कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
खरच...?मी आहे स्वतंत्र?...
की,मी मालक आहे,एका बंद खोलीचा?॥
आपल्याच भींती,आपल्याच खिडक्या...
आपलीच दारे,आणी कुलुपही आपलेच...
प्रश्न आहे,हे सर्व उघडण्यासाठी लागणाय्रा चावीचा।
आत राहायचे,निवारा हवा म्हणुन...
आणी प्रेमाची माणसे असावी म्हणुनही...
पण माणसं असुनही प्रेम नसेल,तर कुठुन कौल घ्यावा विवेकाचा?।
कंटाळुन,वैतागुन मी बाहेर जातो,माळरानावर हुं-दडण्यासाठी...
पण पुन्हा परतण्याची ओढ का लागते?...
काळ येउन ठेपलाय,हे सगळं एकदा तपशिलवार शोधण्याचा।
विनंती आमची तुझीया ठायी
करीतो आर्जव नमीतो पायी
सकल कार्य नेई सिद्धीस
आशिर्वाद देण्या त्वरा करा ||१||
रूप अन गुण तुझे कितीक वर्णू
मुढ बालके आम्ही, तू कृपासिंधू
फळ द्यावया कष्टास आमच्या
करीतो आम्ही तुझा पुकारा ||२||
जय जय लंबोदरा
आदीदेव तू विद्यासागरा
लवकरी ये संकटहरा
जय जय लंबोदरा ||धृ||
हिरव्यागर्द झाडीत, जुन्या चबुतऱ्यावर
उन्ह पाऊस झेलीत, उभी आहे दगडी छत्री
पायथ्यात विसावलेल्या कोण जाणे कुणाची
महानिद्रा सांभाळीत, वखवटातात जीवनाच्या
तिच्या आजुबाजुला, निर्मितीचा नंगा नाच
चालू आहे अव्याहत, मरणाच्या एकटेपणावर
हिरवे काळे बुळबुळीत लिंपण लावीत
जीवनाने पाय रोवले आहेत छत्रीच्या माथ्यावर
उडणारे पक्षी मधूनच कधी टेकतात
अस्वस्थ माना वळवून शोधतात
शोधतात मागे राहिलेल्या कुणाला
तळात छत्रीचा कुणीतरी, नेहमीसाठी जवळ.
मातीमधली ढेकळं काळी
पिवून पावसाचं पानी
व्हत्यात मातीवानी
कुकुचकु कुकुचकु
कोंबडा ओरडतोय कुकुचकु
तेच आहे का त्याचे हायकू?
दरीच्याच काठावर
घसा खरडून ओरडतोय
माझाच आवाज परत येतोय
सांजचा सुर्य
क्षितीजावर बुडला
किनार्‍यावर दगड रडला
हिरवे रान हिरवेगार
पाउस नव्हता तर
पिवळेशार पिवळेशार
समाधी लागावी म्हणून
डोंगरावरचे देवूळ
अंधारात जाते बुडून
आल्या पावसाच्या सरी -
भिजू एकवार तरी ;
ओल्या माती गंधासंग ...
आणू प्रेमाला ग रंग !
नको साक्षी आणाभाका ,
पुरावा कशाला तो फुका -
साक्ष ओल्या अंगांगांची
पावसाच्या या सरींची !
प्रेम माझे तुझ्यावर
तुझे किती माझ्यावर -
सरींत मोजणी कशाला
जीव कधीचा हरवला !
काल अगदी असंच मला तो नेसकॅफेवर कॉफी पिताना भेटला
मी "मी पाटील" म्हणताच, "मी नातलग" काहीसं तो म्हटला
माझं सारं बोलणं तसं अगदी पुर्णपणे ईंग्रजीतून चालू होतं
तो मात्र मराठी आणि ईंग्रजी दोन्हींची काशी घालताना दिसला
माझ्याच वयाचा, पण "सार्‍या जगाचं ओझं माझ्या खांदयावर"
असं शब्दाशब्दाला भासवणारा, मला जरा तो आगाऊच वाटला
पोरगा नक्कीच सुखवस्तू अन खात्यापित्या घरातला असावा
"मोबाईल, गाडीचा" अभिमान त्याच्या चेहर्‍यावर होता साचला
आज पहाटे, आळसावल्या मनात सखये उरला तुझाच बंध
आज पहाटे, सुकल्या राताराणीस सखये उरला तुझाच गंध ...
आज पहाटे, सोडले शरीर अन भिरभिरले मन तुझ्याच मागे
आज पहाटे, संपला शिशिर, फुलवितो वसंत नवस्वप्नांचे थवे
आज पहाटे, सरला काळोख, उजळले मन्मनात सोनेरी रंग
आज पहाटे, झालो वैरागी, अन झालो पुन्हा मोहरानात दंग
आज पहाटे, पुन्हा एकदा, बोलले किती एरवीचे तुझे नयन मुके
आज पहाटे, पुन्हा एकदा, दाटले डोळ्यासमोर वास्तवाचे धुके
- विश्वेश
वर्षे सुकली गुच्छ बांधले काडी एक तयातिल चंदन
वळून मागे शोधू पाहे; गंध मंडली; शापित मन
उगाळली आयुष्ये परि ना वात सरे ना ऋतुमंथन
काळावरती ठसे अबाधित; तलम रेशमी हे बंधन
घटअमृतसय निराकार; उभयांना विरहाचे प्राक्तन
शोध निरागस क्षतापलिकडे; रोज सागराचे स्पंदन
.............................अज्ञात
मिसळपाव