कविता

नाऱ्या नाऱ्या चल्लस खय? मालवणाची माका इल्ली सय. नाऱ्या नाऱ्या पलतस कित्याक? गरज पडलीहा निल्या नित्याक. नाऱ्या नाऱ्या बांद्र्याक काय जाला? तुजे तोंडात शिरो पडो मेल्या. नाऱ्या नाऱ्या तुजा नेसाण सुटला? गप बस मारे , काम कर वायला.

अनोळखी वळणावर माझं आणखी एक पाउल, तू इथं नसतानाही इथंच असल्याची चाहूल, प्रत्येक शब्दं शब्दं मला सगळं स्पष्ट आठवतंय, तुझ्यामाझ्यातलं अंतर मला पुन्हा मागे पाठवतंय, तसं बरंच काही सांगायचं होतं,राहून गेलं, मनात साठलं ते, पावसासकट वाहून गेलं, "तू कसा आहेस?",विचारताना तु़झी घालमेल कळ्लीच, प्रश्न होते नवीन पण आपुलकी तुझी अगदी पहिलीच, थंड पडले होते तुझे ते काळे डोळे, ओठांवर हसु तरी शब्द थोडे ओले, बघ तुला काही अजुनही आठवतंय का? आठवणींच्या गाठोड्यात माझं काही सापडतंय का? गालांवर ओघळ्णार्या माझ्या त्या आठवणी, ओठांवर तरळणार्या माझ्या त्या आठवणी, थरथरत्या हातांत अडकलेल्या माझ्या त्या आठवणी, अन तुझ्या

आज मी आहे त्या वळणावर उद्या तू असशील झिरपत राहील झरा , उन्मळत राहतील उपळे, तरीही तिथे पाणी शेंदायला कोणीच नसेल ते तळे देखील आज विरक्त आयुष्य जगत असेल कारण आज मी उभा तिथे _ उद्या तू असशील | जुळतील धागे , मिळतील नातीगोती बांधल्या जातील रेशीमगाठी टाकली जातील बंधने संस्कृतीची लादले जातील निर्बंध रूढी परंपरांचे आपसूकच टाकले जातील नांगे स्वतंत्र स्वभावाचे कारण आज मी उभा ठाकलो आहे त्या बंधनात _ उद्या तू असशील

असा मी तसा मी कधी असेन निर्मळ ब्रम्ह्कमळ तर कधी गलिच्छ बोतरा नदीकिनारी विसर्जित निर्माल्य मी वा गौरीपुजनासाठी वाहिलेला फ़ुलोरा मी नववधूने गृह्प्रवेश करताना ओलंडलेले माप मी वा शॄंगारच्या परमोच्च क्षणांचा सर्वेसर्वा मी असा मी तसा मी अळवावरुन घसरणारा दवबिंदू मी वा गवतातून हेलकावे घेणारे पर्णओहोळही मी काटेरी झूडपातील आंबट बोर मी वा काटेरी बाळसदार फ़ुलणारा एक सायाळ मी असा मी तसा मी तहानल्याची तृष्णा मी जीविताचा प्राणवायू मी देहाला शिरशीरी आणणारी एक मधाळ झूळूक मी वा वाऱ्याचे झंझावते नृत्य वादळ मी जिथे आभाळही ठेंगण होत ते क्षितीज मी असा मी तसा मी वर्षा ऋतुत न्हाऊन निघालेला पहाड मी पश्चिमेला

जेव्हा तुझ्या आठवणीना मनामध्ये पूर येतो, न जाणे कसा मी माझ्यापासूनही खूप दूर होतो, फक्त वाहत वाहत जातो मी, स्वतःच्या असण्यापलीकडे, तुझ्या नसण्यापर्यत, वेचत राहतो क्षण तुझे, भिरभिरत राहतो इकडे तिकडे, आठवणीचा पाउस असेपर्यत, जेव्हा तुझ्या मिठीत असता जीव कासावीस भरपूर होतो, तुझ्या निसटत्या हाताला पाहताना भरून उर येतो, फक्त शोधत राहयचे तुला मी, कुठे अनोळ्खी चेहर्यामध्ये, स्वतःला तुझी ओळ्ख पटेपर्यत, बेचेन होणं कधी कधी, एकटं वाटून स्वतःला स्वतःमध्ये, तुझ्या असण्यापासून तुझ्या नसण्यापर्यत, मग पुन्हा, जेव्हा तुझ्या आठवणीना मनामध्ये पूर येतो, न जाणे कसा मी माझ्यापासूनही खूप दूर होतो,

