कविता

सुखाच्या शोधात..... चालताना वाटेत लागतो विसावा आयुष्याच्या संघर्षातही लागतो ओलावा, नात्यांच्या या गर्दीत कोण आपला नि कोण परका मुखवट्या मागील जेव्हा कळतो खरा चेहरा, स्वतःचा शोध घेताना संपते आयुष्यही जगायचेच राहून जाते सुखाच्या शोधापरी

आज पुन्हा रोमांचित लेखणी थरथरली …. शब्दांमध्ये गुंफून भावना कागदावरती उतरली … माझे मला वागण्याचे कोडे का पडावे , आसे काहीसे विपरीत का माझ्या हातून घडावे माझीच व्यथा अनावर … माझा पोटशूळ ठरली … आज पुन्हा रोमांचित लेखणी थरथरली …. माझ्याच दोन आसवांचे सामने खेळतो मी , बेधुंद यातनांच्या कैफात लोळतो मी … डोळ्यात अखेर माझ्या आसवेंच उरली …. आज पुन्हा रोमांचित लेखणी थरथरली …. शब्दांमध्ये गुंफून भावना कागदावरती उतरली …

तुझे एकेक विचार जपलेत मनांत, तूच दिलेले श्वास आज पिंजऱ्यात......!! आज पिंजऱ्यात जन्मा जन्माची साथ, तन बंबाळ जखमांनी अन वाट पायात......!! वाट पायांत अन आग दही दिशात, होरफळत चाललो मी तुझ्या एका वचनात......!! तुझ्या त्या वचनात प्रेम बलिदानात, हृदय घायाळ पण हसं डोळ्यात.......!! हसं डोळ्यात वाराही शांत, थकून गेलो मी शेवटच्या सहवासात........!! तुझ्या शेवटच्या सहवासात अनोळखी क्षणात, पानगळीच जगणं .....आणि बाकी शून्यात ...........!! .....आणि बाकी शून्यात ...........!! श्री. साजीद यासीन पठाण

तेंव्हा नुसती अश्शी भिरभिरायची नजर आता बाजूला माझ्यावरच तिरकी नजर ! मनात येताच मित्र जमून करायचो कल्ला 'विचारून' बाहेर जाताना आता ऐकतो सल्ला ! तेंव्हा चापायचो हॉटेलात जाऊन चिकन हंडी आता आवडून घेतो सात्विक मुगाची खिचडी ! तेंव्हा कशी वेगात बुंगाटत होतो बाईक आता 'मागून येणा-या' सूचनेचा पाईक ! तेंव्हा कधी बाळगली नाही तमा आयुष्याची आता जाणवते जबाबदारी तुझ्याही आयुष्याची ! - माशा

बाई गावापुढं गेली, बांबू-काठीची कमान. खाल्ला नाही धड घास, चूल रांधताना जिनं, तिच्या तोंडामधे सोनं. बाई अहेवपणीची, लाल माखलेली टाळू. अंगी नेसलं जुनेरं, जिणं जगताना जिनं, तिला मरताना शालू. बाई लाकडावरती, तूप-तेल ओघळलं. एका गजऱ्याची नाही, आस माळलेली जिनं, तिच्या अंगभर फुलं. बाई चंदनाची हवा, जाळ भणाणून फार. माप ओलांडलं नाही, दारावेशीतलं जिनं, पापापुण्याच्या ती पार. -- अमेय

शब्दात गुंफले तुला मनातच नेहमी झूलवले तुला खाष्ट या जगापासून मनातच लपवले तुला इवल्याश्या तुझया कल्पनेने स्वप्नवादी बनवले मला वैराण या जिण्याकडे दुर्लक्ष करणे शिकवले मला स्वप्नातल्या तुझया सुमधुर स्वराने गाणे शिकवले मला गाण्याच्या प्रत्येक रागाबरोबर आयुष्याचे लेणे भेटले मला कशी म्हणू मी तुला माझी कल्पना कारण तुझया विचरानेच घडवले आज मला

सालस थंडी लालस डोळा गंध मदनमय घोटाळा समिर नव्हाळा करतो चाळा झुळझुळतो मद लडिवाळा एकल बेटावरती फिरतो खग पक्षांचा नभ मेळा पाउल पाउल नटल्या वाटांवर झुलवी मन हिंदोळा वेस क्षितीजाची असीमच माणुस ऐसा भव भोळा कसा पुरावा पुरवावा हा नाही ठावे वानोळा कुणा पुसावे काय करावे भरे न ओंजळ जीव खुळा कल्लोळांचे लोळ अचानक राशीवर झाले गोळा .......................अज्ञात

नमस्कार मित्रहो, गेले अनेक दिवस मी मिपा वरील खरडवही पाहुणा बनून वाचलेली आहे. आज प्रथमच सदस्य बनून लेखनाचा श्रीगणेशा करतोय. 'काचा'वर म्हणजेच whatsapp वर टिकटिक वाजली डोक्यात या गाण्याचे विडंबन तर सर्वत्र फिरत आहे. या गाण्यातील बोल ऐकून माझ्या गटामधील काही महिला सदस्यांनी याआक्षेप घेतला त्यावेळेस मला सुचलेले या गाण्याचे विडंबन आज सादर करत आहे. माझा मिपावरील लेखनाचा हा पहिलाच प्रयत्न असल्याने चू.भू. द्यावी घ्यावी.

'अमर प्रेम' या चित्रपटामधील 'रैना बीती जाए'या हिंदी भावगीताला मराठीमध्ये साकारण्याचा हा प्रयत्न...

दाटून मेघ येता अवचीत सांजवेळी त्या संथशा नदीला सुचल्या अबोल ओळी.. हुंकार गर्जनांचा देई कुठून हाक, का मेघ सावल्यांना पुसती सवाल लाख? काळोख भेदणारी ये वीज लखलखूनी... घनदाट रात गाई मग एकटीच गाणी.. विरहात पोळलेली धरती पुन्हा नव्याने, उमलून आज येई मन दरवळे सुखाने! ही ओढ आगळीशी पूर्णत्व आज साधे मन होऊनी भुपाळी परतूनिया निनादे !! © अदिती जोशी