कविता

काही वर्षापूर्वीचे गोष्ट आहे त्यावेळेला डीजीटल कॅमेरे नुकतेच आले होते. काढलेला फोटो लगेच दिसणे ह्या गोष्टीचे फार अप्रूप होते. त्यावेळेला पर्यटन स्थळी डिजीटल कॅमेरा गळ्यात घालून फिरणे हे प्रतिष्ठेचे लक्षण होते. मी काही कामानिमित्त गोव्याला गेलो होतो, एकटाच होतो. काम झाल्यावर पणजी जवळील मिरामार बीचवर बसलो होतो. सुरेख संध्याकाळ होती, सूर्य मावळत होता, तो तांबडा रंग पाण्यावर दिसत होता. गार हवा सुटली होती. अशा रम्य संध्याकाळी, अशा रम्य ठिकाणी एक नुकतेच लग्न झालेले जोडपे आले होते. हनीमुनला आले असावे. त्या बुवाला कदाचित तिचा पावलांपर्यंत पाणी असलेला फोटो घ्यायचा होता परंतु समुद्र मस्तीत होता.

पाऊस झरला कितीदा माझ्या अंगणात मन चिंब ही कितीदा भिजले पावसात... पाउस बरसे वरवर पोहचत आत नाही नेईल काळजासी तो तुझा हात नाही एकटाच सोडलीस तु भरल्या संसारात... मन चिंब ही कितीदा भिजले पावसात... उबदार त्या मिठीचा आता ज्वार नाही ईथे श्रावणाला आता धार नाही किती सरी जळाल्या वणवा वादळात... मन चिंब ही कितीदा भिजले पावसात... मी एकला कुठेसा बाकावरी विसावे.. क्षण राहीले जे काही ते ईथेच उसावे... कमरेत वाकलेला वड उभा अंगणात... मन चिंब ही कितीदा भिजले पावसात... कवी : अर्व ( निशांत तेंडोलकर..)

या आज्ज्यांच्या गॅलऱ्या, अशा मऊशार कशा? कष्टाने खुरमुडले हात यांचे, पाठीवरती मऊच कसे होतात? कानाखाली लगावल्या कधी दोन, आज त्यांचे गालगुच्चे कसे होतात? या आज्ज्यांच्या गॅलऱ्या, अशा मऊशार कशा? देव सारे पाण्यात बुडले, तरी यांच्या श्रद्धा, गाथेसारख्या कशा बरे तरतात? बाग सारी उजाड झाली, तरी नातीसाठी दोन फुले कुठून बरे आणतात? या आज्ज्यांच्या गॅलऱ्या, अशा मऊशार कशा? मुलेबाळेलेकीसुना सगळे परके झाले, तरी यांच्या गार पडवीत इतके झोपाळे कसे बरे झुलतात? घरदारगावदेश सगळे कसे मागे पडले, तरी यांच्याच एका गॅलरीसाठी पावले कशी माघारी वळतात? या आज्ज्यांच्या गॅलऱ्या, अशा मऊशार कशा?

असतेस घरी तू जेव्हा, जीव घाबरा-घुबरा होतो, तुज तणाव सहता सहता,मी सोशिक बुजरा होतो. तुज हु की चूं चालेना,मज ब्र सुद्धा निघवेना. मुग गिळूनिया गप्प बसावे, मज तैसेही बसवेना. ना अजुन झालो मोठा, मी लहानही ना उरलो, मी अबोधतेच्या शहरी, तुज मर्जीखातर फिरलो. ऐरावती अंकुश जैसा, मजवरी तुझा गे धाक, गुपचूप निघावे घरासी, तुझी ऐकू येता हाक. तव सत्तेने साम्राज्ञी, मज पूरते केले गुलाम. तुझ नजरेआड़ तरी मी, ठोकतोच लाल सलाम !!!

प्रिय समुद्रा, कश्या रे तुझ्या लाटा आंधळ्या पुढची कातळावर फुटलेली दिसतच नाही.. मागून येऊन पुन्हा त्याच कातळावर आदळतात कां?

