विचार — वैचारिक मराठी लेखनाचा विभाग. तत्त्वचिंतन, समाजचिंतन आणि जीवनमूल्यांवरील मराठी विचार येथे वाचा व चर्चेत सहभागी व्हा.
संसार, म्हणजे एक घर
थोड गुपितच ठेवावं
आरपार दिसू नये
म्हणून पडद्यांनी सजवावं
संसार, म्हणजे एक घर
भावनांना हळूवार टिपावं
अश्रूच्या धारांना
पागोळ्यांत साठवावं
संसार म्हणजे एक घर
प्रेमाच्या पायावर बांधावं
उन्हाच्या झळा साहण्यास
सोशिकतेच छप्पर असावं
संसार म्हणजे एक घर
काचेच्या खि़डक्यांचं असावं
तडा जाऊ नये
म्हणून विश्वासाच कुंपण असावं
संसार म्हणजे एक घर
प्राजक्ताने अंगणी फुलाव
टाकाऊ वस्तुंनाही
तडजोडीने सजवावं.
काय!!!! समजलं नाही ना, नक्की काय नाव आहे लेखाचं??
सांगते.
मित्रहो,
प्राजू तै ची भारी रोमॅण्टीक कविता पौर्णिमा वाचून आम्हाला आणखी एक (एकतर्फी) रोमान्स आठवला.
तोच शब्दांत मांडण्याचा प्रयत्न! :X
चू. भू. द्या. घ्या.
देशात रंगलेल्या खेळात येशील का?
हा डाव मतपेटीचा तू पूर्ण करशील का?
बघ मागतो तुला मी आकाश बहुमताचे
मज आस जिंकण्याची, (तू) 'टेकू' होशील का?
(मत)पेटीस घेत हाती मल्हार छेडतो मी
आश्वासनांस भुलूनी, मज चिंब करशील का?
दिवसात कैकवेळा 'मिरवून' येत असतो!
(सत्ता-मुकुट घेऊन स्वप्नी येशील का?)
सोन्याची झळाळी माखलेली सांज
फुलवित आली प्राजक्तपाकळ्या
घुमे घंटानाद राउळाच्या दारी
दूर डोंगरात झांजाही वाजल्या
काजळे क्षितिज, अंधाराच्या संगे
गूढ, अनामिक सावल्या जागल्या
एका अवघड वळणावरून
झाल्या तुझ्या माझ्या वाटाही वेगळ्या
तुझ्या वाटेवर आतुर फुलांनी
मुलायम गंधपाकळ्या पेरल्या
माझ्या वाटेवर उदास काळोख,
काट्यांचे कुंपण, भयाच्या सावल्या
'स्लमडॉग मिलेनियर' हा चित्रपट भारतीयांनी बघितला. त्याला ऑस्कर मिळाले. सर्वोत्कृष्ट चित्रपट म्हणून. तसेच 'जय हो' या गाण्याला ही पुरस्कार मिळालेत.
या चित्रपटाकडे एका दृष्टीकोनातून बघितल्यास असे वाटते की, यात भारतातील सत्य पण वाईट गोष्टी म्हणजे झोपडपट्टी, गरिबी, दंगे, बाल गुन्हेगारी असे प्रकार दाखवलेत. या पूर्वी लगान ऑस्कर मध्ये जावूनही त्याला पुरस्कार मिळाला नाही कारण त्यात इंग्रज लोकांविरुद्ध आपण जिंकतो असे दाखवले आहे. लगान हा सगळ्याच बाबतीत 'स्लमडॉग मिलेनियर' पेक्षा सरस होता. या चित्रपटामुळे भारतात फक्त गरिबी, घाण, गुन्हेगारी हेच फक्त आहे असा गैरसमज होण्याची शक्यता आहे वगैरे.
सागर किनारी
दोघेच असावे
बोलता बोलता
मिठीत शिरावे
मिठीत शिरून
लटके रुसावे
प्रेमाच्या आर्जवी
खुदकन हसावे
खुदकन हसूनी
भुलावे झुलावे
रुपेरी वाळूत
पाउल नाचावे
नाचत हळूच
हात हे गुंफावे
स्पंदन प्रेमाचे
हृदयी ऐकावे
हृदयी ऐकावे
डोळ्यांत बघावे
निळुल्या पाण्यात
डुंबुनी यावे
डुंबता डुंबता
श्वास हे दुणावे
ओठांचे अमृत
ओठांत शिरावे
ओठांत शिरूनी
गुलाबी जगावे
स्वप्नांच्या गर्भाचे
बीज तू व्हावे!
जेव्हा थकून भागून घरी येतो,
स्वागतासाठी सज्ज असते ती
सर्व थकवा दूर करते एकदम ताज़े होतो मी,
पावसात जारी भिजून आलो,
ठंडी ती दूर करते,
जवल येऊन माझ्या,गर्मी माझ्यात भरते.
खोडी करण्याची लहर आल्यास,
कान तिचा धरतो,
मग एकदम टीला उचलून ओठाला लावतो,
गरम श्वास तिचा
स्पष्ट जाणवतो,
तिच्या सांगतीत मी स्वता:ला विसरतो.
काय झाले असते जर जगत नसते एक कप
जगावे की जगू नये?
हाच खरा प्रश्न आहे
रक्त माझे! श्वास तुझे!
सारखेच उष्ण आहे
का जगू मी? काय माझे?
देवदेखील चोर आहे
कधी येतील घरी बाबा?
मनी मात्र मोर आहे
बालकांचे रक्त सांडे
भयतू! कलीचा घोष आहे
भूक लागे पण तरी
अजब जीवोन्मेष आहे!
पृथ्वी वांझ! पृथ्वी दग्ध!
भविष्य हे घनघोर आहे
तरी फुले जन्मतात
राखेला मोहोर आहे
भ्रांत मन! जाऊ? राहू?
श्वास फक्त अंतर आहे!
आळवितो परमपित्या
सांग काय निरंतर आहे?
ऐकून माझी रुद्ध वाणी
देव बोले! आकाशवाणी!
चैत्रगौरीचं हळदीकुंकू करायचंय, सगळ्या सुगरण ताया स्वैपाकघरात गुन्तल्या, तेव्हा म्हटलं, आपण लिम्बू-टिम्बू कंपनीनं गौर सजवावी. पहा आवडतेय का!
गाई कोकीळ भूपाळी सखे तुझ्या स्वागताला
इंद्रधनूचे तोरण शोभे तुझ्या गाभा-याला
घाल रात्रीचे काजळ, माळ वेणीत चांदणे
चंद्रकोरीची काकणे, दंवबिंदूंची पैंजणे
सोनसळीचा पदर, सांजरंगाची पैठणी
गर्भरेशमी आभाळशेला पांघर साजणी
सूर्यकिरणांनी रेख भाळी कुंकवाची चिरी
गळा नक्षत्रमण्यांची माळ खुलू दे साजिरी
गो-या तळव्याला लाव चैत्रपालवीची मेंदी
कर आकाशगंगेला तुझ्या भांगातली बिंदी
मिसळपाव