कविता

इंडियन पोटॅटो बर्गरम् जगप्रसिद्ध स्नॅक डिशम् । बॉइल्ड मॅश्ड बटाटम् स्मॉल गोल आकारम् ।। बेसनस्य बॅटर लपेटम् तेलात डीप डीप फ्रायम् । बर्गर बन सँडविच पावम् मिर्ची चटणी सवे सर्व्हम् ।। मराठी व्हेज फास्ट फूडम् क्रिस्पी वडा अन लादीपावम् । स्वस्त गरीबस्य खाद्यम् सर्वत्र हातगाडीस्य उपलब्धम् ।। तेलात पुनर पुनर तळनम् हायजीनस्य पर्वा न करनम् । वन मोअर वन मोअरम् त्वरित चट्टामट्टा करनम् ।। इति श्री वडा-पाव स्तोत्रम्

WA वर एक पोस्ट वाचली कि, संदीप खरे यांना विनंती आहे कि, जेलमधे एकत्र आलेल्या बाबांसाठी "जमलेल्या बाबांची कहाणी" असं एखादं गाणं आहे का? ती वाचून किडे वळवळले आणि जमलेल्या बाबांऐवजी "माजलेल्या बाबांची" असं विडंबन करण्याची इच्छा झाली. कृपया बदल सुचवा म्हणजे WA वर मित्रांवर शायनिंग मारता येईल.

आयुष्यातील आठवणी ह्या हिवाळ्यातील धुकं पसरलेल्या वाटेसारख्या असतात ... आपण जसजसं दूर जाऊ तसतश्या त्या अंधुक होत जातात ... पण काही आठवणी ह्या त्या धुक्यातील सूर्यकिरणांसारख्या असतात ... आपण कितीही दूर गेलो ना तरी त्यांच्या अस्तित्वाची जाणीव ते कायम देत राहतात ...

नाही काढलीस तू कधी माझी आठवण तरी तुला विसरता आलं नाही मैत्रीचे धागे बांधले माझे मीच तरी तोडावेसे कधी मनात आलं नाही भेटून खूप बोलायचय तुझ्याशी पण ते अंतर कधी कापताच आलं नाही दूर असलीस तरी तुझं असणच खास आहे पण शब्दात व्यक्त करून कधी सांगताच आलं नाही

ऑल इस वेल बाप्पा~~~~ बस थोडीशी माणुसकी, आपलेपणा, वेळ, दक्षता कमी पडतोय.... शहरांतल्या सगळ्यांसाठी : "काँक्रिटच्या जंगलात कमी झाली निसर्गाची छाया, २,३ बीएचके च्या भिंतींत आटली नात्यांची माया" , खेडे गांवातल्या सगळ्यांसाठी : "घरांत हवं AC, दारापुढें चार चाकी स्वछता गृहाशी, त्यांना घेणं देणं च नाही" , सध्याच्या युवांसाठी : "सगळ्यांच्या नजरेत आम्ही दोघं राजाराणी, मात्र आमच्या खोलीत रमतो स्वतःच्या च भ्रमणध्वनीत" , बालवर्गासाठी : "पटांगणावरचे नको खेळ चायनीज वस्तूंचे वेड, सणावारांना खायला भेळ कसलाच नाही ताळमेळ" , तरीही बाप्पा तू आलास की, सगळे एकदम सेंड कर

सूर्य तो अन काजवा मी, जाणुनी होतो जरी धावलो धुंदीत एका, थुंकण्या त्याच्यावरी मत्त तो गजराज, मी तर श्वान श्रीमंताघरी लागता चाहूल उठलो, भुंकण्या त्याच्यावरी भेट होता आमुची, प्रत्यक्ष दिसले मज परी माझिया हातात पत्थर, चांदण्या त्याच्या करी

एक पक्षी अंधारात बरसणाऱ्या जलधारात घरट्यात एकटाच . . . . झाडावरचं एक फूल उमलून कोमेजलेलं झाडाच्याच पायाशी ...... पाहतो शून्यात मी आजकाल नेहमी विश्व निर्मिती तिथूनच ! जुळवले शब्द काही अर्थ उमगलाच नाही तरीही अर्थपूर्ण !

सूर श्वासांच्या लयीवर स्वार झाला पाहिजे काळजाच्या 'कोपऱ्यावर',वार झाला पाहिजे! दुःखसुद्धा एवढे तालात आले पाहिजे की सुखांचा,'उंबरा' तय्यार झाला पाहिजे! जाणिवांची ओल इतकी खोल रुजली पाहिजे जीवनाचा बाग हिरवागार झाला पाहिजे! कागदावरच्या फुलांना रंग दे,मधु-गंध दे शब्द-शब्दाचा तुझ्या 'गुलज़ार' झाला पाहिजे! शाल श्रीफळ अन् फुलांनी फार झाले आजवर चंद्र-सूर्यांनी तुझा सत्कार झाला पाहिजे! —सत्यजित

"रित" ```````````````````````````` रित ह्या घराण्याची जुनी दुःख पंचविण्याची उगता किरणें सुर्याची भिज पुन्हां नव्याने उभी राहण्याची, रित ह्या घराण्याची जुनी .. मध्यन्हांच्या उष्मा तरीही त्यांचा गार माथा तिन्हीसांजेच्या वेळा सदा चेहऱ्यावर दिसें शीथलता, रित ह्या घराण्याची जुनी .. रात्रीच्या चांदण्यात शोधता समाधानाच्या नक्षत्रांस निजण्याची वेळ होता लक्ष पुढ्च्या खडतर प्रवासांस.... रित ह्या घराण्याची जुनी .. कवी - स्वप्ना..

घालून विळखा दोन्ही धृवांना दाबून शेपटीत हिमालयाला दहाफणांनी ओकीत विषारी आग निघालाआहे शिकारीला कालीयानाग. अदृश्य या दैत्य पुढे, व्यर्थ आहे मानवी अस्त्र, शस्त्र, क्षेपास्त्र सारे. कारण दशेंद्रीयांच्या रथावर स्वार होऊनच निघाला आहे शिकारीला कालीयानाग.