कविता

कोण ऐकतो, कोण समजतो? फुकाच अवघी तळमळ केवळ
झोप रात्रिची उडून जाते, होते पोटी जळजळ केवळ

मनास वाटे व्हावी क्रांती, राहु नये ही चळवळ केवळ
टीव्ही आणिक फेसबुकावर हाय उठवते खळबळ केवळ

रस्त्यावरचे रक्त पाहुनि अता न येते कधीच भोवळ
जाताजाता चुकचुक थोडी, थोडी उरते मळमळ केवळ

सामसुमीच्या खुणा सांगती क्षितिजावरती उठेल वादळ
गळत्या पानांमधून कांही उगाच होते सळसळ केवळ

ऊंचऊंच लाव्हा उसळावा स्वस्थ पसरला फुटून कातळ
आत्मतुष्टिचा झरा वाहतो थंडपणाने खळखळ केवळ

टरारणार्‍या स्नायुंमधुनी बसेल हिसका तुटेल साखळ
सांड बडवले जुवे खेचती, थुंकी गळते घळघळ केवळ

पाहावे तिथे फ़क़्त दिसतात कावळे ...
कुणी आंधळे तर कुणी पांगळे

अरे हीच मायभूमी जिने दिले मावळे ...
चालती अनंत भक्त पाहण्या रूप सावळे
नुकताच मेलो आहे मी, आहे पिंड कोवळे ...
पाहावे तिथे फ़क़्त दिसतात कावळे ...

जगताना छळले तुम्ही मेल्यावरही छळा
माणसाचा नाही तुम्हा फ़क़्त पिंडाचा लळा
वाटले होते मेल्यावर तरी संपेल सगळे
पाहावे तिथे फ़क़्त दिसतात कावळे ...

काढली अनेकदा जगताना स्वत्वाची धिंड
मोडला अनेकदा जगताना माणुसकीचा पिंड
सार्यातून उरला गाठीशी तो स्वाभिमान थोडा
तोडा लेकहो तुम्ही त्याचेही लचके तोडा

जो तो येतो मारून जातो

जो तो येतो मारून जातो,
जो तो येतो त्याला खेळून जातो,
बोलत नाही गरीब बिचारा मुका
तो तर तेव्हा करतो काय?
जेव्हा बॉलला बॉलर लावतात थुका ||धृ||

तो हातात धरून जोरात चोळतात
त्याला वरती फेकून खाली झेलतात
पायी घासून घासून
पायी घासून घासून
रंग त्याचा जाईल बरका! ||१||

त्याला पकडाया सगळे पुढेच पळती
हाती घ्यायला सारेच जोरात धावती
सोडू नका हो कुणीही त्याला
बोलती होणार्‍या धावा रोका ||२||

मी बत्तासा गोल गोल

तो:
नको भांडण तंटा नको त्या बारा भानगडी
नको झगडा करू अन नको कोणती लफडी
गुण्यागोविंदानं राहू आपण दोघे
मी बत्तासा गोल गोल अन तू माझी गोड रेवडी ||धृ||

तो:
लक्ष्मी आहे तू ग माझी अन नारायण मी ग तूझा
शोभणारा जोडा आपला नाही संशय कसला त्याचा
सारं गाव बोलेल ही फार गुणी आहे जोडी
गुण्यागोविंदानं राहू आपण दोघे
मी बत्तासा गोल गोल अन तू माझी गोड रेवडी ||१||

चालले मी परी विखुरल्यात इतस्ततः
जाणीवभर लहानथोर माझ्या खुणा

पदोपदी जाणवताना मिळेल आठवांना उजाळा
शब्द - नात्या विरहीत आपला भावबंध आगळा

नसणारे मी, एक शाश्वतय, मान्यय मला
मनातला ठाव माझा अशाश्वत ठरणार का ?

होते खरच ना मी इथलाच भाग अविभाज्य ?
पानगळीइतकचं शुल्ल्क होतं माझं अस्तित्व ?

आजर्पंतच्या असण्यावर प्रश्नचिन्ह उमट्लेलं
जमाखर्चाच शेवटचं पान ताळेबंद विसरलेलं

(सकाळी दूधाला जातांना दारात प्राजक्ताचा बहर पडलेला दिसला आणि......

मे महिन्याचा भर उन्हाळा, पावसाळा लवकर येणार म्हणून किंवा वळवाची चाहूल म्हणून आभाळ भरून आलेलं, वसंताच्या लाटांवर कोकीळा अजून बागडताहेत; अशा वेळी ऋतुमानाप्रमाणे मोगरा-निशिगंध ठीक आहेत पण चक्क श्रावणातला प्राजक्त आज कसा काय फुलला ????.....

एखाद्याच्या जीवनवणव्यात जर असा प्राजक्त बहरला तर हुरहूर आणि कल्लोळच येईल वाट्याला ......)

मेघाआडुन घुमे कोकिळा विधिवत संसारी
क्षितिजावरचे माप लवंडे वसंत दरबारी
कसाच फुलला असा अवेळी पारिजात दारी
घाट आठवे दाट वनातिल वैशाखविहारी

आता भासात्मके देवे। येणे वाग्यज्ञे कोपावे|
कोपोनी मज द्यावे। कसाबदान हे||

जे सुष्टांची वीरता सांडो। तया निराकारी रती वाढो|
दुष्टा अकस्मात जडो। प्रेम शांतीचे||

दुरिताचे जीवित जावो। विश्व अधर्म सूर्ये पाहो|
जो जे ढापील तो ते लाहो| प्राणिजात||

गर्जत विकल मंडळी| नश्वरनिष्ठांची मांदियाळी|
धडपडत भूमंडळी| भेटतू भूता||

करा हीनबुद्धीचे तांडव| वासनाविकृतींचा ठाव|
बोलती हे पुंगव| तर्कट्यांचे||

मानवास जे लांच्छन| मुखंड जे बुद्धिहीन|
ते सत्याचे सदा खंडन| करिते होतू||