कविता

( चाल: नसतेस घरी तू जेव्हां -) गातेस घरी तू जेव्हां जीव सुटका-सुटका म्हणतो शांतीचे विणता धागे संसार नेटका होतो ! छत भंगुन वीट पडावी हल्लाच तसा ओढवतो ही पाठ कणाहिन होते अन् चेहरा बारका होतो ! ये घरमालक दाराशी हळु गाण्या , तो खडसावे खिडकीच्या उघडुन दारा तो बोंबा मारून जातो !

मर्दपणाचा ताठा मिरवित गुर्मित धुमसत धुंद जवानी उभारून झेंडा मस्तीचा दाहिदिशा फिरलो मनमानी रांडानी खिडक्यांतुन तिरप्या खुणाविले मजला डोळ्यांनी शालिन नजरा झुकल्या,उठल्या अस्फुटशा होकारांनी आसुसलेल्या वक्षांवर किति हात फिरवले आसुसलेले सीत्कारांना कितीक मादक, आत्म्याचे होकार दिलेले नाही पाहिली काळी माती नाही नाती कुठे बांधली घुसवत अन् हल वखवखलेला बेदरकारी बिजे उधळली आता बघतो चौरस गोंडस कुटुम्बलेले कितीक, छोट्या दो चिमण्यांना कडी घेउनी शिस्तित चालत रेषा कोत्या इंग्लिश मिडियम फॉरिन वारी खुराक अन् बी कॉम्प्लेक्सचे फेसबुकावर पडती फोटो भरतनाट्यचे अन मुंजीचे गोजिरवाणी स्वप्ने माझी घ

एक थेंब टपकला तिच्या करूण डोळ्यातून बोच रुतवून गेला हताशलेल्या काळजामधून एक थेंब गळला थबथबलेल्या कपाळावरून आशा रुजवून गेला भेगाळलेल्या जमिनीतून एक थेंब प्रवेशला शिंपल्याच्या ओठांमधून बोच छुपवायला लपला चंदेरी टोपडे पांघरून एक थेंब चुकार दमला पोहून पोहून शर्यतीमधून हरला अडला बंद दार बघून एक थेंब निसटला अभेद्य आवरणामधून मिलनाचा सांगावा आला वाट पहाणाऱ्या फ़ळातून एक थेंब पसरवला गोलाकार कळकटामधून चंदेरी साज झळालला पात्राच्या अंगांगावरून एक थेंब मोहरला आसुसलेल्या जमिनीमधून तृप्त सुगंध महकला उन्हा्ळलेल्या झळांमधून थेंब थेंब जमवला अनुभुतीच्या ओळींमधून शब्दसाज जर भावला द्या दाद प्रतिस

कधी चांदण्याला तुझी आस होती कधी श्रावणाला तुझे ध्यास होते मला मात्र जन्मांतरी सोबतीला तुझे स्वप्न होते, तुझे भास होते निजेच्या क्षणी जोजवाया मनाला तुझे शब्द होते, तुझे सूर होते पहाटे जशी जाग आली, उशाला तुझे स्वप्न होते, तुझे भास होते गळा हुंदका दाटता सावराया तुझा स्पर्श होता, तुझे हास्य होते जरा एकटे वाटता साथ द्याया तुझे स्वप्न होते, तुझे भास होते फुलांना तजेला, कळ्यांच्या खळ्यांना हसू वाटणारा तुझा गंध होता झर्‍याला खळाळून लोभावणारे तुझे स्वप्न होते, तुझे भास होते समेला जशी दाद उस्फूर्त यावी तसा या जिवाला तुझा छंद होता दिली साथ आयुष्यगीतास ज्यांनी, तुझे स्वप्न होते, तुझे भास होते

मे महिन्याच्या सुट्टीत सुध्दा ते त्याला लवकर उठवतात भराभरा आवरुन सात वाजता नेहरुस्टेडियम गाठतात रिक्षाने घरी परत येण्यासाठी त्याच्या खिशात २० रुपये कोंबतात घरी त्याच्या साठी बोर्नेव्हीटा तयार ठेउन घाईघाईने ऑफीसला जातात या सगळ्या मेहनतीच फळ अजुन त्यांना मिळायचय होय, त्यांना त्यांच्या मुलाला सचिन तेंडुलकर करायचय आई बाबा सांगतात म्हणुन, तो रविवारी सुध्दा सकाळी प्रॅक्टीसला जातो, दिवाळीच्या सुट्टीतही फटाक्यां ऐवजी चेंडुच फोडतो, ई.एस्.पी.एन., स्टार क्रिकेट नियमाने पाहतो, आपण हे सगळे का करतोय हेही त्याला अजुन कळायचय, पण, त्यांना मात्र त्यांच्या मुलाला सचिन तेंडुलकर करायचय बर, हा सचिन फक्त क्रिके

मागे माझ्या एका नाट्यगीतास एकदम झकास चाल लावणारे येथील सदस्य"निल्या१" (Nile नव्हे.

ह्या कवितेच वर्गिकरण मि हास्य रसात केलय,पण मुलत: तो असला नसला तरि फारसा फरक पडणार नाहि.कारण हास्यरस हा या दोन माणसान्च्या व्यकक्तित्वाचा अविभाज्य घटक होता.दर्पण हे या कवितेच न्निवळ नाव नसुन तो खरच या कवितेचाहि स्वभावधर्म आहे...हास्यवेदाचार्य-आचार्य अत्रे आणि हास्ययज्ञनारायण-पु.ल.देशपान्डे...यान्ना अर्पण... १)कधि कधि मि पु. ल.न्चा,कधि कधि मि अत्र्यान्चा.प्रश्न उरतो मधे फक्त वेलान्ट्या आणि मात्रान्चा२)पु.ल.म्हणत भगवन्त ना,तो तुमच्या साथ आहे.अत्रे म्हणत भगवन्त ना,तो तुमच्या 'आत' आहे.३) म्हणजे पु.ल न्च खद्य हे,दहि आणि भात होते.