तू काही माझं ऐकणार नाहीस मीही आपला हट्ट सोडणार नाही... तू घरात बसून.... बायकोच्या हातची भजी खात, समाजातल्या विकृतींवर बोलणार... वातानुकुलीत सभांमध्ये भाषणे ठोकणार जमलंच तर झणझणीत कविता पाडणार मला नाहीच रे जमणार... तुझं हे तळ्यात - मळ्यात खेळायला आत एक अन बाहेर एक जमवायला आपलं कसं सारं एकदम सडेतोड असणार आम्ही प्रत्येक प्रसंगाला थेट शिंगावर घेणार नाही रे जमत मला असं जगणं हे असं..., कौलातून झिरपणार्‍या.. थेंबभर कवडशांच्या मागे धावणं... केव्हातरी उंबरठ्याबाहेर पाऊल टाक चटके देणारं लखलखीत उन्ह अंगावर घे... मग कळेल मझा... बेभान होवून जगण्यातला 'मी'ला विसरून स्वतःलाच उधळून देण्यातला ! विशाल

मागे राहिलेले वर्ष सुख दु:खानी भिजले काही उल्हासाचे क्षण काही काळोखी विरले वर्तमान हा कालचा आज भूतकाळ झाला आठवणीच्या सोबती नभी नवा सूर्य आला त्याचे दर्शन घेतले डोळे किलकिले करून त्यास म्हणालो ए दादा झोप झाली ना अजून थोडी उतरुदे धुंदी काल सरल्या वर्षाची थोडी ओळख होऊ दे मज कालच्या स्वतःची तुही झोप कि थोडासा जरा आराम कर ना मज सरत्या वर्षाला शेवटचे पाहू दे ना आधी मित्राला मी माझ्या मनामध्ये साठवतो मग तुला पहावया माझे डोळे उघडतो चल जाऊ दे मी केला त्याला बाय बाय आता येरे तू करण्या नव्या मित्राची सोय.....

दारि तुझ्या बैसुनी आहे होवुन दारिची शिळा का तरी ना भेटला मज तु शामसुंदर घननिळा जातोस तु लिला कराया गोपिकांच्या सोबती फोडीसी हंडे दह्याचे गोपाळ घेउन संगती जातो कधी समजेच ना तुज पाहाया मी थांबलो देउनी सर्वस्व माझे तव पायरी वरी राहीलो नाही मी अर्जुन अथवा नाही मीराबाई रे अरे मी वेडा पिसा आलो तुझीया पायी रे आज मजला भेट थोडा तुज पाहण्याची संधी दे वसुनी या नयनात मजला जन्मांतरीची शांति दे ये त्वरेने आज आता जीवज्योत संपत आहे ह्या तुझ्या भक्ताकडे बघ काळ थोडा राहीलाहे थांबलो आहे इथे मी पाहण्या तुझीया लीळा दारात ये आता तरी हे शामसुंदर घननिळा………

माझी सई तशी समजूतदार किती थकलो आहे ते पाहून किती गोड हसायचं ते निट ठरवता येतं तिला --- माझी सई तशी शहाणी आई आजारी असेल तर आईची आई होणं जमतं तिला --- माझी सई तशी डँबिस बाबा आईचे ऐकत नसेल तर बाबाची सासू होणंही जमतं तिला --- माझी सई तशी लब्बाड किती अन् कोणाला लोणी लावल तर किती अन् काय मिळेल हे पक्क ठावूक तिला --- माझी सई तशी बदमाष कोण रागावल्यावर किती भोकांड पसरायचे हे व्यवस्थित माहीतीये तिला --- माझी सई तशी निरागस शुभ्र केकवरची लालचुटुक चेरी मिळवायला किती रुसायचं हे कळतं तिला --- माझी सई तशी हुशार बाबा रागवला तरी बाबाचं प्रेम समजतं तिला --- माझी सई आज आठ वर्षांची झाली.... |- मिसळलेला काव्यप्रेम

माई माय माई माय नाई शिकली लेयनं रातं दिसं मेहनतं जीवं मातीले जायनं चुरुक भुरुक अशी लावे झाकटीतं रई देते पाह्यटीचं मले खायाले सायीचं दई ठूनं हातावरं डोकसं तिचं वगारु पाजनं शाळेतलया पोराईचं येकं दोनं आईकनं चुनं भाकरं थापूनं घाई घाई वावरातं बोंड येचता येचता जोळे नख़याईशी नातं सोसूनं सासरवासं तरी हाये समाधानी पोरं शिकतीलं लयं सदा राये ह्याच ध्यानी दुधं तापऊनं राती टाके तयातं ईरजनं होते दई लोनी चं ते नाई नासलं आजुन