Skip to main content

सायंकालीन छटा....

लेखक मकरन्दबेहेरे
Published on शुक्रवार, 16/12/2011
सायंकालीन छटा आजकाल तीच्या चेहर्‍यावर प्रतिबिंबित होत असतात आणि त्या छटा पाहुन मला अग्निज्वालांनी होरपळत असलेल निर्वात अंतरिक्ष स्वप्नात दिसते आणि मी जागा होतो आणि कुणा मदमत्त जोडप्याला हवी हवीशी रात्र मला भयाण वाटु लागते आणि मी ती स्मशान शांतता भंग पावु नये म्हणुन तोंडावर हात ठेवुन मी आक्रोश करु लागतो आणि शेवटाच्या विश्वापर्यंत जाउन येतो आणि त्याच वेळेला देवळाच्या गाभार्‍यात माझ नाव घुमत असत आणि विश्वेश मात्र शांतपणे बसलेला असतो बेहेरे मकरंद ११०२२०८०
लेखनविषय:
लेखनप्रकार
याद्या 3134
प्रतिक्रिया 6

प्रतिक्रिया

अत्रुप्त आत्मा शुक्रवार, 16/12/2011
परत त्येच... गल्ली चुकल कि वो पुन्ना ... ह्ये कविता असतय ना,त्ये कि नै 'जे न देखे रवी' ला टाका हो... नविन आलासा वाटतं मि.पा.वर स्वागत हो तुमचं :-)

अभिजीत राजवाडे शुक्रवार, 16/12/2011
कविता जबरदस्त लिहिली आहेस मित्रा!!! आणखी येऊ देत. कवितेचा शेवट आवडला.

गवि शुक्रवार, 16/12/2011
आणि त्या छटा पाहुन मला अग्निज्वालांनी होरपळत असलेल निर्वात अंतरिक्ष स्वप्नात दिसते आणि मी जागा होतो आणि कुणा मदमत्त जोडप्याला हवी हवीशी रात्र मला भयाण वाटु लागते आणि मी ती स्मशान शांतता "आणि" शब्दाचा अतिरेक झाला आहे. बाकी काही समजले नाही हा वाचकाचा, पक्षी माझा दोष असणार. -जे देखे कवि, ते न देखे गवि.