गझल

नाही माझ्या आसवांना तुझ्या श्रावणाची सर वाट चिंब ही भिजली आणि सजले अंतर दारी निघताना होती पागोळ्यांची मध्यलय जणू सोबतीला आले तुझ्या संतूरीचे स्वर विसरलो गेला कसा सारा दिवस सरून झाली दिवेलागणी अन्, मन कातर कातर काजळले क्षितिज हे, मिटल्या पापण्यांसम चमकत्या मोतियांची नवी लेवून झालर प्रश्न नाही आला मनी, नाही यायचाही कधी जाणशी तू सारे आणि मला ठाऊक उत्तर मातीतून मातीकडे असा मृद्गंधी प्रवास ज्यात एक एक झाला श्वास श्वास हा ईश्वर... - कुमार जावडेकर

जिंकण्याची, हारण्याची सारखी भाषा कशाला? तारण्याची, मारण्याची सारखी भाषा कशाला? देव अथवा देश दोन्हीं कल्पना या माणसांच्या व्यर्थ त्यांनी भारण्याची सारखी भाषा कशाला? माणसांनी घेत जावी काळजी; पण - माणसांची देवळे उद्धारण्याची सारखी भाषा कशाला? रोज थोड्या मिळकतीने जुळवतो मी दोन टोके कर नवे आकारण्याची सारखी भाषा कशाला? मानतो मी एक बिंदू-मात्र आहे या जगी पण - सूक्ष्मता स्वीकारण्याची सारखी भाषा कशाला? - कुमार जावडेकर

कुठे होते नशा आता पिल्यावर भांग स्वप्नांची किती पेलायची ओझी शिरी अथांग स्वप्नांची क्षणासाठीही नव्हती ती नजर नजरेस भिडलेली रात्रभर संपली नाही पुढे ती रांग स्वप्नांची किती हा घाम गाळावा किती हे रक्त आटवावे इथे भरतात का पोटे कधी तू सांग स्वप्नांची गावची वेसही साधी कधी ना लांघली ज्याने कशी पोहचे नभाच्या पार त्याची ढांग स्वप्नांची किती ओसाडला तो पार जेथे तोडले नाते हसूनी त्याच वृक्षावर शवे मग टांग स्वप्नांची भरवश्यावर कुणी मारू नये पोकळ बढाया बसता लाथ बघ जाहलीच पांगापांग स्वप्नांची कोंबडा झाकुन कुणी केला गजर बंद आली नेमकी पहाटे गुलाबी बांग स्वप्नांची नशीबास पाहतो नेहमी स्वप्ने आठवता मी मग क

तिचा सुगंधही उडवून नेई तिच्यासवे वारा पहा निघे ती घरातून अत्तर तरी फवारा वाट पाहिली शकुनांची मी तिच्या उत्तरासाठी नाही म्हणता तिने खळकन तुटला ना तारा उभा ठाकला जगापुढे लेखणी धरून हाती पण शाईच्या किमतीपायी हरला बेचारा पटविण्याचा प्रश्न गहन पोरास पाटलाच्या आजकालच्या मुली मागती आधीच सातबारा इतके झाले घट्ट आता या दुःखाशी नाते सुख बहुधा पाहून दुरूनच करते पोबारा पूजतात जिथे आईवडिलांना दैवताप्रमाणे घरी अशा प्रत्येक कोपरा असतो देव्हारा

गज़ल गजल म्हणजे डोळ्यांच्या काजळातील रेघ! जसे श्रावणात बरसणारे मेघ!!! गजल म्हणजे जुन्या  आठवणीतील धागा! जशी कृष्णासाठी आसुसलेली राधा!!! गजल म्हणजे पहिले प्रेम! जसा गोऱ्या गालावरील नाजूक थेंब!!! गजल म्हणजे  श्रावणातील पाऊस! जसे श्रावणातील पावसात चिंब भिजलेले केस!!! गजल म्हणजे  नक्षत्र स्वाती! जसा त्या नक्षत्रात तयार झालेला सुंदर मोती!!! गजल म्हणजे ओंजळीतील हिरवंगार पान! जशी मल्हार रागातील घेतलेली सुंदर तान!!! गजल म्हणजे  राग मेघमल्हार! जसा कोणासाठी तरी केलेला साजशृंगार!!! ~ योगेश पुराणिक

