विचार

जेव्हा थकून भागून घरी येतो, स्वागतासाठी सज्ज असते ती सर्व थकवा दूर करते एकदम ताज़े होतो मी, पावसात जारी भिजून आलो, ठंडी ती दूर करते, जवल येऊन माझ्या,गर्मी माझ्यात भरते. खोडी करण्याची लहर आल्यास, कान तिचा धरतो, मग एकदम टीला उचलून ओठाला लावतो, गरम श्वास तिचा स्पष्ट जाणवतो, तिच्या सांगतीत मी स्वता:ला विसरतो. काय झाले असते जर जगत नसते एक कप

जगावे की जगू नये? हाच खरा प्रश्न आहे रक्त माझे! श्वास तुझे! सारखेच उष्ण आहे का जगू मी? काय माझे? देवदेखील चोर आहे कधी येतील घरी बाबा? मनी मात्र मोर आहे बालकांचे रक्त सांडे भयतू! कलीचा घोष आहे भूक लागे पण तरी अजब जीवोन्मेष आहे! पृथ्वी वांझ! पृथ्वी दग्ध! भविष्य हे घनघोर आहे तरी फुले जन्मतात राखेला मोहोर आहे भ्रांत मन! जाऊ? राहू? श्वास फक्त अंतर आहे! आळवितो परमपित्या सांग काय निरंतर आहे? ऐकून माझी रुद्ध वाणी देव बोले! आकाशवाणी! "अंती सत्या विजय होतो विजयी जे ते सत्य आहे! सत्य शाश्वत! सत्य अंतीम सत्य जीवन! बोध आहे मृत्यू व्यर्थ! मृत्यू षंढ जन्म हाच थोर आहे जन्म ब्रम्ह!

चैत्रगौरीचं हळदीकुंकू करायचंय, सगळ्या सुगरण ताया स्वैपाकघरात गुन्तल्या, तेव्हा म्हटलं, आपण लिम्बू-टिम्बू कंपनीनं गौर सजवावी.

होती गरीब कष्टमूर्ती ती साधी निरागस कामवाली पती मुले आयुष्यच सर्व कष्टांचा ती डोंगर झेली! नाही दिवाळी! नाही दसरा हौस मौज ना ईच्छा काही पती दारूडा! नरकयातना! वीजवेदना! चमकून जाई होती शहाणी! म्हणे हळूच ती मुले माझी शिकतील ताई मोठ्ठे होतील तुमच्यासारखे! नको देवा! दुसरे काही! मोठ्ठे मोठ्ठे डोळे करून ती कौतुक सांगे काय बाई! वळ माराचे लपवून पदरी! काम करी! सांगे ना काही! स्वप्न्!नशीब!आयुष्यही फुटले! लपवे ती अश्रूंचे पाट! असीम कष्टा फळ मिळे ते दारूचाच घमघमाट! झोपड्पट्टीत गलका झाला! खिडकीत वाकून! काय झाले? कळले आता दारूड्याने कामवालीला ठार मारीले! काळीज चर्र!

अनाथाश्रमी जाण्या झाले निमित्त दु:खाचे बाळ सोडून गेले माझे दोन दिवसांचे अनाथश्रमी मी गेले दु:ख हलके कराया माझ्या बाळाच्या आठवाने फुले देवाची बघाया पोचताच मी तेथे बाई समोर आली करडा आवाज देता मुले पळत आली हात जोडून सारी माझ्या समोर बसली फुले देवाची निष्पाप धुळीत मातेने फेकली कोणी छोटी कोणी मोठी ठायी त्यांच्या फक्त आशा आई बाबा या हो लवकर! रडवेली त्यांची दशा! चूक आमची काय? आम्ही देवाघरची फुले तुम्ही तरी न्या हो घरी! आईबाबा आठविले भाव निरागस त्यांचे हसू ओळखीचे वाटे आई आली का न्याया?

फार फार वर्षांपूर्वीची गोष्ट..... सगळे रंग..कॅनव्हासवर सुखाने रहात होते.. हिरवा,निळा,भगवा वगैरे..! आपापल्या जागी सुखी होते... कॅनव्हास पण समाधानी.... पांढरी रंगाई पण सुखाने नांदत होती... हिरवा हळूहळू पसरत होता...उगीचच निळा.. तसा नविन.. हसत होता... भगवा..एकटाच! तळपत होता.. सगळे आपापल्या जागी ...मजेत पण....कली आला..! गर्जला... "सगळे सुखी? चांगले..? पांढरा पण..? दाखवलेच पाहिजे..कॅनव्हासला!" हळूच म्हणाला रंगांना,"हिरवे मियाँ; पसरा खूप अजून, देतील नाहीतर हाकलून..!" "अहो निळेबाबा, तुम्ही नविन ना? घ्या ना जागा हक्काची! राखीव.!.मागेच रहाल" "काय भगवे राजे? कसले हो? मोठे व्हा!

स्त्री रचना स्त्री सृष्टी स्त्री प्रेम स्त्री वृष्टी स्त्री प्रिया स्त्री माता स्त्री कष्ट स्त्री दाता स्त्री बळ स्त्री शक्ती स्त्री मीरा स्त्री भक्ती स्त्री माया स्त्री उब स्त्री पूजा स्त्री शुभ स्त्री दीप स्त्री ज्योती स्त्री लज्जा स्त्री मोती स्त्री यज्ञ स्त्री याग स्त्री फूल स्त्री आग स्त्री कन्या स्त्री भार्या स्त्री विदुषी स्त्री आर्या स्त्री जीवन! धारित्री स्त्री अमृत सावित्री स्त्री लक्ष्मी भाग्यद्वार! स्त्री थोर फार फार स्त्री श्रेष्ठ? ग्रंथ मौन स्त्री स्थान? सर्व गौण स्त्री दासी? स्त्री भिक्षा? स्त्री भोग्य? उपेक्षा? स्त्री दु:ख अमाप स्त्री जन्म अभिशाप!