कविता

अंग पेटून सांज जीव चिरते पापण्यांच्या पंखातून हळूच पाणी फिरते सय येता हुंदका कंठात फुटतो गहिवरलेल्या क्षितीजातून उदास रंग गळतो प्राणाच्या ओघळीत व्याकूळ शीळ तडफडते काळोखाच्या काठावरती दिवसाचे बन विझते खोल खोल गात्रात पिरतीचा मोहोर जळतो उरात आसवांचा झरा उचंबळुनी वाहतो

काही सांगायचे आहे, सांगावया जमेल का? ज्यांनी ऐकायचे, त्यांना ऐकावया जमेल का? अनुभव टिपताना, मन शब्दबंबाळले शब्द त्यातला शहाणा, वेचावया जमेल का? रेष असो ललाटीची, वा असो तळहाताची नसणार सरळ, हे मानावया जमेल का? चित्रमय जग सारे, काय सोडू? काय भोगू? मयसभा कोणती ते, ओळखाया जमेल का? हाती लागला परीस, सर्वांच्याच हाती सोने धूर पिऊन सोन्याचा, जगावया जमेल का?

मी ही कविता माझा नवीन झालेल्या मैत्रिणीवर केली आहे.

नोटबंदी नोटाबंदी नोटाबंदी झाले की हो एक वर्ष आला का बाहेर काळा पैसाझाला का हो तुम्हा हर्ष?

बेभान होऊन उठलं सभोवार काहूर अंधुक झाली डोंगराची लांब किनार बुंध्यातला पालापाचोळा विस्कटला गगनी सर्वञ माळरान आले अंधारूनी डोईवर मावळली अस्मानाची निळीभोर काया मातीत विरघळल्या सुकलेल्या काळ्या छाया माथ्यावर पांघरली गरजत मेघांनी शेज ऐन ज्वानीनं बहरली ढगांत वीज चिंब घनातून कोसळू लागल्या सरी ओले थेंब पाऊल हलकेच घुटमळले दारी

आज अंगारकी चतुर्थी निमित्त गणेशाची पूजा करू .. || गणेश पूजा || चला करू गणेशाचे आज पूजन नवविधा भक्तीने आपण करू त्याचे अर्चन || धृ.|| दहा इंद्रियांनी करू मानस पूजा नसे तुजवीण भाव दुजा ||१ || दुग्ध घृत मधु दही शर्करा स्नाने अभिषेक करतो मी मनोभावाने ||२ || दुर्वा जास्वदीं फुले अर्पूनि चरणी आरती करूया धूप दीप लावूनी ||३ || निनादति मंगल वाद्ये ताल मृदूंग वीणा वाजे वैभव नमितो गणेशा रूप सुंदर साजे ||४ ||

आज अंगारकी चतुर्थी निमित्त मी केलेली कविता.... टिप :- ही कविता कोणाची टिंगल टवाळी किंवा भावना दुखावण्यासाठी लिहिलेली नसून "अंगारकीच्या या पवित्र दिनी" माझ्या मनःपटलावर उमटलेले तरंग आहेत. तोच शुध्द सात्विक भाव कवितेतून वाचकांपर्यंत पोचवण्याचा मी प्रामाणीक प्रयत्न केला आहे. या मधून कोणताही इतर अर्थ जर कोणत्या वाचकास दिसला तर तो केवळ माझ्या प्रतिभेचा दोष समजून वाचकांनी उदार मनाने मला क्षमा करावी.

मनातल्या मनात मी तुलाच गुणगुणायचे अशीच मी,कधीतरी.. तुझ्यासवे जगायचे! तुटून तारका क्षणात आसमंत लांघते उगाच रात्र-रात्र मी नभात चमचमायचे! गुलाब-पाकळ्यांतुनी तुझी गझल घुमायची उरात लाख मोगरे सुरात घमघमायचे!

मनाच्या एका खोलवर अंधार्‍या कप्प्यामधे कुठेतरी दडपून टाकलेली तूझी आठवण,.... कधीतरी उफाळून बाहेर येतेच अचानक, मला नकळत...... आणि मग कोरड्या पडलेल्या जखमा परत भळभळू लागतात मनावर मोठा दगड ठेवून तूला लिहिलेले ते शेवटचे पत्र इतक्या वर्षां नंतरही....

नेणिवेला जाणिवेने छेदता जे उरतसे ते पुरे समजून घेणे कधिच का सोपे नसे? या क्षणी ते स्तंभ भासे, शूर्प ते पुढच्या क्षणी पाहू मी गजरूप कैसे, नेत्र माझे झाकुनी कोणी त्या म्हणतात माया; वास्तवाचा विभ्रम कोणी त्या म्हणती अविद्या; सर्जनोद्भव संभ्रम वास्तवाचे रूप कैसे? कोण जाणे सर्वथा? ज्ञेय-ज्ञाता भेद फिटता शेष आदिम शांतता