कविता

जरी अज्ञात देशाचा
किनारा गाठला होता
तरी वारा शिडामधला
जरा खंतावला होता

दूरवरचे दिवे तिथले
झळाळून पेटले होते
तरी अंधार हटवादी
जरा रेंगाळला होता

वितळत्या चंद्रबिंबाने
दशदिशा भारल्या होत्या
तरी त्या चांदरातीचा
कवडसा गोठला होता

आज पांडव पंचमीच्या निमित्ताने केलेली कविता ...

श्रीकृष्णा रे कसा मी सोडू बाण
कंठाशी आले मम प्राण || धृ.||

शंख पांचजन्य हा घुमतो आज ह्या रणी
त्याचा निनाद घुमतो कानी
मम शरीरासी कंप सुटे हा भारी
गांडीव धनुष्य न धरी करी
चाल
माझ्या समोरी आप्तेष्ट हे जमले
भीष्म पितामह दुर्योधन सगळे
माझ्या विरुद्ध काही बाही वदले
कसा वार करू युद्धविन्मुख माझे मन
पाहुनिया मम आप्तस्वजन ||१||

सावळ्या रानाच्या कुशीतून शिवार मोहरले
उभ्या शेतात निळे आभाळपक्षी उतरले

राईराईत सूर्यदूतांचा पदर उलगडला
झाडाझाडातून कोवळा गंध ठिबकला

भिरभिरणाऱ्या ऊन्हाची झुळूक भवताली नाचली
बहरलेल्या फांदीवरील पालवी हळूच कुजबुजली

तांबड्या पायवाटेने दूर गवतात पाय पसरले
वाऱ्याचे रुपेरी सूर पानात रुमझुमले

बाभळीच्या हिरवट सावल्या पिकात सांडल्या
दाण्यादाण्यात रानपाखरांच्या चोची बुडाल्या

रंग पिकल्या झुडुपाचा बांधावरती देह झुकला
चहुकडे हिरव्या नक्षत्रांचा मळा फुलला

खुणावतील तुला जटिल गणिते-
विश्वाच्या महास्फोटी प्रसववेणांची

हाकारतील तुला कोडी-
* विस्कळखाईत क्षणोकणी होणार्‍या
विश्वाच्या अटळ अंताची#

या अपार भूतभविष्यादरम्यान
लीलया झेपावणारा तुझ्या प्रज्ञेचा झोका
कुठे खिळवलाय, हे सव्यसाची?

तो इथेय बघ,
निळ्या पाखरपंखावर
अथक थिरकणार्‍या
क्षणभंगूर वर्तमानात

(*entropic end of the universe#)

वाटते आज

वाटते आज नव्याने लिहावे
शब्दांशी स्वतःला गुरफुटून घ्यावे

शब्दांना नवे पंख असावे
आकाशी घेउनी मला उडावे

वाटते आज नव्याने लिहावे
शब्दांशी स्वतःला गुरफटून घ्यावे

शब्दांना नवे श्वास द्यावे
माझ्या श्वासांशी एकरूप व्हावे

वाटते आज नव्याने लिहावे
शब्दांशी स्वतःला गुरफटून घ्यावे

शब्दांशिवाय काव्य आज स्फुरावे
यमकाने मग स्वतःशीच हसावे

वाटते आज नव्याने लिहावे
शब्दांशी स्वतःला गुरफटून घ्यावे

कवितेला आज विषय नसावे
माझ्यातल्या मला मीच शोधावे

ही कविता 'सुसंगती सदा घडो सुजाण वाक्य कानी पडो ' ह्या कवितेच्या चालीवर म्हणता येते.

दीपावली आजि असे घरोघरी दिवे लागले
कंदील पणती माळा तयांचे तेज हे फाकले ||१ ||

धनत्रयोदशी धन्वंतरी पूजा महत्त्व कळे
आयुर्वेदाचा देव हा आयुष्य आपणासी मिळे ||२ ||

नरकासुरासी संहारी श्रीक्रुष्ण जनांसी तारी
दुष्टांचा मारक हरी सुजनतारक श्रीहरी ||३ ||

प्रभातकाळी उठुनिया लावू सर्वांगासी चंदन
अभ्यंग स्नान करूसुगंधीउटणे तैल लेवून || ४ ||

लक्श्मीपूजा असे घरी धनवर्षा होऊ दे दारी
हिशेब जुन्या चोपड्या तयांचे पूजन मी करी ||५ ||

हे तुझं असं अवेळी येणं
आणि मोकळं मोकळं होणं...
कसं बरं झेलू मी?
माझं मन आणि ओंजळ;
अपुरी आहे तुझ्या प्रपातासमोर!
आणि सगळं जाणूनही,
हे तुझं मला आपलंसं करणं....
आवडत मला.
आणि मग...
तू मागे ठेऊन गेलेल्या आठवणी..
जपते मी मनात हळुवार.
तुझ्या आवेगला भितेही....
आणि तुझ्यात सामावून जायला
आतुर अशी तुझी विरहणी!!
अन्
तू माझा... माझा..?

नशिबाच काय घेऊन बसलात हो
ते कधी साथ देत तर कधी नाही
मनगटात ताकद हवी खर तर
नाहितर् राजयोग पण कामाचा नाही

परीक्षेच्या वेळीच नेहमी देव आठवतो
कारण अभ्यास मन लावुन केलेला नसतो
कसेतरी त्या अवघड परीक्षेत पास होता
नशिबाचा भाग म्हणुन त्यालाच दोष देता

हिच सवय मग अंगवळणी पडत जाते
अपयश आले की नशिबावर खापर फोडले जाते
थोडे प्रयत्न कमी पडतायेत बाकी काही नाही
प्रयत्नांती परमेश्वर उगाच म्हटलय का कुणी?

फुतूर दिमाग के
कभी खत्म नही होते
.
दुधिया कोहरे मे लिपटकर जब रात आये
तो उस कोहरे मे तुम्हारा चेहरा
बुझते हुए
टिमटिमाते बिजली के बल्ब कि तरह
नजर आने लगता है, धुंदलासा
दिमाग उस तस्विर को
आपही मुकम्मल कर लेता है
क्या ये फुतूर है,
या तुम भी मुझे याद कर रही हो?
.
फुतूर दिमाग के
कभी खत्म नही होते
.
वक्त की सुई
मुसलसल भागती रहती है
और ये दिमाग है के
तेरे दाये गाल के उस टिप्पेके भवरे में
अटका पडा है
जिसमे पुरी कायनात
घुमती रहती है
.
फुतूर दिमाग के
कभी खत्म नही होते
.

वसुबारस आजि असे करुया
प्रेमभरे गाईचे पूजन
सवत्स धेनू दारी आली
सांभाळू आपण आपले गोधन

श्रीकृष्ण सांभाळी गोमातेला
दत्ताचरणी आश्रय दिधला
कामधेनू म्हणती भक्त तिजला
पुरवी सर्वांच्या मनोकामनेला

गोमूत्राची महती वर्णितो
आयुर्वेद घ्यावे पंचगव्य हो
धार्मिक कारणे रोग निवारणे
प्यावे शरीर शुद्धी हो

नैवेद्य दाखवू आरती करुया
गाई वासराचे महत्त्व सांगू
वसुबारसेचे महत्त्व जाणून
गोवत्सांचे रक्षण करु

-- शब्दांकित (वैभव दातार )