आजपर्यंत बर्याच कविंनी, आई,बहीण,पत्नी,मुलगी या सर्वांवर अनन्य साधारण कविता रचल्या आहेत पण सासुवर कधी कोणी कविता रचलीय? कि नुसत्या नावानेच तुमची हिंम्मत खचलीय? अरे,असतील तुम्हाला खर्या भावना तर रचवा सासुवर कविता आणि समजू द्या या जगाला सासुच्याही मनातल्या यातना. आजपर्यंत सासुची प्रतिमा नेहमी सुनेला छळणारी म्हणुनच केली गेलीय पण कधी तिलाही सुनेने छळले असेल याची कल्पना तरी कोणी केलीय? प्रत्येक सासु सुद्धा कधी एक सुन असते तिलादेखील भावना असतात,मन असते तिचे मन जाणुन घेण्याचा प्रयत्न केला तर,कळेल की तिनेही किती सहन केलंय. तिलाही तिच्या सासुने छळलेलं असतं तिच्याही इच्छा मारल्या गेलेल्या असतात. संसा

एका महान कवितेवर तितकेच टुकार विडंबन... मंडळी गोड माणुन घ्या. कर्तव्याच्या नावाखाली छळ मांडलाय पुरुषांचा. जन्मापासुन ते मृत्युपर्यंत कर्तव्याच्या दोरखंडाने बांधलंय त्याला. या दोरखंडातुन कधी सोडवण्याचा प्रयत्न केलाय कुणी? नाही! कारण प्रत्येक मनुष्याला फक्त आणि फक्त घेणंच माहीत आहे. एक पुरुष जेव्हा लहान कोंब असतो, तेव्हा आईच्या पोटातच त्याला इंजिनेर, डॉक्टर होण्याचे फर्मान सोडले जाते. कसा तरी करत जन्म घेतलाच त्याने, तर आई-बापाची स्वप्ने पुरी करायच्या बोझाखाली कोमेजुन टाकले जाते. आणि मोठेपणी हुंड्यापायी आईवडिलांना हवी असलेली मुलगी पुढ्यात आणून टाकली जाते.

स्मायली जीवन माझे ताजे...स्मायली जीवन माझे! धागा असो प्रति साद असू दे सावकाश किंवा घाई असू दे कुणी हसो अथवा तो रुसु दे, देत पुढे मज जाणे ! स्मायली...

लहानपणापासून पहात होतो मी तिला लोक सांगायचे कि ती वेडी आहे खायला काळ आणि भुईला भार अशी एक बिन अकलेची घोडी आहे मेंदूने असहकार पुकारला असला तरी शरिराने आपल कर्तव्य बजावलं होतं तिच्या निरागस मनाला न जुमानता तिला ज्वानीच्या बाजारात आणलं होतं एका ओल्या काळरात्री गावाच्या वेशीवर ती भांबावलेली सैरभैर रडवेली दिसली मला पहाताच " आई गर्दीत हरवली" निरागसपणे सांगुन दात विचकून हसली अश्याच संधीच्या शोधात मी देखील होतो म्हटलं मनात की शिकार आयतीच गवसली क्षणातच तिच्या गोबर्‍या गालावर वळ उमटले मुस्काट दाबून तिला झुडूपांत फरफटवली पाऊस आता बेभान कोसळत होता मला अडवायला जिवाचे रान करत होता त्याच्या राज्यातले हे

काव्याचा ब्लॉग दुवा हा || शिवराय बोलले आज || वेळ आहे का थोडा चार शब्द सांगायचेत राहवत नाही म्हणून काही जबाब मागायचेत आधी आभार मानतो मोठं केलत मला पण खरंच सांगतो तुम्ही खोटं केलत मला अवघ्या तुमच्या जीवनात व्यापून टाकलत मला मनात सोडून सगळीकडे छापून टाकलत मला नाव माझं घेतलत सण माझे केलेत माझे छावे म्हणून राडे सुद्धा केलेत एवढ्यावर थांबला नाहीत मला देवासोबत बसवलत वाईट वाटतंय म्हणताना पण तुम्ही मला फसवलत माझे विचार घेतले नाहीत माझे आचार घेतले नाहीत चरित्र माझं ओरबाडलत पण त्याचे सार घेतले नाहीत नुसते प्रताप आठवू नका