कविता

सकाळी तू ओले केस
फटकारत असताना
आरसाच दिमाखात असतो

पुडीतून हळूच डोकावणारा
मोगरा प्रसन्न हसत असतो
स्वत:शीच मान डोलावत

खिडकीतून डोकावणारी अबोली
काहीतरी पुटपुटत असते
मनातल्या मनांत छानसे

मिठी मारल्यागत
लाजाळू तुझी पाठ पहात
खुदकन लाजलेले असते

आरशासमोर दोन गुलाब
उमलत चाललेले
मला दुरूनही दिसतात

ओठावरचे निसर्गदत्त
डाळिंबाचे दाणे पिळवटून
ओठावर पसरायला पहातात

दोन भुवयांच्या कमानीत
जास्वन्दीचा लालभडक ठिपका
विराजमान होत असतो

त्यांचाच जीव घे तू .....

हा लावतो पुढारी घामास भाव सस्ता
म्हणुनी यमास झाला गिळण्यास गाव सस्ता

मातीत राबताना इतके कळून आले
फुकटात ठोस जखमा! प्रत्येक घाव सस्ता!!

पर्जन्य, पीकपाणी, दुष्काळ, कर्ज, देणी
शांती महागडी अन केवळ तणाव सस्ता

मरतोय अन्नदाता पर्वा न शासकांना
करतात भाषणे ते आणून आव सस्ता

लाठी उगारताना, बंदूक रोखताना
का वाटला तुला रे माझा उठाव सस्ता?

सत्याग्रहास आता रक्तात माखवावे
शिकवू चला नव्याने क्रांतीस डाव सस्ता

शोधून शोषकांना तू लाव फास त्यांना
त्यांचाच जीव घेणे उरला बचाव सस्ता

स्वप्नांच्या शाळेत झालो मी भरती ,झालो ससाणा पोचलो ढगा वरती,
दिसला ससा धरती वरी ,झेप घेतली त्यावरी,
ससा झाला कावरा बावरा,माझा झाला बैजूबावरा ,
घेऊ लागलो तान-लकेर ,क्षणात झालो मी फकिर ,
दुसऱ्या क्षणी होतो मी राजा,वाजू लागला सनई-बाजा,
झालो मी राजाचा रंक ,कधी झालो येसाजी कंक ,
आला हाती दाणपट्टा माझ्या ,चिरू लागलो ताज्या भाज्या,
मौजेची ती स्वप्ने पडती ,स्वप्नात माझ्या झाडे उडती,

अजुनी आठविते भय रात्र मज ती,कोणी न्हवते अवती भवती,
त्यातून बिबट्याची डरकाळी ,मेळ घाटातली ती रात्र काळी,
रान गव्यांचे हुंकार भिवविती ;वानरांचे चित्कार घुमती,
हरीणांचे बिथरून पळणे ,रस्त्यांची ती अद्भुत वळणे,
पहाट होता किलबिल होते,मनावरचे दडपण जाते,
पहाट किती रम्य वाटते,झाड -फुलांना शोभा येते,
भयाची जागा हुशारी घेते,निसर्ग त्याला साथ देते.

वेळ झाली हो चहाची सूर्य सांगे तो पहा
कोंबडाही साद घाली स्मरण द्याया तो पहा

पाखरे घेण्या भरारी आळसाला झटकती
छान वाटे गार वारा झोंबणारा तो पहा

वर्दळीला जाग आली चालली रस्त्यावरी
श्वान भुंके आणि सांगे मीहि जागा तो पहा

दूध पिशव्या लागल्या की लोंबण्या दारावरी
स्वच्छता मोहीमवाला शीळ घाली तो पहा

छान सजली आज दारी नक्षिची रंगावली
पाहुणाही थबकला का पाहण्याला तो पहा

.

मन धावे....... मन धावे......
पालवी नवी अंगावरती ओलावे...
ओठात नवे जीवनगाणे..
वाटे गावे...
मन धावे...

मोकळ्या दिशा
आकाश कडेवरती,.. वाकुन बोलावे
ओणवे मेघ मल्हार कधी
अमृत घन पान्हावे...
साकेत अंगणी पुष्करिणीसह
दान पसा पावे...
मन धावे...

साधार कल्पना
स्वप्न अकल्पित दावे...
जे काय हवे ते
हृदयी भावे.....
संकेत संगमी,
रंजन संगर भुलवे...
मन धावे...... मन धावे.....

.....................अज्ञात

सकाळी दाढी करता करता
टिव्ही चालु केला
बातम्या होत्या लागल्या भीषण दुष्काळाच्या
फार फार वाईट वाटल ते बघुन
बेसिनचा नळ मात्र माझा ओकत होता पाणी बदाबदा भरभरुन.

दुपारी जेवताना परत टिव्ही लावला
बातमी होती लागली अन्न पाण्यावाचुन मरणार्‍या जनावरांची.
मी परत ऐकदा ह्ळहळलो ते बघुन
अन मी उठलो ताटात जास्त झालेल अन्न
टाकायला कचर्‍याच्या डब्ब्यात.

आयुषभर कष्ट करुन जिने तुला वाढवल ।
आयुष्याच्या संध्याकाळी तिलाच तू रडवल॥ध्रु॥

चिऊचा काऊचा घास करुन,
जिने तुला भरवल ।
कड्या खांद्यावर घेऊन तुला,
गावभर फिरवल ।
माझा बाळ्,माझा सोन्या म्हणून,
गावभर मिरवल ।
नऊ महिने तुला आपल्या उदरी वाढवल...॥१॥

अनंत कळा सहन करून,
तुला हे जग दाखवल ।
चिमुकल्या बोटला धरुन,
चालायला शिखवल ।
खोकला येताच तुला,
मधाच बोट चाखवल ।
तळहाताच्या फोडप्रमाणे जिने तुला वाढवल...॥२॥

नि:शब्द शब्द, हुंकार मनाचे
ओले किनारे, खार्‍या पाण्याचे
काळजाचा साचा, उघडून वाचा
श्वास बाळाचे, ध्यास मायेचे

वळणांचा घाट, वारा मोकाट
सारे सारे कांही, होते आट पाट
आलेली पहाट, पावलांची वाट
आईची सय करते, साय घनदाट

...........................अज्ञात

तिर्थयात्रा सर्व करुन आली ।
परी देवाची भेट नाही झाली ।
वेळ आणि अर्थिक वाया गेली ।
व्यर्थ तुझी ही काया झिजवली ।

देव नाही हो कुठे तिर्थस्थानी ।
जेथे जावे तेथे धोंडा-पाणी ।
धंदा मांडला तेथे पुजार्‍यांनी ।
पावतीविना सोडिना आत कोणी ।

देवा नाही हो गिरी कपारीत ।
तो आहे आपल्याच ह्रुदयात ।
शोधा त्याला आपुल्याच घरात ।
आईवडिलांच्या शुध्द स्वरुपात ।

आला आजार भगताकडे गेला ।
लिंबू देऊन चमत्कार केला ।
राख ताबीत घेऊन घरी आला ।
काय म्हणावे ह्या अज्ञानाला ।