प्रिय समुद्रा, कश्या रे तुझ्या लाटा आंधळ्या पुढची कातळावर फुटलेली दिसतच नाही.. मागून येऊन पुन्हा त्याच कातळावर आदळतात कां? कशासाठी?? फुटण्यासाठी ?! ------ प्रिय समुद्रा, तुला चंद्राची खुपच ओढ म्हणे का त्याला तुझी? किती वर्षांची साथ रे तुमची? कधी एकत्र बसून गप्पा मारतांना पाहीले नाही तुम्हाला! अशी कशी रे हि दोस्ती? स्पर्शातित! ----- प्रिय समुद्रा, तुझ्या पोटात अनेक वादळे असतात म्हणे.. पण मला कळत नाही त्यात नवल ते काय? इथे सगळेच आपापली वादळे घेऊन वावरतात.. त्या वादळांच करायच काय? हाच काय तो प्रश्न बाकी आहे.. ------ प्रिय समुद्रा, कसं वाटत रे? जेव्हा तुझ्याच किनार्‍याशी बसून तुला न विचारता, तुला साक्षीला ठेवून आयुष्यभराची साथ देण्याच्या आणाभाका घेणार्‍या जोडप्यांकडे बघून? कसा पाहतोस तू त्यांच्याकडे? रागाने? करुणेने? कि वात्सल्याने? ------ प्रिय समुद्रा, एकदा माझ्या घरी येशील? खुप गप्पा मारु वादळाच्या, घनगंभीरतेच्या, बुडणार्‍या जहाजांच्या, रंगीबेरंगी जलचरांच्या, मोत्यांच्या, रत्नांच्या आणि तुझ्या उदरात गडप होऊन आयुष्य संपवणार्‍या जिवांच्या करुण कहाण्यांच्या? तू कसं सामावतोस त्यांना याबद्दल एक विचित्र कुतुहल आहे मला... येशील? ----- प्रिय समुद्रा, तू एकदा खुप रागावला होता म्हणे एक मोठ्ठी लाट जन्माला घातलीस आणि दिली धाडून गरीब भाबड्या जिवांवर कां रे? ना ती लाट जिवंत राहीली ना ते जिव... फक्त एक प्रश्न राहीला कां? ----- प्रिय समुद्रा, तुला माहितीये? तुझ्या माझ्यात एक साम्य आहे तू ही वेडा आणि मी ही एकही लाट जिवंत राहणार नाही हे माहीत असूनही तु एकामागे एक लाटा जन्माला घालत राहतोस आणि मी एकदाही 'ती' किनार्‍यावर येणार नाही हे माहित असूनही रोज एक आशा जन्माला घालत राहतो.. असं कां रे? ---- प्रिय समुद्रा, आज आलो खरा मी तुझ्याकडे... शांततेसाठी आलो होतो जिव निववायला आलो होतो पण जाऊ दे.. चलतो मी.. |- मिसळलेला काव्यप्रेमी -| (१४/०५/२०१५)