कविता

दारुपुराण सांगतो मी,तुम्ही ऐका शांतचित्ता ऐका एका दारुड्याची कथा ॥धृ॥ रोज येतो दरु पिऊन बाटली खिशामद्ये घेऊन सांगे रुबाबात येऊन चल वाढ मला भोजन रोज हवी मच्छी मटण बायको आण्ल सांगा कुठुन रागाने ऊठतो पेटून अर्ध्या जेवणावर ऊठुन होते त्याची चालू,ही बडबड आता ऐका एका दारुड्याची कथा ॥१॥ मुले कावरीबावरी होऊन आईच्या पदराखाली लपून ऊपाशी पोटी जाती झोपून याची थोडीही नाही त्याला जाण आई त्यांची कष्ट करुन देई मुलांना चांगले शिक्षण मुलेही हुशार आणि गुणवान फेडतील आईचे त्यांच्या ऋण मुलेच खरी तिची संपत्ती व सत्ता ऐका एका दारुड्याची कथा ॥२॥ दहा तारखेला होतो पगार जमे सारा मित्र परिवार दरु पिऊन चाल

राम नाम राहो देवा सदा माझ्या मुखी। आयुष्य हे निघोनिया गेले फुका-फूकी॥धृ॥ जनांसंगे गेलो देवा तिर्थ यात्रेला । दगडच्या मुर्तिमध्ये तुला शोधियेला। नाही भेटलास तिथं झालो मी रे दु:खी। आयुष्य हे निघोनिया गेले फुका-फूकी॥१॥ उपवास केले नाना नवस सायास । लागला ना कधी देवा तुझा निजध्यास। मंदिरात जाऊनिया नाही झालो सुखी । आयुष्य हे निघोनिया गेले फुका-फूकी॥२॥ ऐकले मी कीर्तन कथा प्रवचन । आवरेना तरी माझे चंचळ मन । केले अवगुण ते ही चातुर्याने झाकी । आयुष्य हे निघोनिया गेले फुका-फूकी॥३॥ वाचले ग्रंथ पोथ्या केले पारायण । नाही कळ्ले तरी कोठे आहे नारायण। भक्तिच्या नावावर केली फेका-फेकी । आयुष्य हे निघोनिया गेले

काही शे वर्षांपूर्वी कोणीतरी एक शोध लावला म्हणे चंद्र हा सूर्याचे तेज वाहतो नाही असेल खरे, सिद्धही झाले होते म्हणे . . बहुदा ज्याने हा शोध लावला त्याने कधी तुला पहिलेच नसेल पहिले असते तर . . नको जाऊ दे झाले ते बरेच झाले . . काय तर म्हणे चंद्र सूर्याचे तेज वाहतो असेल असेल :) |- मिसळलेला काव्यप्रेमी -| (खुप दिवसांपूर्वी लिहीलेली कविता)

आयुष्यातल्या प्रत्येक वळणावर असो तुझा साथ काटेरी वाटेवर विश्वासाचा घट्ट हात शोधात अशा मी प्रेमा तुझ्या ओवाळून टाकीन जीव तुजवर , होशील का तू माझा सख्या ? ना कधी सोडून जाईन ना अंतर तुला मी देईन वचन हे माझे नाहीत नुस्तेच शब्द , नाही हे खोटे, ना हे म्रुगजळ, तुझे आश्रू सामावण्यात - सदैव माझी ओंजळ एकट्याने जगणे नाही हे इतके सोपे एकमेकांवर अवलंबून जगण्यात देखील वेगळीच मजा असते " काळजी करू नकोस , आहे मी " असे एकच प्रेरणादायी वाक्य अनेक अडचणींना सामोरे जाणे होते ज्याने शक्य पटेल तुला हे नक्की कधीतरी तेव्हा तू ही म्हणशील , हवं असं कुणीतरी -- प्रिया

वेदनेचे रूप आहे हिमनगाची सावली वाटते ते बेट तरते नाळ कोणी पाहिली आंधळ्या हृदयास दिसते कोणतीही माउली अधिकतर अंदोलनांच्या सुप्त वेठी काहिली लाट भर आघात अगणित पेटलेल्या मैफिली भेटले अज्ञात कोणी शोधते मन चाहुली वेध व्याधाचे इथे जाळीत माया गुंतली जाळ शीतल कोपले आणि समिधा गोठली एकले हे युद्ध तरिही संगरी प्रश्नावली उत्तरे संक्षिप्त कलिका कोष झाकुन राहिली गंध मदनाचे अधूरे झुळुक अवचित थांबली वादळे उठली; मुक्याने ऐन भाषा संपली ............................अज्ञात

राम राम मिपाकरहो, आपले एक आदरणीय सभासद आणि माझे ज्येष्ठ स्नेही श्री रामदास.. अर्थात, मिपाकर रामदास.. फार पाल्हाळ लावत नाही.. पण एकच सांगतो की हा एक अफाट प्रतिभा असलेला परंतु तेवढाच अगम्य माणूस आहे.. त्यांचा माझ्यावर लोभ आहे, आमचा दोस्ताना आहे हे खरं तर माझं भाग्य.. परंतु आपले हे रामदासबुवा तसे थोडे दूर दूर राहणारे, वाटल्यास थोडे बुजरे म्हणुया.. त्यांनी एक अप्रतिम मुक्तक लिहिलं आहे..आणि आज त्यांनी मला ते सहजच दाखवलं..