कविता

आजही यमुनातीरावर राधा कदंबाखाली उभी अगदी नेहमीसारखेच आजही प्रतिक्षा; ठाऊक आहे कान्हा गोकुळात नाही तरीही अगदी नेहमीसारखेच कसे युगान्तीत प्रेम हे अवघे निळे आभाळ काजळले अमर प्रेमाचे चमचमते थेंब ओघळलेले कदंबाच्या पानापानात ते गच्च दाटलेले राधेचे उत्तरीय त्या प्रेमात चिंब जाहलेले राधा कशी पुरती बावरलेली इतक्यात दुरून एकतारीचे सूर घुमले नितांत आर्त विरहगीत त्यामागून आले राधेचे नेत्र त्याचा उगम शोधू लागले दूरवर एका वडाखाली एक सात्विक सौंदर्य, वल्कले नेसलेले राधा धावत सुटली त्या वडाकडे त्या सौंदर्याला गाठायला अचानक ती मध्येच अडखळली, वेडावली, मुळातून हादरली अजरामर प्रेमाचा वर्षाव त्या कदंबापली

तिची कापरापरी दृष्टभेट घडते द्विधा पाडसांच्या मनी स्पष्ट होते मनांची व्यथा सांगते ही कथा हास्य ओठांतले लपवुनी नाहि लपते लपंडाव हा पोरका जीवघेणा कळी काजळातून ओथंबते उधाणून येते नि माया दुधारी पापणीतळी स्वप्न ओसांडते इथे अन तिथेही रमल पाशतंतू दूरस्थ दोघे दिशांना परंतू जिथे मेघवारा तिथे साद संकल्प अढळ ध्रूव दोन्ही सदाही प्रवाही ...........................अज्ञात

रानमाळी पावसाळी चिंब ओली पाकळी झाडपानी निथळणार्‍या चाहुलींच्या थेंबओळी मृत्तिकेच्या गर्भदेही अत्तरे घनबावळी रोमरोमांचा फुलोरा रासक्रीडा सावळी आडमेघांपलिकडे आतूर किरणे कोवळी सावलीच्या पाउली उमले कळी कळि वेगळी ओघळे मन ओघळांवर श्वास भरती पोकळी बंड काळिजपाखरांना पापणीकड मोकळी रम्य निर्मळ स्फटिकधारा जात त्यांची सोवळी स्पर्श होताक्षण धरेचा अर्घ्यमुद्रा ओवळी वाहतांना नांदती काठावरी स्वप्नावळी जीवनी ही सृजनतेची एक मोठी साखळी ...........................अज्ञात

रात्र काळी पावसाळी भावना उमलून येई चक्षुरंध्रांपटलपाठी यातना अस्वस्थ कांही थेंब पोटी वलयं मोठी काठ त्यांना ज्ञात नाही तुंबलेले हो प्रवाही ना दिशा ना गोत त्यां ही गुंतले रेशीमधागे गाठ पण पडलीच ना ही स्पर्श हळवेला दंवाचा कमळदळ निर्लिप्त राही स्थान परि त्यांचे जळातच श्वास श्वासांतून वाही व्यापलेले अर्थ सोबत याच देही पण विदेही.. !! .....................अज्ञात

कोण ऐकतो, कोण समजतो?

पाहावे तिथे फ़क़्त दिसतात कावळे ... कुणी आंधळे तर कुणी पांगळे अरे हीच मायभूमी जिने दिले मावळे ... चालती अनंत भक्त पाहण्या रूप सावळे नुकताच मेलो आहे मी, आहे पिंड कोवळे ...

जो तो येतो मारून जातो जो तो येतो मारून जातो, जो तो येतो त्याला खेळून जातो, बोलत नाही गरीब बिचारा मुका तो तर तेव्हा करतो काय? जेव्हा बॉलला बॉलर लावतात थुका ||धृ|| तो हातात धरून जोरात चोळतात त्याला वरती फेकून खाली झेलतात पायी घासून घासून पायी घासून घासून रंग त्याचा जाईल बरका!

मी बत्तासा गोल गोल तो: नको भांडण तंटा नको त्या बारा भानगडी नको झगडा करू अन नको कोणती लफडी गुण्यागोविंदानं राहू आपण दोघे मी बत्तासा गोल गोल अन तू माझी गोड रेवडी ||धृ|| तो: लक्ष्मी आहे तू ग माझी अन नारायण मी ग तूझा शोभणारा जोडा आपला नाही संशय कसला त्याचा सारं गाव बोलेल ही फार गुणी आहे जोडी गुण्यागोविंदानं राहू आपण दोघे मी बत्तासा गोल गोल अन तू माझी गोड रेवडी ||१|| ती: राग हो कसला प्रेम हे आहे माझे तुमच्यावर तुमची मी अन माझे तुम्ही झाले लग्न झाल्यावर उगाच नका राग कसला धरू आता तुम्ही मनी गुण्यागोविंदानं राहू आपण दोघे तुम्ही बत्तासा गोल गोल अन मी तुमची गोड रेवडी ||२|| तो: वागू

चालले मी परी विखुरल्यात इतस्ततः जाणीवभर लहानथोर माझ्या खुणा पदोपदी जाणवताना मिळेल आठवांना उजाळा शब्द - नात्या विरहीत आपला भावबंध आगळा नसणारे मी, एक शाश्वतय, मान्यय मला मनातला ठाव माझा अशाश्वत ठरणार का ? होते खरच ना मी इथलाच भाग अविभाज्य ? पानगळीइतकचं शुल्ल्क होतं माझं अस्तित्व ? आजर्पंतच्या असण्यावर प्रश्नचिन्ह उमट्लेलं जमाखर्चाच शेवटचं पान ताळेबंद विसरलेलं