कविता

स्वप्नातले कोंकण साधेच घर माझे , छोटेसे अंगण त्यात अवतरले, सारे वृक्षगण अंगणात माझ्या, तुळशी वृंदावन माथ्यावर दूर्वा, दुडदुडतो गजानन अंगणात माझ्या, कर्दळीचे पान घालतो मांडव, संतुष्ट होई सत्यनारायण नारळ सुपारी डुले, आहे त्यास मान नैवेद्याला सजते, केळीचे पान परसदारी फुलती फुले, दारी आंब्याचे तोरण शंकरास वाहते, बेलाचे पान स्वप्न माझे साधे, सदाहरित कोंकण त्यात असावे घरकुल माझे छान राजेंद्र देवी

लोपला अंधार सारा, माखली तेजात नगरी उजळले सारेच रस्ते, वाहती आनंदलहरी लागले लाखो दिवेही, जाळण्या काळोख सारा धुंद तो आला सुगंध, कुठुनसा घेऊन वारा शोभतो आकाशकंदिल, टांगला उंचावरी टाकला दारी सडाही, बांधले तोरण दारी होई ते अभ्यंगस्नान, लावुनी उटने सुगंधी तप्त ते पाणी पहाटे, चढविते न्यारीच धुंदी बोचरी थंडी गुलाबी, फुलविते रोमांच अंगी रांगोळी दारामधे ती, रंगुनी साऱ्याच रंगी रोषणाई हा खरोखर, प्राण या दिपोत्सवाचा शुभशकुनी सोनकिरणे, नाश करिती दानवांचा चाहती आबालवृद्ध, गोड खाऱ्या त्या फराळा वाढवी गोडी सणाची, मित्र नि आप्तांचा मेळा काय मी वर्णु दिवाळी, सोहळा परमोच्च आहे मानवाच्या संगतीने, देवसुद्धा

एकमेकांना उणे समजू नये (नी स्वतःला शाहणे समजू नये) चांदणे परसामधे पडते म्हणुन आपली तारांगणे समजू नये माणसेही राहती रानीवनी नेहमी बुजगावणे समजू नये हे असे परक्यापरी येऊ नये नी स्वत: ला पाहुणे समजू नये ही कशाची भूल या रातीवरी चांदण्याला चांदणे समजू नये पाहते ती नेहमी माझ्याकडे पण असे की, पाहणे समजू नये डॉ. सुनील अहिरराव

विश्वस्ता... जगावेगळा आहे मी फिरस्ता चोखाळतो मी अनोळखी रस्ता लावतो मलम मी परोपरी घाव घालणे हा तुझा शिरस्ता राहतो हजर प्रत्येक समारंभास बांधतो वेदनेचा नेहमी बस्ता केला गुन्हा, केली प्रीत तुजवरी आयुष्यात काढल्या अनेक खस्ता झालो चरणी लीन नियतीच्या आता तुझाच आहे भरवसा विश्वस्ता राजेंद्र देवी

सतावते मनास तुझी, हवीहवीशी वाटणारी साथ.. एकांतात या घ्यावासा वाटतो, हाती तुझाच हात.. तुझे अलगद मंदहास्य माझ्या, हृदयाला थेट चिरते.. तुझ्या आठवणींच्या संग्रहात माझे, मन नकळत विरते....

!!!...अर्थ-हीन चरित्र…!!! बक्कळ कोरड्या नदीतला, आयुष्याचा हा शेवटचा थेंब… बाष्पी-भवनाने वाफ होण्याआधी… दहा मिनटात… एक अर्थहीन आत्म-चरित्र खरडावं म्हणतोय… खरंतर, जन्मलो त्या दिवशीच भयानक रडलो होतो. आई बाप हसत होते, मी जन्मलो म्हणून अन मी रडत होतो, या जन्मात जन्मायच्या ‘फक्त एक-क्षण-आधी’, गेल्या जन्मात मेलो म्हणून … एक आई, एक बाप, एक भाऊ, एक बहिण… --ती तेवढी नाही… (ते दुख आलंच…) काही मित्र, काही शिक्षक, काही पाहुणे, काही वेपराईज्ड नाती………… (तेही दुख आलंच…) अन काही माझीच अनेक मलाच रोज भेटणारी विखुरलेली रूपे…! असे सगळेच आवडायचे मला तेव्हा… (सुरुवातीला लहानपणी हे होतंच...) (नाईलाजाने) मग मो

शैशव... जे सुख लाभले शैशवास पुन्हा ना लाभे मानवास अन्न वस्त्र अन निवारा ह्याचाच लागे ध्यास कोठे हरवले ते निरागस बालपण अन विश्वास जसेजसे वाढू लागलो वाढू लागला अविश्वास जन्मताच काय तो घेतला एक मोकळा श्वास आता मात्र घुसमटतोय प्रत्येक श्वास प्रत्येक श्वास राजेंद्र देवी

वाट हरवून गेली... अशीच ती माझ्या समोरून गेली जणू नभात वीज चमकून गेली मिळता नजर डोळे दिपवून गेली उधळीत गंध उडता पदर सावरून गेली जाता मागे मागे मने जुळवून गेली कळलेच नाही कधी वाट हरवून गेली राजेंद्र देवी