कविता

खरडफळा रे खरडफळा, जरी तुझा रंग नाही काळा, तुझ्या अंगी विविध कळा, येथेच होते सुरुवात मिपाकरांची अभिवादनाने, मुख्य धाग्यापेक्षा इथेच जास्त खडाजंगी घडे, कोणी काढतो इथे दुसर्याच्या नावे गळा, पॉपकॉर्न खात जग बघती तेवढाच विरंगुळा, पडिक मिपाकरांचा हा जालिय मेळावा, अहोरात्र इथे केव्हाही टंकाळा, खरडफळा रे खरडफळा, जरी क्षणिक लाभले आयुष्य तुझला, तरी मिपाचा तु भरजेरी शेला. खरडफळा रे खरडफळा.

तळ्याचे नीर दर्पण | विखुरले नभांकण | वाळलेले नक्षीपर्ण | तरंगीत || ढळलेली सांजसंध्या | निजलेले सूर्यपक्षी | स्वप्नफ़ुले जागलेली | सुगंधीत || धरणीची ग्लान झोप | तार्‍यांचे सूरेल गीत | उसवले श्वासधागे | अंतरात || छतावर रातवैरी | तेवलेला ह्रदयदीप | शब्दांध झाली आसवे | आठवात || -- शब्दमेघ

जीवं रमला गमला ऊभ्या पीकातं रंगला बोंड फुललं खुललं हासूहोटातं उललं तुरं सजली धजली भळं पाहूनं लाजली मनं भरलं भुललं हुळ्ळा खायाले झुरलं असं साजरं वावरं कोनी लावो ना नजरं शब्दार्थः बोंडःकपाशी चे बोंड भळः ज्वारी ची ताटं हुळूळा ः हूरडा वावर ः शेत

मन... मनाचे पाखरु घाले गवसणी नभी कधी बनुन कोकरु दूर पळे रानोमाळी मन विशाल सागर कुशी घेई नदी नाले मन सशाच्या दिलाचे दडू बसे बिळामधे मन कधी असे वारु कधी प्रेमाचा सागरु कधी मर्द त्याला म्हणु कधी कलिकेचा वेणु मन पियानोची धुन मन मुरलिची तान मन गंभीर आरोह मन सतारीच गान मन वेल हसणारी मन नदी पळणारी मन पर्वत शिखरी मन पाताळही ढुंडी मन... मनाची कविता प्रत्येकाच्या मनि फुले त्याच्या सुवासाच्या संगे जीव प्रत्येकाचा डोले मन हिशोबी काळाचे नफा तोटा मोजू पाहे मन पल्याड काळचे काळजाला भिडू पाहे ----------------

या 'मुक्तकांना' प्रस्तावानेची गरज भासू नये असे वाटते . सर्व प्रतिक्रियाकाराना ही सादर अर्पण ! यात मिपाकरांनी अजून भर घालावी ही नम्र विनंती . _/\_ खिळखिळीत झाली सीट लिफ़्टा देऊन पोरींना जुनी झाली आता, विकावी म्हणतोय लुना… धुक्यामध्ये ताम्हिणीच्या घाटात जायचं टाळतो आजकाल टेनिस सोडून बाकी खेळ खेळतो … ओळखलत का म्याडम मला पावसात आला कोणी पावसकर म्याडमच्या तेव्हा डोळा आले पाणी … बिबळ्या कधी कुणाला फुकाफुकी दिसतो? निसर्गाचा कॉल येताच मी कात्रज गाठतो… एक होता गवई तो येताजाता लसूण खाई गुरू कोण त्याच्या, तर म्हणे ठकार बाई …

लांब सडक केंसावरी हात फिरविला तिने विग खाली पडली. दर्पणात छवी पाहुनी जोरात ती हसली कवळी खाली पडली. उचलताना कवळी चष्मा पडला खाली दिसे केवळ अंधार. म्हातारी ग मैना कर भक्तीचा शृंगार झाला फिका संसार.

तिच्या डोळ्यातली व्यथा , कुणी नाही रे जाणली तुका वैकुंठासि गेले, मागे राहिली आवली सावधान म्हणताच, पाशातून सुटलात तुम्ही झालात समर्थ, ती गजाआड खोळंबली तिची प्रीती तिची भक्ती, काळापार कान्ह्यासाठी एका हाकेवर भोज ,त्याला मीरा ना लाभली जया अंगी मोठेपण तया यातना कठीण त्याचे घर भोगी पण, निजसूर्याची काहली

संकेतानंदांच्या या कवितेवरून प्रेरणा घेत माझाही एक दुबळा प्रयत्न सरसर सरसर नेट वरूनी डाउनलोडला पिक्चर मी इंटरनेटी बँडविड्थ चा यथेच्च केला वापर मी लॅपटॉप मांडीवर ठेवून घरीच केले थेटर मी डोळे फाडून बघत बैसलो वेडा एक निशाचर मी पेनड्राईव्हे देणे घेणे करण्यामध्ये तत्पर मी नवे सिनेमे आणिक सीझन जाणून घेण्या ईगर मी हर वीकांती शुक्र शनीला बघावा नवा पिक्चर मी असे घरगुती मनोरंजनाचे हे केले फीचर मी सरसर सरसर नेट वरूनी डाउनलोडला पिक्चर मी इंटरनेटी बँडविड्थ चा यथेच्च केला वापर मी -अपूर्व ओक डिस्क्लेमरः कवितेत व्यक्त झालेले शब्द, भाव व अर्थ काल्पनिक असून कव