कविता

सर्व मिपाकरांना साष्टांग दंडवत घालून मी हा प्रयत्न करत आहे .

सुखाला मिळतील सोबती खूप सहायला तुम्ही एकटेच असता कितीही जवळचं वाटलं कोणी शेवटी कडेने पोहणारे निघतात ज्याचं त्याला लागतं भोगावं प्राक्तनात असलेलं चुकत नसतं कुणी किती जरी केला अट्टाहास दैवात लिहलेलं टळत नसतं हेच जर आहे चिरंतन सत्य पाठ फिरवून भागणार नसतं रडतराउ होउन कुंथण्यापेक्षा हसत सामोरं जाणं योग्य असतं

प्रश्न असा की ज्या प्रश्नाचे कधीच नसते सुचले उत्तर प्रश्न असा की ज्या प्रश्नाचे प्रश्नातच दडलेले उत्तर.. प्रश्न असा की मनात येता डोळे अलगद भरून यावे दुखरे आणिक हळवे उत्तर अश्रूंमध्ये वाहून जावे.. प्रश्न असा की सात्विक, दाहक, तेजस्वी कृष्णेसम कणखर प्रभेत त्या प्रश्नाच्या व्हावे द्रोण, भीष्म अन कृपही निरुत्तर.. प्रश्न असा की रुढींचा मृत सागर त्याने ढवळून जावा सत्य शुद्ध अन मांगल्याचा अभंग त्यातून तरून यावा.. प्रश्न असा की विश्वाच्या गर्भाला त्याने स्पर्शून जावे उत्तर त्याचे शोधू जाता सिद्धार्थांचे गौतम व्हावे..

आईले विचारल म्या आपलीपरिस्थिती एवढी गरीब कौन असते?, आईन सांगितल मलेआपनशेतकर्याच्या एथ जन्मलो म्हणुन हे भोगाव लागते !!! आईले विचारल म्या लोक तं आपल्याले जगाचा पोशिंदा म्हणते, आईनं सांगितले कारण त्याईच्या ईथची पोई आपल्या ईथचपिकते !!! आईलाविचारल म्या त्या नेत्याच्या अंगावरले कपडेएवढे पांढरे कसेकाय असते, आईने सांगितले कारण त्यांईच्या कपडाचा कापुस पणआपल्याच मिळते!!! आईले विचारल म्या मग माया अंगावरचे कपडे कौन मयकलेअसते, आईन सांगितले कारण तुया कपडाले कापुस कमी न् घामच जास्त असते!! आईले विचारल म्या मलेशाळेमधुन मास्तर कौन हाकलुन लावते, आईने सांगितल कारण आपल्याजवळ शाळेच्या फी न् कपड्याची सोय नसते!!! आईल

———————————————— हवी आमच्या हक्काची भाकर, नकोय तुमची भिक आम्हाला !! हवय आमच्या मेहनतीच मोल, नकोय लाखोचे दान आम्हाला !! हवय शेतीला चांगल बी बियाणे, नकोय तुमची आश्वासने आम्हाला !! हवाय पिकाला योग्य हमीभाव, नको नावापुरत पॅकेजआम्हाला !! भरायच पोट आम्हा जगातील प्रत्येकाच, कारण जगाची काळजी आहे आम्हाला !! करायच भारताच नाव मोठ, नका करुडिवचण्याचा प्रयत्न आम्हाला !! आम्ही नाही करणार आत्महत्या, कारण मुलाबाळासाठी जगायच आम्हाला !! आमचीनका करुकाळजी तुम्ही, कारण नवी क्रांती घडवायची आम्हाला !! ————————————————— ————————————————— @@ कवी @@ संजयरा. कोकरे अमरावती मो. नं.

सांज बावरी, सांजेला कळते ना काही शांत बाह्यतः, आतुन ही घोंगावत राही सांज बोचरी, काळोखाची पूर्वकल्पना वर केशरिया, अंतरात दडल्यात वेदना सांज विरहिणी अडखळलेली मावळतीशी नेत्र पश्चिमी, मन पूर्वेच्या क्षितिजापाशी सांज हरीच्या बाहूंमधली राधा भोळी मोहनरंगी रंगुन बनते रात्र सावळी... अदिती जोशी

तुझ्या डोळ्यातून , ओठांतून ,शब्दातून , सुरांतून ओघळणाऱ्या स्मिताआडून झरणारे दु:ख … मला इथे कोसो दूर जाणवतंय … चला , माझा चष्मा किंवा तुझा मेकप बदलायची वेळ झाली.

(चाल-​ ऐ दिल मुझे बता दे, तू किस पे आ गया है ) होतोच एकटा मी,राहिन एकटा ही मन हे असेच वेडे,सांगून गूज पाहि॥धृ॥ तेथून गार वारा,शिडकावतो मनाही निपचीतं शांत निजल्या,बोलावितो तनाही आता कळून चुकले,काहिच शांत नाही॥१॥ मन हे असेच वेडे,सांगून गूज पाहि............॥धृ॥ शांती कशात आहे?,नक्की कुठे कळे ना! देवात शोधली ती...सुरंहि तिथे जुळे ना! वळले मलाहि तेथे,ती शोधण्यात नाही॥२॥ मन हे असेच वेडे,सांगून गूज पाहि............॥धृ॥ गेलो तिच्याही पाठी, नक्की कुठे कशी ती? सारी मनुष्य जाती, वेडी तिच्याच साठी कळले ही धावते ती,आमुच्या पुढे..न पाठी॥३॥ मन हे असेच वेडे,सांगेलं गूज गाठी॥धृ॥ सोडून नाद सगळा,ध

कै.