कविता

भूतकाळाला निरोप देवून ,भविष्याकडे वाटचाल कर सारे कटू अनुभव सोडून, प्रकाशाची वाट धार विषारी अशा भूतकाळाला, पाण्यामध्ये बुडवून टाक दंश करण्या भविष्याला, संधी त्याला देवू नको भूतकाळ चांगल असो वा वाईट, त्याला परत आणता येत नाही भविष्य असते आपल्या हातात, ही संधी गमवू नको लोकांना दे सोडून नि, सोड त्यांच्या विचारांना ते काय विचार करतात, याशी तुझे कर्तव्य नाही तुझ्याबद्दल कितीही चुकीचे विचार असतील त्यांचे पण स्वतःला चांगले ओळखणारा, तुझ्याशिवाय दुसरा कोण लोकांच्या मनाचा ताबा घेण, अवघड निश्चितच असेल पण स्वतःच्या मनाशी संवाद साधण, किती बर कठीण असेल वेळ ही दवा आहे , प्रत्येक दु:खासाठी प्रत्येकाच्या घड

बठा चालना गयात ज्या वट्टावर बठी बठी आमि भयाण गप्पा मारुतं ज्या लाइंग न खांब खाले एक दुसरांनी टेस्ट लेउत जो वट्टा झिजाई मन्या साऱ्या सुट्या खपी जाऐल शेतं पण तो वट्टा खाली दिखस आते कारण बठा चालना जाऐल शेतं फोनवर कितलक बोलुत आमि ?, बीजी राहतस आणी बिलं बी येस फेसबुक वर बी कितलक chat करुत , बोलणं कयस पण चेहरा याद येस ऑनलाईन राहतस चोवीस तास, पण गावमा ऑफलाईन दीखेल शेत पण तो वट्टा खाली दिखस आते कारण बठा चालना जाऐल शेतं सावन जाई बठेल शे दुसरा गावमा, तर मह्याना अभ्यास चालू शे ननूनी MPSC नि तयारी , ते कुलदीपले चांगला जॉब शे मी बी शे आपला काममा , पण डोया गाववर लागेल शेत पण तो वट्टा

सॅंडविचमधल्या टोमॅटोला काय वाटत असेल? कांदा बीट भेटले म्हणून स्वत:शीच हसेल की ब्रेडमधे दबलो म्हणून रडत कुढत बसेल? काकडीच्या कोंडाळ्यात लपून बसेल, की हिरव्यागार ढब्बूच्या मोहात फसेल? चिकटलेले बटर गुपचुप पुसेल, की चटणी झोंबली म्हणून एकटाच रुसेल? ... पण आपण कसं ओळखायचं? सॅंडविचमधला टोमॅटो आपल्याला कसा दिसेल??

ती अनोळखी भावना कागदावर उतरत नाहीये हा मनातला गुंता सूटता सूटत नाहीये प्रश्न राहिले आहेत अनुत्तरित माझे पण तो अस्पष्ट चेहरा पुसला जात नाहिये शांत हृदयाचे तार छेडले गेले की भरलेल्या जख्मा उघड्या पडल्या प्रेमाचे का हे सुर जे हृदयी वाजतात का वेदना पुन्हा माघारी वळल्या परिवर्तन अनिवार्य आहे परंतु क्षणभंगुर कसे काय होते कोरडे दुष्काळी हृदय माझे भरूनी लगेच रीते कसे होते का वाटा पुन्हा पाउलाखाली याव्या जिथे मी एकटाच घुटमळत उभा का मग असावी जाणाऱ्याला सोडूनी पुन्हा परतन्याची मुभा .....…........................RDK

आज पुन्हा आज पुन्हा जगाच्या पायाशी पडलो आणि दुःखाभोवती लोटांगण घातले कोरडे ठणठणीत पडलेले डोळे पुन्हा नकाराच्या पावसात न्हाले त्या उगवत्या प्रेमाचे किरण दुःखाची झोप मोडणारच होते पण भ्रमनिरासेच्या थंडीत कडक मन माझे पुन्हा घोरत पडले होते या मोठेपणाच्या गदारोळात खोट्या माझ्यातले बालक पुन्हा रुसले कोरडे ठणठणीत पडलेले डोळे पुन्हा नकाराच्या पावसात न्हाले जीवन माझी धर्मशाळा येथे पांथस्थ येतात आणि जातात कुणी आठवणींची देणगी देतं तर कुणी भिंतींवर ओरखडे पाडतात कमकुवत झालेल्या भिंतींमुळे दुःखाचे छप्पर पुन्हा कोसळले कोरडे ठणठणीत पडलेले डोळे पुन्हा नकाराच्या पावसात न्हाले तो लोपलेला आत्मसन्मानाचा सूर्य ज

