कविता

बाप्या- अताशा असे हे मला काय होते कॅलरि मोजिता रुचीहीन वाटे वर्षे उलटिता चहाची ही गोडी तिच्या हातची ती पळालीच कोठे ........ बाई- अताशा असे हे मला काय होते चहात साखर मी नेमकी विसरते थोडेची हे तोंड खट्टु बनविता कॅलरि घटविण्याचे तट्टु पळविते

==भेळ== तत्वांची मारामारी शब्दांचा खेळ,भावनेचा भडका व्यवहाराची भेळ॥ध्रु॥ घ्यायचे भरपुर चुरमुरे,वरुन फरसाणाचा भपका कांदा टोमेटो टाकुन,वरुन चिंच-पाण्याचा हबका डाव सरसरत फिरवुन दाखवायचा,पंचवीस रुपायाचा खेळ। गिह्राईक चांगलं हेरुन घ्यावं,मुठभर शेव पेरुन घ्यावं

नि:संशय......... खरं तर, ती होती; म्हणून कविता जन्माला आली........... तिच्या अस्तित्वाने ओढ निर्माण झाली आणि अप्राप्यातून ईर्षा....................... सुदैव...........

दृष्टीआडच्या बोलण्या-प्रतिसादावरून त्यांचं खळखळतं व्यक्तिमत्व एकमेकांच्या गंमतीशीर फिरक्या घेतंय असंच वाटलं असतं कुणालाही..................... मात्र, त्या अवखळामागे दडली होती त्यांची अव्यक्त संपृक्त संवेदना आणि गुदमरलेल्या संवेदनेपाठची जुळी वेदना.......... अगतिक......हतबल....चंचल........ रिक्तातील कल्पना,..... अव्याहत,..... वास्तवातले अपेक्षाभंग तुडवत, आयुष्याला, मनस्वी....स्वप्नमय......मुग्धगात्र करू पहात होत्या................ आवाजातला मधुतम अंदाज श्वासांतला चिरसंध अश्वास श्रवणातला हवाहवासा दृढविश्वास साकारत होता त्यांच्यात एक रंजक-रंजित-मयरत-रसाळ-मेघाळ-मधाळ नीरव-एकांत-शांत-संथ दुष्यंत सह

तडजोडी करता करता आयुष्य पार सरलेले स्वप्नांची वाफ उडाली कोरडे-शुष्क उरलेले आता न वळे पाऊल वाटेवरती गाण्यांच्या कंठात रुते आवाज ओठही बंद शिवलेले हे दुःख आत ना मावे बाहेर येतही नाही पाहून पोरकी स्वप्ने डोळ्यांशी डबडबलेले माझे मन मोठे कोडे सुटता न सुटे थोडेही बाहेर दिसे स्वच्छंदी आतूनी बुरसटलेले खांद्याला घेऊन ओझी मसणात रोजची वारी एकेका दगडा खाली एकेक स्वप्न पुरलेले - स्वानंद

ललगा लगाल लगागा लगागा असे काय होते तळ्याच्या किनारी रुपेरी जला ये शशीची खुमारी अशी पावसाने भिजूनी लव्हाळी जळी भासे चिंब फ़ुलांची डहाळी कुठे झाड गाते सुरांची तराणी पवनात वाजे सुखाचीच गाणी वसे आसमंति पऱ्यांची कहाणी नसे थेंब आसु दुखांची विराणी तळे ह्या सुखाने दुथाडी भरूनी असे थेंब थेंबि मनी साठवूनी जरि बैसलो हे अप्रुप बघूनी तरि चित्त माझे उडाले फ़ुलूनी असे काय होते तळ्याच्या किनारी खुलल्या रुपेरी मनाच्या किनारी येइ मोहरूनि उभारी थरारी मन पाखरू नभि मारी भरारी

सकाळची गोष्ट आहे, साक्षीला एस.पी.च पोष्ट आहे.