कविता

दुःख दर्शविण्या मझला दुजा मार्ग नाही रंग हजारो माझे पाहण्या नेत्र न कोई शोभून दिसते सुंदरी अन् सुगंध देते मोगरी फरक इतकाच सखे भार तुच्छ हा उरावरी टकटक आवाज करती चाले गुलाबी परी मधुर सुगंध तिचा वाटे नभाची सरी हे दृश्य पाहण्या मझला दुजा मार्ग नाही रंग हजारो माझे पाहण्या नेत्र न कोई

काव्यरस

कविता माझी

भेट तुझी माझी पावसाची आठवण आहे बावऱ्या मनाची.. तु सजली आहेस लावून गजरा सह मोहक सुगंध देई मोगरा भुलून गेलो आहे सजनी प्रीत रंग पसरला गगणी ऐकुनी हे बोल तुझे वाटे मज वाजे बासुरी.. बघुनिया रूप तुझे घाव झाला हृदयावरी चंद्र ही निरखून पाही भेट तुझी माझी पावसाची.. – दिपक.

काव्यरस

कविता माझी

ये पुन्हा, छेदून ये त्या काल-पटलाला, इथे ये जरा, समजावया ही शब्दविरहित भाषिते ये जरा, स्पर्शून पुन्हा अद्भुताची ती मिती जी दिसे स्वप्नात सरत्या जागृतीच्या शेवटी ये इथे, ऐकू पुन्हा, घननीळ वाजवी बासरी चल पुन्हा, बरसून येऊ तप्त मरूभूमीवरी

काव्यरस

मुक्त कविता

" अहो ऐकताय ना?.." " नाही.. कानात तेल ओतलयं मी.." " काय ओ, कधीतरी प्रेमाने बोलत जावा माझ्याशी.." " अगं आज खूप कंटाळा आलाय.. मी एक झोप काढू का?" " ओ.. झोपताय काय?.. आज काय आहे माहीत आहे ना?" " काय आहे?..." " अहो, ती मागच्या गल्लीतली कविता आहे ना, आज तिच्या बहिणीचा साखरपुडा आहे.." " मग?.." " मग काय?.. चला ना जाऊया आपण पण.." " छ्छे... काय गं... कोण कविता आणि कोणाची बहीण?.. मला कंटाळ येतो बाई ह्या सगळ्याचा.." " काय ओ, सगळ्या बाया वाट बघतील ना माझी.." " बरं मग, तू जाऊन ये " " मी एकटी नाही जाणार.." " मग सोड ना, काय बिघडणार आहे.. लग्नाला तर जाणारच आहे ना आपण.." " पण?.." " हे बघ राधा..

माझा वस्तरा हरवला आहे म्हणून उगाच रडण्याभेकण्याचे नाटक कुणी करू नये तसंही चंद्राला भिंगातून पाहताना मला ओतावे लागते घागरभर पाणी मग छाटलेली काठी घेऊन हाकारावी लागतात गाढवं मैलोनमैल बघून घेईन मी एकेकाला ज्यांनी पळवले आहेत माझे रद्दीचे पेपर पेन्सिलीला टोक करून माझी शेवींग क्रीम पळवली आहे ज्यांनी कॅलेंडरवर लिहिलीय मी त्यांची तारीख आता चाललोच आहे तर जरा फाट्यावर जाऊन येतो बाकी वस्तरा हरवला आहे म्हणून रडण्याभेकण्याचे नाटक कुणी करू नये -रानातला वेडा

काव्यरस

रतीबाच्या कविता

नसतो मी कधी भारतीय का मिळे मला हा शाप ओळख माझी का रे असली आधी धर्म मग जात शोधलेस तर सापडतील बघ गुण अवगुण सगळ्यांत नको कुणा तू कमी रे लेखुस बघून धर्म अन जात आरक्षण ही जरूर असावे क्रयशक्तीच्या हिशेबात नका तिथेही आणून ठेवू ह्याचा धर्म नि त्याची जात