धावत्या पायास माझ्या लाभु दे आता विसावा भाबड्या माझ्या मनाला श्रावणाचा साज यावा अंतरी आहेत ज्याही वेदना जाव्या विरुनी लाभुनी हळुवार माया घावही यावे भरुनी शोधतो आहे निवारा त्या रुपेरी काळजाचा वाटते यावा जरासा गारवा आता सुखाचा अंतरी वाहे झरा जो माझिया ह्रदयामधुनी अमृताचा गंध त्याला ओंजळीने घे भरुनी उगवु दे सूर्यास पुन्हा जाळुनी अंधार सारा संपण्या आता उन्हाळा बरसु दे श्रावणधारा सोसुनी चटके हजारो वाट मी चाले कधीचा शमविण्या ये तू खरोखर दाह माझ्या अंतरीचा - शार्दुल हातोळकर

प्रिय, तु विचारत होतास, कि corporate life कशी आहे. मुळात नाटकात आणि यात जास्त काही फरक नाही. फरक फक्त इतकाच, कि नाटकात तु होतास आणि इथे manager आहे. नाटकाचे प्रयोग असायचे, इथे projects असतात. इथे ही उशिर झाला कि बोलणी बसतात, बर का... उलट ११ चे १२ झाले कि तु फार शिव्या घालायचास... इथ मात्र manager फक्त "Good Morning" असा टोमणा मारतो. इथली लोक यास sarcasm म्हणतात... इथे हि नाटकाप्रमाणे night shifts असतात... फरक फक्त इतकाच, नाटकात सोबती ला चहा असायची इथ मात्र coffee असते. पण इथे night shift ला झोप येते रे... कदाचीत इथल्या coffee त अापल्या चहा सारखी किक् नाही...

हे गगनराजा , थांबव तव उष्ण किरण शरा तव ऊर्जेने मज दाह होतो विनविते तुजला आज धरा उष्ण वात वाहती भवती तप्त ऊन पडे निष्पर्ण त्या वृक्ष लताना पाहुनी धरणी रडे शुष्क होती नद्या जलाशय तडफडती त्यात जलचरे एकमात्र ह्या थेंबासाठी शांत विहग चहूकडे विचरे वासरमणी, तुझिया योगे जलचक्र फिरते ज्ञात आहे मला परी तल्खली होई जीवाची कशी समजावू मी तुला? तव अनलशरे तनूसी भेगा आता किती मी साहू? हे दिनमणी न कळे मजला तुजवीण कोणा मी पाहू? करद्वय जोडुनी नमिते तुजला थांबव हे तप्त आप वरुणराजा बरसआता शमवि मम शरीर ताप ---- शब्दांकित वैभव दातार

माणसं ! महाग झालेली पुस्तकं परवडत नाहीत हल्ली पण स्वस्त झालेली माणसं वाचायला मिळतात ! अन सगळीकडे उपलब्ध पण असतात ! कधी कधी पटकन वाचून होतात माणसं कधी समजतच नाहीत, कळतंच नाहीत माणसं ! छोटी माणसं , मोठी माणसं जाड माणसं , बारीक माणसं ! खरी माणसं , खोटी माणसं , सगळ्या साईजची ,सगळ्या विषयांची माणसं ! काही अबोल, अव्यक्त, मनकवडी माणसं काही बोलकी बडबडी, बोलघेवडी माणसं आपणंच विशेषणे दिलेली माणसं स्वतःला विशेषणे लावून घेतलेली माणसं ! काही आपली , काही परकी माणसं दूर जाऊनही जवळ असलेली माणसं ! खोल खोल मनामधली, मनकवडी माणसं ! विसरलो असं म्हणून आठवणारी माणसं !

(चाल : आजीच्या जवळी घड्याळ कसले..) कवितेचा कालावधी - सन 1996 नासाच्या जवळी यान कसले आहे चमत्कारिक पुढे पुढे ते जाते अचूक कोणास कसे ठावुक त्याची पीरपीर चालते कधीतरी त्रास फार टाकते परंतु मोठ्या ग्रहाजवळ जाऊनी माहिती ते आणते गॅलिलिओ नाव ठाऊक असे मला तयाचे गरगर फिरत स्वताभोवती माहिती सारखे पाठवते तीन दोन एकच्या तणावात उडते ते पृथ्वीवरून सरसर उंच जाऊन विराजते चंद्रापासून आज इकडे तसेच उद्या त्या तिकडे जायता पाठवते झरझर ते चित्रांच्या गंमती सदा होऊनी गेली वर्षे पाठवूनी त्यास पत्ता कधी न लागला संपत आले काम तयाचे पुढे ते जाई आता एकला पायोनियर व्हॉयेजर ती पुढे शांतपणे गेली पाठवत राहिली नवनवी माहित