कविता

नि:संशय.........
खरं तर,
ती होती; म्हणून कविता जन्माला आली...........

तिच्या अस्तित्वाने ओढ निर्माण झाली
आणि अप्राप्यातून ईर्षा.......................

सुदैव........... !!
मुळातील सत्विकतेच्या अंशामुळे दंभाचा दंश झाला नाही
म्हणून भिनलेल्या अस्मितेचा विध्वंसही झाला नाही....................

सहयोगाने तृप्तीच्या संकल्पनांचा शब्द झाला आणि
तुंबलेल्या दबावाचा प्रवाह.....................

आता स्वप्नामधला निसर्ग
अंकुरलेल्या भावभावनांना कवटाळून
वास्तवापलिकडे;
एकांतात; तरंगू लागला, रमू लागला, खेळवू लागला.............

दृष्टीआडच्या बोलण्या-प्रतिसादावरून
त्यांचं खळखळतं व्यक्तिमत्व
एकमेकांच्या गंमतीशीर फिरक्या घेतंय
असंच वाटलं असतं कुणालाही.....................

मात्र,
त्या अवखळामागे दडली होती
त्यांची अव्यक्त संपृक्त संवेदना
आणि
गुदमरलेल्या संवेदनेपाठची
जुळी वेदना..........
अगतिक......हतबल....चंचल........

रिक्तातील कल्पना,.....
अव्याहत,.....
वास्तवातले अपेक्षाभंग तुडवत,
आयुष्याला,
मनस्वी....स्वप्नमय......मुग्धगात्र
करू पहात होत्या................

तडजोडी करता करता
आयुष्य पार सरलेले
स्वप्नांची वाफ उडाली
कोरडे-शुष्क उरलेले

आता न वळे पाऊल
वाटेवरती गाण्यांच्या
कंठात रुते आवाज
ओठही बंद शिवलेले

हे दुःख आत ना मावे
बाहेर येतही नाही
पाहून पोरकी स्वप्ने
डोळ्यांशी डबडबलेले

माझे मन मोठे कोडे
सुटता न सुटे थोडेही
बाहेर दिसे स्वच्छंदी
आतूनी बुरसटलेले

खांद्याला घेऊन ओझी
मसणात रोजची वारी
एकेका दगडा खाली
एकेक स्वप्न पुरलेले

- स्वानंद

ललगा लगाल लगागा लगागा

असे काय होते तळ्याच्या किनारी
रुपेरी जला ये शशीची खुमारी
अशी पावसाने भिजूनी लव्हाळी
जळी भासे चिंब फ़ुलांची डहाळी

कुठे झाड गाते सुरांची तराणी
पवनात वाजे सुखाचीच गाणी
वसे आसमंति पऱ्यांची कहाणी
नसे थेंब आसु दुखांची विराणी

तळे ह्या सुखाने दुथाडी भरूनी
असे थेंब थेंबि मनी साठवूनी
जरि बैसलो हे अप्रुप बघूनी
तरि चित्त माझे उडाले फ़ुलूनी

असे काय होते तळ्याच्या किनारी
खुलल्या रुपेरी मनाच्या किनारी
येइ मोहरूनि उभारी थरारी
मन पाखरू नभि मारी भरारी

सकाळची गोष्ट आहे,
साक्षीला एस.पी.च पोष्ट आहे.

अशीच एक रिक्षा,एम.८०ला येऊन धडकली,
सवयीनेच रिक्षा आधी,एम८०वाली भडकली...

काय रे मेल्या,कुठे बघतोस?डोळे तुझे फुटले का?
रागाऊ नका गोखलेकाकु,गाडीचे काही तुटले का?

खरंतर चुक काकुंचीच होती,अचानक ब्रेक मारलेला
पण, गर्दीनेही कल पाहुन,रिक्षावाल्याला धरलेला...

( चाल: नसतेस घरी तू जेव्हां -)

गातेस घरी तू जेव्हां
जीव सुटका-सुटका म्हणतो
शांतीचे विणता धागे
संसार नेटका होतो !

छत भंगुन वीट पडावी
हल्लाच तसा ओढवतो
ही पाठ कणाहिन होते
अन् चेहरा बारका होतो !

ये घरमालक दाराशी
हळु गाण्या , तो खडसावे
खिडकीच्या उघडुन दारा
तो बोंबा मारून जातो !

मर्दपणाचा ताठा मिरवित गुर्मित धुमसत धुंद जवानी
उभारून झेंडा मस्तीचा दाहिदिशा फिरलो मनमानी

रांडानी खिडक्यांतुन तिरप्या खुणाविले मजला डोळ्यांनी
शालिन नजरा झुकल्या,उठल्या अस्फुटशा होकारांनी

आसुसलेल्या वक्षांवर किति हात फिरवले आसुसलेले
सीत्कारांना कितीक मादक, आत्म्याचे होकार दिलेले

नाही पाहिली काळी माती नाही नाती कुठे बांधली
घुसवत अन् हल वखवखलेला बेदरकारी बिजे उधळली

आता बघतो चौरस गोंडस कुटुम्बलेले कितीक, छोट्या
दो चिमण्यांना कडी घेउनी शिस्तित चालत रेषा कोत्या

एक थेंब टपकला
तिच्या करूण डोळ्यातून
बोच रुतवून गेला
हताशलेल्या काळजामधून

एक थेंब गळला
थबथबलेल्या कपाळावरून
आशा रुजवून गेला
भेगाळलेल्या जमिनीतून

एक थेंब प्रवेशला
शिंपल्याच्या ओठांमधून
बोच छुपवायला लपला
चंदेरी टोपडे पांघरून

एक थेंब चुकार
दमला पोहून पोहून
शर्यतीमधून हरला
अडला बंद दार बघून

एक थेंब निसटला
अभेद्य आवरणामधून
मिलनाचा सांगावा आला
वाट पहाणाऱ्या फ़ळातून

एक थेंब पसरवला
गोलाकार कळकटामधून
चंदेरी साज झळालला
पात्राच्या अंगांगावरून

कधी चांदण्याला तुझी आस होती
कधी श्रावणाला तुझे ध्यास होते
मला मात्र जन्मांतरी सोबतीला
तुझे स्वप्न होते, तुझे भास होते

निजेच्या क्षणी जोजवाया मनाला
तुझे शब्द होते, तुझे सूर होते
पहाटे जशी जाग आली, उशाला
तुझे स्वप्न होते, तुझे भास होते

गळा हुंदका दाटता सावराया
तुझा स्पर्श होता, तुझे हास्य होते
जरा एकटे वाटता साथ द्याया
तुझे स्वप्न होते, तुझे भास होते

फुलांना तजेला, कळ्यांच्या खळ्यांना
हसू वाटणारा तुझा गंध होता
झर्‍याला खळाळून लोभावणारे
तुझे स्वप्न होते, तुझे भास होते