कविता

चल एक गुन्हा, दोघे मिळून करूया आणि मग परत, आपापलं जगूया पाऊस पडला नाही तरी आपण मात्र भिजूया पावसात कोरडे राहण्यापेक्षा नभालाच फितवूया .....चल एक गुन्हा, दोघे मिळून करूया परीघ आहे तुलाही परीघ आहे मलाही परीघातच राहून आपापल्या त्रिज्या थोड्या वाढवूया .....चल एक गुन्हा दोघे मिळून करूया किंवा शहारलेल्या चांदण्यात कधी नुसते बोलत राहूया खूप वेळ......रात्रभर.... नुसते बोलतंच राहूया .....चल एक 'सभ्य' गुन्हा, दोघे मिळून करूया आणि नाहीच जमलं काही तर नजरेनेच सांगूया अनाहूत या 'वाटण्याचा' सोहळा साजरा करूया .....चल एक गुन्हा, आवर्जून करूया आणि मग परत आपापलं जगूया

चौकार आणि षटकार चेंडू तो तडीपार। धावांचा डोंगर । शतक रचण्याचे । लागले वेड मज।

सचिन म्हणे || १ ||

फायलींचा डोंगर । कामाचा बट्याबोळ । लाच खोरी, भ्रष्टाचार । कितीतरी पैसे खायचे लागले वेड मज |

मंत्री म्हणे ||२||

दिंडी पताका भजन। रंगले कीर्तन । भान हरपून । वाट चाले पंढरी | भेट द्या हो माउली | लागले वेड मज |

वारकरी म्हणे ||३||

उभे पीक गेले जळून । सगळे माळ वैराण । चढे कर्ज डोक्यावर । झाकू कसे नागडेपण | करितो आत्माहत्या | लागले वेड मज |

शेतकरी म्हणे ||४||

पुसू पहातो पुसू शके ना अवकाशातिल मेघ दळे उचंबळे तळ लाटेवरती अस्पर्शच पण चंद्र खळे फुटे किनारा व्रण काठावर कातळ अविचल स्वर आदळे घोंघावे वारा माडातुन वय झालेले गोत गळे .................... अज्ञात

आज पुन्हा उडावेसे वाटले पंखाना जरा विहारावेसे वाटले दगदग काय रोजचीच आज उसंतीला चाखावेसे वाटले घोटभर शांततेसाठी हे मायाजाल हटवावेसे वाटले आज पुन्हा उडावेसे वाटले आकाशात हरवावेसे वाटले धावपळीत विरघळलेल्या मला अलगद ओढावेसे वाटले आज पुन्हा उडावेसे वाटले नभीचे तरंग वेचावेसे वाटले विस्मृतित गेलेल्या बालपनाला परत जगावेसे वाटले त्या निरगसतेत झोकून द्यावेसे वाटले उंचावरच्या जगात मला आजमावेसे वाटले अंहपणाचा जप सोडून आज पुन्हा उडावेसे वाटले फार झाली आता अस्तित्वाची लढाई त्या गोड पाखरसारखे आज जगावेसे वाटले..... जगावेसे वाटले.......

मिसळलो त्यांच्यात ना मी, पाडले एकटे मला पाहून संधी; काढून वेळ, दोष लावला मला ll १ ll दिवसातले डावपेच रात्री, टाकायचे ठरवले तयांनी रात्र त्यांची चोरली मी, हा दोष लावला मला ll २ ll सभ्य कृतीत चौर्य, काय लागावी झोप तयांना स्वप्ने तयांची चोरिली मी, हा दोष लावला मला ll ३ ll फेडले वागलेले त्यांनी, सोने-पैसा लुप्त झाला परीस त्यांचा चोरला मी, हा दोष लावला मला ll ४ ll सजा तयांना द्याया ईश्वरे, योजून धाडिले संकटाला कृपा ईश्वराची चोरली मी, हा दोष लावला मला ll ५ ll झाले रिक्त कर्माने ते, परी मुळी ना पीळ गेला चोरले मी पुण्य त्यांचे, हा दोष लावला मला ll ६ ll पितळ

गरिबीचा आसूड दुनिया माझी न्हवं, पायात डोकं दुमडून घ्यावं .....! अछुत जीव मनास ठावं, क्षुद्र मराण भाळी ल्यावं .....! हक्काचं मागणं घोर जीवा लावं, शिक्षेच्या झाकोळात मुजून जावं .....! आक्रीत करण्यां मन वेडं धावं, चाकोरीबाहेर पाऊल मरणास भ्यावं .....! आश्रूंभिजल्या भूमीच्या गंधात न्हावं, 'कर' नभाकडं मातीत एकरूप व्हावं .....! श्री. साजीद यासीन पठाण

प्रेरणा: प्रेम गेम म्हणजे गेम असते! जगासाठी सेम असते! गेम झाली तर माणूस गेला नाही झाली तर माणूस वाचला गेम म्हणजे गेम असते! जगासाठी सेम असते! एक टपकला की दुसरा दुसरा टपकला की तिसरा गेम म्हणजे गेम असते! जगासाठी सेम असते! लपायला अजिबात जंगल नाय सावली आहे ती वड पिंपळाची गेम म्हणजे गेम असते! जगासाठी सेम असते! एकडे आहे मंद मोर ज्याला सापडत नाही लांडोर ! गेम म्हणजे गेम असते! जगासाठी सेम असते!

हे निळारंभ मुक्तसे काही मला खुणावे बोलेल जरी मजपाशी मन करीन मोकळे ll १ ll माझ्या उरात दाटे व्यथा बरे कशाची करतील दूर काय तिज मेघ सावळे ll २ ll बोलू कसा तयाला? जीव आर्त गुदमरे संकेत विहंग सांगे घे भरारी अवखळे ll ३ ll मी बोलता जरासा तोही भरून आला तळमळ झुगारुनी तो विजेत विरघळे ll ४ ll हा पाऊस आसवांचा वाहून हर्ष त्याला मी ही भिजून चिंब दु:ख सारे निमाले ll ५ ll - सार्थबोध

तुझी आठवण कुंद कुंद दाटून येते. अनावर ठसठसते, रक्तासारखी ठिबकते. दिशांच्या कोनात विझून गेलेले हळवे पक्षी जागे होतात, उगाच चिवचिवतात, श्वासांच्या फांदीवर घट्ट रुतून बसतात. क्षितिजावर सांडलेले रंग सुटतात ; अलवार आकाशावर दिशाहीन फुटतात. तुझे भास प्राणांतून विजेसारखे लखलखतात, धारदार पात्यासारखे आरपार जाणिवेवर फिरतात. तूझ्या असण्याच्या शक्यतांच्या सीमारेषेवर जीव इंद्रधनुष्यासारखा सततच अधांतरी ..! - डॉ. सुनील अहिरराव

------------------------ दिर