कविता

कातरवेळ कधी रिकाम्या हाती येत नाही आठवणींच्या सुंदरशा कव्हर मध्ये गु्ंडाळलेले खूप सारे प्रश्न आणते ती.. मी काही उघडून पहातो तर काही तसेच ठेवून देतो येऊ घातलेल्या रात्रीला भेट देण्यासाठी. न उघडलेल्या गिफ्टस् दुसऱ्यांना देण्याची पद्धतच आहे हल्ली... मग लाजत मुरकत पहाट येते, पाठोपाठ सकाळ... दुपार ...दोघी कामात बुडलेल्या... आणि नंतर पुन्हा कातरवेळ.... कातरवेळ कधीच रिकाम्या हाती येत नाही, मी रात्रीकडे पुढवलेले प्रश्न नव्या वेष्टनात पुन्हा मलाच गिफ्ट मिळतात....

आज तूही जगात आहेस आज मीही जगात आहे आपल्यात काहीतरी बिनसलंय हे दोघांनाही ज्ञात आहे कधीकाळी जुळली होती आपली मने मग दिसू लागले फक्त एकमेकांचे उणे वाढत्या अंतराने दुरावतच गेलो आयुष्याच्या प्रवाहात वहावतच गेलो आज मागे वळून पाहताना वाटतंय की नसतं झालं असं तर बरं झालं असतं दबलेल्या अगणित भावनांचं ओझं इथपर्यंत वागवावं लागलं नसतं उद्या कदाचित तूही नसशील …. किंवा मीही नसेन तरीही असंच अव्याहत चालू असेल जग क्षणभंगुर आयुष्य आहे हे आपलं हे राग लोभ कशाला हवेत मग? सगळं सोडून देऊन बघू एकदाच जसं काही झालंच नाहीये मी तयार आहे विसरायला मागचं पण दोन पावलं तूही पुढे ये !!

मला आय नाय, बाप हाय. आगीवाले डोळे त्याचे, अन जबान चाबुक हाय. निघतो रोज सकाळपारी धूर सोडत इंजनवाणी, जणू पटरी पायाखाली. ठरली ठेसनं ठरलं काम, येगळी माणसं येगळा दाम. येतो झिजून रातपारी धूर सोडत इंजनवाणी, वेडीवाकडी पटरी घेउन पायाखाली. पाठ लाऊन भिताडाला घाम पाजीत बसतो अन, 'काय केलस दिसभर?' जणू इचारतो सोताला.. 'काय नाय' जवाब मातूर माझा हाय. आगिवाले डोळे ओकतो, चाबुकवाली जबान ठोकतो, हातालाभी लई जोर, हाणतो मात्र आंगचोर. विडी-चूल पेटवून आत, रोजच्यावाणी डाळ-भात, खाऊन पडतो गपगार.. पाहत राहतो उदयापार. 'काय करणार?'

एखाद्या गोष्टीची माहिती नसताना, ऐकीव किंवा दृष्य निकषांवर ठाम विश्वास ठेवणारे, किंवा स्वत:च काहीतरी अंदाजपंचे चुकीचे समज करून घेणारे जण बरेच असतात. हे असे झालेले समज कुणी काही सांगून बदलणं महाकठीण असतं; ते अनुभवाशिवाय होत नाही. आणि मग ज्या विश्वासाने ते अशा काही गोष्टी सगळ्यांना सांगतात ते बघताना फार मौज येते. आंब्याचंच घ्या ना ! आंब्याचा ‘सीझन’ आला, की मुंबईतले मुंबईबाहेरचे (यात स्वल्पविराम नाही आहे बरं का) फार कौतुकाने, हिरीरीने आंबे घेण्याच्या मागे लागतात. त्यांच्यातल्या प्रत्येकाला ही खात्री असते की त्याने जो आंबा विकत घेतलाय, तो भारीच आहे सर्वात.