इतके अलगद उच्चारावे नाव तुझे ओठाने एकाच शब्दामध्ये सामावून गावे अवघे गाणे काना होऊन वीज रहावी खडीच भूमीवरती मात्र्याने मग नभासमोर खोटेच द्यावे बहाणे अनुस्वाराचे टपोर मोती अंगठित सजवावे रेखीव कोरावीत तयास्तव अर्धचंद्र कोंदने पाय मोडल्या अक्षरांनी मारावी तिरकी गिरकी ऊकाराने रुणझुणावे पायात बनून पैंजणे नदी वळवावी कडेकडेने रफार वेलांटीच्या विसर्ग घेऊन पुरी सजावी उर्वरित व्यंजने हरेक वळण, गाठ नि कोन मनामध्ये ठसावा नाव उमटता सुटून जावे जिंदगीचे उखाणे -- विशाल

वेड इतकं जडलं, मन यॉडलं यॉडलं! पार पार बिघडलं, मन यॉडलं यॉडलं! स्वप्न मनात फुललं, मन स्वप्नात झुललं स्वप्नरंजनी दडलं, मन यॉडलं यॉडलं! माझं दुरून पाहणं, तुझं चोरून लाजणं कसं कळेना घडलं, मन यॉडलं यॉडलं! तुझं दिवसा टाळणं, माझं रात्रीचं झुरणं... अंगवळणी पडलं, मन यॉडलं यॉडलं! वाटे हवासा होकार; पण नकार स्वीकार! नाही खेटर अडलं, मन यॉडलं यॉडलं! - कुमार जावडेकर

आज हलके वाटले तर चांदण्या तोलून धर बोल.. पण नयनातुनी उघडू नको देऊ अधर उजळुनी हे विश्व अवघे सावरिशी का पदर होऊ दे गलका उसासा मोकळे कर मूक स्वर जीव घे हासून हलके ओठ हेच धनु नि शर ने कुशीतून कालडोही गुदमरूदे रात्रभर बरस आता अंतरातुनी हो पुरी सारी कसर व्यापूनिया ये तमासम गात्र गात्र नि शांत कर चांदण्या तोलून धर

खरी वाटते, पूरी वाटते, जवळ असून ती दूरी वाटते भितो तुला मी, नको मजवरी ऐशी रागावूस प्रिये क्षणभर समशेरीसम मजला तुझ्या हातची सूरी वाटते हरेक सुंदरी समोर असता, हीच फक्त माझ्यासाठी पण हवेत विरते, कणी न उरते, जातच ही कर्पूरी वाटते सारे लिहिले, तारे लिहिले, शेवट ना परी मनासारखा तुझे नाव टाळतो म्हणूनच गोष्ट जरा अधुरी वाटते तू असताना सुचे न काही, आठवांनी पण भरे वही काय करू मी? हाय!

पाळते तू टाळतो मी ही जगाची रीत का जी बनवणाऱ्यास होता भेटला प्रेषित का काय त्या सांजेस त्याचे शब्द होते संपले अर्धवटसे वाटते आहे मला हे गीत का भंगले याच्यात काही खंगले याच्यात काही दंगले होते जयात ही ती अघोरी प्रीत का नाक डोळे ओठ कुंतल वर्णिले गेले किती नाद नाही हो जयाविन कान दुर्लक्षित का घाव सोसून देव होतो वेदनेतून हो सृजन अन दुःखी होताच मन जन्म घे संगीत का खोडले तव नाव आणि वाचली कविता पुन्हा तीच कविता भासते आहे अशी विपरीत का बंदी झाली बंदी गेली वाढली किंमत जरा जे खिशाला परवडेना ते म्हणू जनहित का उतरता उन्माद कळले एकटाच रणांगणी मित्र नाही आप्त नाही ही म्हणावी जीत का ओळ आहे खूप