कविता

शब्दांत गुंफले मी हळुवार जाणिवांना स्पर्शून अर्थ दे तू माझ्या मुक्या भावनांना..||धृ|| मज स्मरणात आज ही रे ती संध्या भारलेली संग लाभला तुझा अन काय माझी मोहरली जणू चैत्र वणवा विझावा वळवाच्या सरींनी भिजताना स्पर्शून अर्थ दे तू माझ्या मुक्या भावनांना.. ||१|| हे बंध जे जगाचे पायात घोळणारे माझी अबोल प्रीती जणू भिन्न दोन्ही किनारे दिसतो तुझाच चेहरा माझे प्रतिबिंब पाहताना स्पर्शून अर्थ दे तू माझ्या मुक्या भावनांना..

मी असते बंद कॉर्कने बांधलेली, टेबलावर तोर्‍यात एकटी, तु मात्र मोकळा ढाकळा, पण भाऊबंधांसोबत रांगेतला गडी, मी तुझ्यातच रिक्त होते, कधी स्मॉलने तर कधी लार्जने , तु मात्र उतरतोस दर्दभर्‍या गळ्यात, घुटक्या घुटक्याने, मी असते संपृक्त, विविध रंगाने नटलेली नेहमीच नीट, कधी बर्फ, कधी सोड्याने तु मात्र पचपचीSSत , कधी क्रिस्टील, कधी प्लास्टिक, कधी धातु. काय तुझे नखरे? बॉटम-अपच्या नादात विसरतात तुला सगळे हेच सत्य खरे, हेच सत्य खरे.

आमची प्रेरणा http://www.misalpav.com/node/29625 "काण्या तू ? वहिनी कुठाय" या तुझ्या टोकदार प्रश्नानं तु माझ्या पोटाचं मी मोठ्या कष्टाने पट्ट्याने बान्धलेलं गाठोडं टचकन फुटून गेलं, आणि मला (त्या ललने समोर) कफल्लक बनवण्यात तू पुन्हा एकदा यशस्वी झालास.. अभिनंदन!!!

"कोण तू ? " या तुझ्या टोकदार प्रश्नानं तुझ्या माझ्या क्षणाचं मी मोठ्या कष्टाने बान्धलेलं गाठोडं टचकन फाटून गेलं, आणि मला कफल्लक बनवण्यात तू पुन्हा एकदा यशस्वी झालीस .. अभिनंदन!!!

तो तसा खानदानी सर्टीफ़ाइड, म्हणजे –वडिल-आजा-पणजा माहित असलेला, फ़ॅमिली ट्री असलेला, ब्लु ब्लडेड ! साहेबांनी जास्त किंमत मोजुन आणलेला, शिवाय सॉलीड ट्रेन्ड ! शॉक्स- स्टीक्स –हंगर- रीपीटेशन ( दिडशे मिनीमम पर डे एका अचुक विधीने टांग उचलण्यासाठी ) देउन केलेला ट्रेन्ड सॅल्युट ! म्हणताच विशिष्ट पोज देणारा, दिल जीतने वाला कुत्ता ! माणसांहुन जास्त वफ़ादार ! साहेब प्रेमळ ,पट्टा क्लासी लेदरचा, आणि गोल्ड प्लेटेड सोनसाखळी. साहेब नियमीत सकाळचा फ़ेरफ़टका मारतांना त्याला बरोबर नेतात, बरोबर ताफ़ाच असतो.साहेबांच्या. साहेब मात्र सोनसाखळी घट्ट धरुन ठेवतात फ़ारच नाईलाज झाला तरच गार्ड ला देतात.

एकदा मी तुला म्हटलं, तू आहेस पाण्यासारखी... जो रंग टाकावा, तो सामावून घेणारी, रंगाच्याही नकळत रंगासारखी रंगणारी... आज पुन्हा आठवतंय, आज पुन्हा ते पटतंय पण संदर्भ किती वेगळा... पाणीसुद्धा काही वेळा किती कोरडं असतं मिसळू पाहणारं बरंच काही त्याच्यासाठी उपरं असतं... खरंच तू पाण्यासारखी आहेस खरंच, आज पुन्हा पटलं नकळत किती खरं सांगितलं मी नवल? दु:ख मनात दाटलं...

सकाळी सकाळी कोठे वेळ असतो थोडाही मोकळा मोकळा ...? ठेवायचा असतो चहा कधी कमी कधी जास्त साखर मात्र थोडी इकडे थोडी तिकडे नंतर असतोच स्वयंपाक नव-याचा भरायचा असतो डबा डब्यात थोडेसे हे थोडेसे ते निघता निघता खिडकीतून बघत बसते कोप-यावर वळले की मात्र थोडा दम खाते मग मुलांचे - थोडे थोडे दटावते मुलाना कधी धम्मक लाडू देते पाठीला सुतासारखे होतात सरळ स्वताला आवरून घेण्यासाठी थोडी थोडी मदत मात्र घेतात पोरांचे करता करता जीव मात्र हैराण होतो त्यांच्या डब्यात त्याना हवे तेच हवे असते रोज रोज बटाटा त्यांचे अगदी फेव्हरेट असते …. मुले गेली तरी सुटका होते कोठे ..?

(कवी सौमित्र उर्फ किशोर कदम यांची माफी मागून) खचाखच भरलेली बस स्टॉपवर उभी राहून पहा बघ माझी आठवण येते का? हात लांबव, पावलांवर झेलून घे बुटांचे मार इवलसं दुःख पिउन टाक बघ माझी आठवण येते का? रिक्षाने उडणारा धुळीचा लोट अंगावर घे, पदर सांभाळ, हात दाखव इतक करुनही तो नाहीच थांबला तर चालत जा, स्टेशनवर ये तिथे गर्दी उसळलेली असेलच, फलाटावर पाय रोवून उभी रहा सारी गर्दी सरकेल एकाच डब्यात, बघ माझी आठवण येते का? मग चालू लाग, नजरेच्या अगणित सुया टोचून घे चालत रहा टॅक्सी मिळेपर्यंत, ती मिळणार नाहीच, ऑफिसला ये केस सेट करु नकोस, घाम पुसू नकोस, पुन्हा त्याच गॅलरीत ये आता तो तारेवर बसलेला कावळा बघ बघ माझी आठव