डूआयडीचे आठवावे लेख । डूआयडीचा आठवावा ताप । डूआयडीचा आठवावा प्रतिसाद । मिपामंडळी ।।१।। डूआयडीचे कैसें लिहिणें । डूआयडीचे कैसें पिंकणें । डूआयडीचे काडी टाकणे । कैसें असे ।।२।। मुळायडीचा केला त्याग । म्हणोनि साधिजें ट्यार्पीचा योग । जिल्बी पाडण्याची लगबग । कैसीं केली ।।३।। वापरावे विविध आयपी । तेव्हा मिळे डूआयडी । वापरावे फेक आयडी । पाडण्या जिल्बी ।।४।। सकल डूआयडी आठवावे । फेकायडी डिलीटवत् मानावे । आंजालोकी मिपालोकी उरावे । पिंकरूपें ।।५।। प्रतिसादांचा महामेरू । सकल फेक-आयडीस आधारू । अखंड जिल्बीचा निर्धारु । श्रीमंत डूआयडी ।।६।।

काव्यरस

जिलबी

फ्री स्टाइल

माझं मला खूप जगले तुमच्यासाठी आता माझं मला जगायचंय आभाळाचं निळं पाखरू उरात भरून घ्यायचंय धुंद अवखळ झऱ्या काठी तृप्त पाणी प्यायचंय हसऱ्या वेड्या तृणफुलातून बेभान होऊन धावायचंय खोल शांत सागराच्या कुशीत थोडं निजायचंय ईश चरण स्पर्शणाऱ्या हिमशिखरात विरघळायचंय त्याच्या अस्तित्वाच्या खुणांत स्वतःलाच शोधायचंय खूप जगले तुमच्यासाठी आता माझं मला शोधायचंय

काव्यरस

भावकविता

मला गुलजार यांच्या कविता, गझला ऐकल्या नाही तर तो दिवस ‘गुलजार’ वाटतच नाही. उगाचच त्यांच्या गझलेतला अर्थ शोधत असतो. गझलेतला अर्थ शोधू नका, नाही तर अडचण होईल, असं प्रसिद्ध शायर राहत इंदुरी म्हणतात. पण गुलजार यांच्या ‘मैं वहीं हूँ’मध्ये मी काही तरी शोधत होतो. त्यातलाच हा छोटासा प्रयत्न... पी. महेश पहाटेची अंधारलेली वाट. मधूनच कोंबडा आरवतो, तर दूर कुठे तरी गाय हंबरते. कुत्री मोठमोठ्याने भुंकत असतात. गुलाबी थंडीचे ते दिवस. धुके मात्र अजूनही दाटलेले असते. गावातलं हे झुंजुमुंजू वातावरण कधी तरी अनुभवलेलं असतं. हे मी अनुभवलंय अगदी ८०-९० च्या दशकात.

मोरया मोरया मोरया ओमकारा मोरया मोरया मोरया गणपती बाप्पा मोरया भरली सुखाची ओंजळ बाप्पा तुझ्या आगमनाने, जाहलो मी धन्य देवा तुझ्या दर्शनाने तू गजराज, तूच गणनायक तू विघ्नहर, तूच विनायक, तू सुखकर्ता, तू दु:खहर्ता मोरया तू मंगलमूर्ती मोरया तू दिसे सारे ब्रह्मांड तूज नयनी वसे चारीधाम तूझ्याच चरणी, चराचरातील रूप तुझे देई भक्तांना दर्शन आपुले चुका भक्तांच्या घेई तू उदरा येता शरण देई तूच आसरा, धरी तू छताची सुख सावली अशी तू माझी माय माउली आला सोडूनी तू कैलास सोबतीला तुझ्या मुषकराज, कसे थांबवू सांग तुला तू आईबाबांचा बाळ सुकुमार तू तू गजराज, तूच गणनायक तू विघ्नहर, तूच विनायक, तू सुख

काव्यरस

माझी कविता

Subscribe to कविता

कविता

नेत्र न कोई

भेट पावसाची..

घननीळ वाजवी बासरी

एक संध्याकाळ..

वस्तरा हरवला आहे म्हणून

ओळख

प्रतिसादांचा महामेरू । सकल फेक-आयडीस आधारू । अखंड जिल्बिचा निर्धारु । श्रीमंत डूआयडी ।।

माझं मला

‘गुलजार’ मनाचा वेध

मोरया