बर्याच वेळा आपल्या घरातील लहानगे भिंती रंगवतात... त्या रंगवेल्या भिंतींचा कौतुकही कोणाला एवढ नसत किवा त्या कोणाला खराबही वाटत नाही, पण काळाच्या ओघात त्या भिंतींना नवीन रंग दिले जातात आणि त्या नक्षी रंगाच्या पडद्या आड लपल्या जातात... थोडासा प्रयत्न ह्या आठवणी चाळण्याचा... आणि मनाच्या कोपर्यात जिवंत ठेवण्याचा... घरातल्या भिंतींना आता नवीन रंग दिलाय... त्याच्यामागे एक काळ झाकला गेलाय... समोरची हि मोठ्ठी भिंत... छान निळ्या रंगात रंगून उभी.. पण त्या वरच्या सगळ्या आठवणी दडल्यात तिच्या गर्भी... आठवत्यात त्या पुसटशा खुणा.. जरी आठवनीनचा अल्बम झालाय जुना... सोनुल्याने माझ्या रंगवलेली ती पूर्ण भिंत... ज्याची कोणासही कधी वाटली नाही खंत... भिंतीवर बर्याच काढलेल्या त्याने नक्षी त्यातल्या बहुतेकांना तो म्हणायचा पक्षी.. जरी कितीही विचित्र वाटली ती नक्षी भाबडेपणाची त्याच्या होती ती साक्षी बराच वेळ तो एकाच जागी गिरवत बसायचा त्याच्या आकाराकडे बघून मग एकटाच हसायचा... नखांनी खरडून खरडून तो रंग काढायचा कोणाचं लक्ष नाही बघून हळूच तोंडात टाकायचा. ह्या पूर्ण भिंतीवर तो रेल्वेचे रूळ काढायचा हातानेच मग त्यावर तो रेल्वे पळवायचा कधी लाल रंगाने रेष ओढायचा त्यावरच निल्याने दुसरी काढायचा भले मोठे जाले झालेले त्या रेषांचे मोठा घर वाटायचा ते कोशांचे बाळाच आता भाबडेपणा गेला माझ्यापेक्षाही आता तो मोठा झाला रंगलेल्या भिंतीवर बर्याचवेळा रंग दिला त्या रंगांबरोबर त्याचा तो भाबडेपणा पुसत गेला कधी कधी मग भिंतीकडे पाहताना सगळे आकार आठवतो आणि रंगलेल्या भिंतीवर ते डोळ्यानेच रंगू पाहतो