कविता

“जलवंती” च्या निमित्ताने

भूतकाळाला निरोप देवून ,भविष्याकडे वाटचाल कर
सारे कटू अनुभव सोडून, प्रकाशाची वाट धार
विषारी अशा भूतकाळाला, पाण्यामध्ये बुडवून टाक
दंश करण्या भविष्याला, संधी त्याला देवू नको
भूतकाळ चांगल असो वा वाईट, त्याला परत आणता येत नाही
भविष्य असते आपल्या हातात, ही संधी गमवू नको

लोकांना दे सोडून नि, सोड त्यांच्या विचारांना
ते काय विचार करतात, याशी तुझे कर्तव्य नाही
तुझ्याबद्दल कितीही चुकीचे विचार असतील त्यांचे
पण स्वतःला चांगले ओळखणारा, तुझ्याशिवाय दुसरा कोण
लोकांच्या मनाचा ताबा घेण, अवघड निश्चितच असेल
पण स्वतःच्या मनाशी संवाद साधण, किती बर कठीण असेल

बठा चालना गयात

ज्या वट्टावर बठी बठी आमि भयाण गप्पा मारुतं
ज्या लाइंग न खांब खाले एक दुसरांनी टेस्ट लेउत
जो वट्टा झिजाई मन्या साऱ्या सुट्या खपी जाऐल शेतं
पण तो वट्टा खाली दिखस आते कारण बठा चालना जाऐल शेतं

फोनवर कितलक बोलुत आमि ?, बीजी राहतस आणी बिलं बी येस
फेसबुक वर बी कितलक chat करुत , बोलणं कयस पण चेहरा याद येस
ऑनलाईन राहतस चोवीस तास, पण गावमा ऑफलाईन दीखेल शेत
पण तो वट्टा खाली दिखस आते कारण बठा चालना जाऐल शेतं

सॅंडविचमधल्या टोमॅटोला
काय वाटत असेल?

कांदा बीट भेटले म्हणून
स्वत:शीच हसेल
की ब्रेडमधे दबलो म्हणून
रडत कुढत बसेल?

काकडीच्या कोंडाळ्यात
लपून बसेल,
की हिरव्यागार ढब्बूच्या
मोहात फसेल?

चिकटलेले बटर
गुपचुप पुसेल,
की चटणी झोंबली
म्हणून एकटाच रुसेल?

... पण आपण कसं ओळखायचं?
सॅंडविचमधला टोमॅटो
आपल्याला कसा दिसेल??

ती अनोळखी भावना कागदावर उतरत नाहीये
हा मनातला गुंता सूटता सूटत नाहीये
प्रश्न राहिले आहेत अनुत्तरित माझे
पण तो अस्पष्ट चेहरा पुसला जात नाहिये

शांत हृदयाचे तार छेडले गेले
की भरलेल्या जख्मा उघड्या पडल्या
प्रेमाचे का हे सुर जे हृदयी वाजतात
का वेदना पुन्हा माघारी वळल्या

परिवर्तन अनिवार्य आहे परंतु
क्षणभंगुर कसे काय होते
कोरडे दुष्काळी हृदय माझे
भरूनी लगेच रीते कसे होते

का वाटा पुन्हा पाउलाखाली याव्या
जिथे मी एकटाच घुटमळत उभा
का मग असावी जाणाऱ्याला
सोडूनी पुन्हा परतन्याची मुभा

.....…........................RDK

आज पुन्हा

आज पुन्हा जगाच्या पायाशी पडलो
आणि दुःखाभोवती लोटांगण घातले
कोरडे ठणठणीत पडलेले डोळे
पुन्हा नकाराच्या पावसात न्हाले

त्या उगवत्या प्रेमाचे किरण
दुःखाची झोप मोडणारच होते
पण भ्रमनिरासेच्या थंडीत कडक
मन माझे पुन्हा घोरत पडले होते
या मोठेपणाच्या गदारोळात खोट्या
माझ्यातले बालक पुन्हा रुसले
कोरडे ठणठणीत पडलेले डोळे
पुन्हा नकाराच्या पावसात न्हाले

धावत्या पायास माझ्या
लाभु दे आता विसावा
भाबड्या माझ्या मनाला
श्रावणाचा साज यावा

अंतरी आहेत ज्याही
वेदना जाव्या विरुनी
लाभुनी हळुवार माया
घावही यावे भरुनी

शोधतो आहे निवारा
त्या रुपेरी काळजाचा
वाटते यावा जरासा
गारवा आता सुखाचा

अंतरी वाहे झरा जो
माझिया ह्रदयामधुनी
अमृताचा गंध त्याला
ओंजळीने घे भरुनी

उगवु दे सूर्यास पुन्हा
जाळुनी अंधार सारा
संपण्या आता उन्हाळा
बरसु दे श्रावणधारा

सोसुनी चटके हजारो
वाट मी चाले कधीचा
शमविण्या ये तू खरोखर
दाह माझ्या अंतरीचा

- शार्दुल हातोळकर

प्रिय,

हे गगनराजा , थांबव तव उष्ण किरण शरा
तव ऊर्जेने मज दाह होतो विनविते तुजला आज धरा

उष्ण वात वाहती भवती तप्त ऊन पडे
निष्पर्ण त्या वृक्ष लताना पाहुनी धरणी रडे

शुष्क होती नद्या जलाशय तडफडती त्यात जलचरे
एकमात्र ह्या थेंबासाठी शांत विहग चहूकडे विचरे

वासरमणी, तुझिया योगे जलचक्र फिरते ज्ञात आहे मला
परी तल्खली होई जीवाची कशी समजावू मी तुला?

तव अनलशरे तनूसी भेगा आता किती मी साहू?
हे दिनमणी न कळे मजला तुजवीण कोणा मी पाहू?

करद्वय जोडुनी नमिते तुजला थांबव हे तप्त आप
वरुणराजा बरसआता शमवि मम शरीर ताप

माणसं !

महाग झालेली पुस्तकं परवडत नाहीत हल्ली
पण स्वस्त झालेली माणसं वाचायला मिळतात !
अन सगळीकडे उपलब्ध पण असतात !

कधी कधी पटकन वाचून होतात माणसं
कधी समजतच नाहीत, कळतंच नाहीत माणसं !

छोटी माणसं , मोठी माणसं
जाड माणसं , बारीक माणसं !
खरी माणसं , खोटी माणसं ,
सगळ्या साईजची ,सगळ्या विषयांची माणसं !

काही अबोल, अव्यक्त, मनकवडी माणसं
काही बोलकी बडबडी, बोलघेवडी माणसं
आपणंच विशेषणे दिलेली माणसं
स्वतःला विशेषणे लावून घेतलेली माणसं !