अपरं नाक उडवून, गालाचा फुगा फुगवून वर फुकाचा राग धरून, जेव्हा तु माझ्यावर रुसुन बसतेस.. आईशप्पथ....माझा सगळा लोच्या करून टाकतेस.......... मला काही सुचत नाही, काय कराव उमगत नाही. वर भोकाड पसरून, माझ्यावर इमोशनल अत्याचार करतेस.. आईशप्पथ....माझा सगळा लोच्या करून टाकतेस.......... काही केल्या बोलत नाहीस, विनवण्या करुनही हसत नाहीस स्वतः अबोल राहुन, भांडयांची मात्र आदळाआपट करतेस..... आईशप्पथ....माझा सगळा लोच्या करून टाकतेस.......... "चालता हो!!!,मला तुझं थोबाडही बघायचे नाही" अशी माजोरडी धमकी मला माझ्याच तोंडावर देतेस..... आईशप्पथ....माझा सगळा लोच्या करून टाकतेस.......... नाही लावली कधी चार बोटं त

सावधान मत्स्य पुत्रानों आयुष्यभर मासे मारणारा बगळा आता मगरीचे रूप घेऊन अश्रू ढाळण्यासाठी येत आहे, त्याला अचानक मत्स्य पुत्रांचा पुळका कसा आला, काही एक कळत नाही. आयुष्यभर बगळ्याने मासे सारे फस्त केले . घेऊनी वेश मगराचा. ढाळतो अश्रू आता. एका महानगरात एका मत्स्य पुत्राचा असाच जीव गेला: भुलूनी मगर अश्रुना जीव गेला मत्स्याचा. अर्पिली गांधी "चित्रफुले" ढाळूनी अश्रू मगरीने. सावधान! मत्स्य पुत्रानों घेउनी वेश साधूचा रावण हरतो सीतेला. जाणीव ठेवा इतिहासाची भुलू नका मगर अश्रुना.

प्रस्तावना: कविता आजकाल सुचत नसली तरी परम मित्र वल्ली यामुळे काही तरी लिहिले आहे.. नविन काव्य असे होत नसते म्हणुन काल आवडलेल्या कवितेला (धानजीरावांच्या) कवितेतुन उत्तर देत आहे मुळ कविता : तू ये... अरे द्यायचेच असेल तर दे आभाळालाही कवेत घेवु पाहणारे ते हात हं ! ते तुला कधी जमणारच नाही तोडलेल्या पाशावरती, कशास कुंपण अन भिंती शब्दांच्याच वादळांची कसली आहे कोणास भिती अरे गायचेच असेल तर गा ते स्वर बंदिशी मिलनाचे... हं ! ते तुला कधी जमणारच नाही हळव्या कोपर्‍याचे ..

तारे वेचू तूझियासाठी, म्हणून निघालो रात्रप्रवासि... सूर्याला माघारी ठेवून, मंद वाहत्या चंद्रपाशी... गळ टाकुनी, अगाध-आकाशी, याचक बनूनी, अनंत-अधाशि... तुटले तारे वेचत फिरलो, ध्रुव ताऱ्यासाठी मी झुरलो. 'ध्रुव' बांधण्या वेशी तुझिया, क्षण क्षण माझे, विकत राहिलो. माथी चढवून अखंड देणे, 'तारा' बनूनी देत राहिलो... तुटत राहिलो.. मिटत राहिलो...

तू गेलीस दूर कधी, मला कळले नाही, आणि, आज तुझे कान, माझ्या हाकेबाहेर. मी यायचो घरी, घामेज़ून दिवस भरून, कोमेजून... आणि, सगळा शिण टाकुन पदरात तुझ्या, शांतपणे झोपायचो. ऑफ़ीसमध्ये, तूझं नाव पुसल्या फळ्यावर, कोरडे ग्राफ चढत जात, आणि, ओले लागत उतरणीला. दिवस कमवायचो, गमवून दिवस. दोन दिवस तुझे माझे, हक्काचे, काढायचे होते... तारे-तारे निवडून सारे, ढग दूर सारायचे होते. पण त्याआधीच, स्पर्शाच्या परिघातच दूर झालो आपण, नजरेच्या टप्प्यातच, दृष्टीआड़ झालो आपण. तुझं पत्र मिळालं, 'काळजी घे' या दोन शब्दांत, दोन वर्षा