्र आपले कुणीच नसतात. गाड्या उदंड झाल्या लालदिव्याच्या, जनतेचे हाल कमी नाहीत, लालदिव्याची गाडी बघून आता काहीच वाटत नाही. गाडीवरच्या लाल दिव्यांना अब्रूची चाङ नाही म्हणूनच रेडलाईट एरियात आता लाल दिवा लागत नाही, लाल दिवा लागत नाही.

रस्ता ओलांडता आठवते चतुर्थीला गणपतीच्या देवळात आईचा हात धरून दर्शन घेताना आठवते अजून तो भरगर्दीतला रस्ता बाबांचा हात धरून ओलांडताना आठवतं अंधुकसं पहिल्यांदा जेव्हा आईनं शाळेत सोडलं होतं आठवतं जेव्हा, माझ्या हट्टाखातर बाबांनी खांद्यावर घेतलं होतं देवळात असो वा रस्ता ओलांडता किती सुरक्षित आहोत वाटायचे खांद्यावर बसून बाबांच्या मला आपण उंच झालो असे भासायचे पुढे वयाने मोठा, देहाने उंच झालो शाळा- कोलेजात जाऊन सुशिक्षित झालो अन रस्ता पार करता करता जाणवले आपण एकटेच फक्त आता पुढे आलो आई बाबा जसे होते तिथेच राहिले रस्त्याच्या त्या दुसरया बाजूला मधेच

काव्यरस

करुण

शांतरस

Subscribe to कविता