विचार

तुझेच नाव
स्वप्नांच्या ओठी
"तू"च निघे मोती
शब्दांच्या पोटी

निळ्या या नभात
भासे तुझे रूप
पृथ्वी सर्व वाटे
तुझेच स्वरूप!

दिसे फक्त तूच
नेत्री येई पाणी
ऐकू येते फक्त
नाव तुझे कानी

आरशात तूच
दिसते साकार
एकांतही घेतो
तुझाच आकार!

तळ्यात चंद्र
तुझेच बिंब
फुलांत तूच
दवाने चिंब

होउनी श्वास
जाई तू आत
स्पंदते नित्य
तू हृदयात

मंदिरी मूर्तीत
हसते तूच
कणीकणी माझ्या
वसते तूच!

घमघमणा-या अत्तरकुपीत बंद फुलांचं स्पंदन असतं
उगाळण्यानं गंधाळायला दु:ख कधी का चंदन असतं?

पंचम लावून कोकिळ गातो सुरेल मंजुळ वसंतगाणी
कधी भासते प्रेमगीत ते, कधी भासते आर्त विराणी
मनीमानसी सुखदु:खाचं अखंड सागरमंथन असतं

दिवसरात्र या खुळ्या मनाची भिरभिर वा-यावरची वरात
कधी, कुठं ते हरवुन जाईल, धडधड अन् काहूर उरात
भीती कसली? वा-यालाही क्षितिजकडांचं बंधन असतं

जगण्यासाठी आधाराची काठी असते वेडी आशा
जे होतं ते भल्याचसाठी, सांगत असते अबोल भाषा
मर्म जाणलं ज्यानं, त्याचं जीवन ही अभिनंदन असतं

आज थोडेसे चुकीचे वागण्याचा बेत आहे.
आज तुजला एकट्याने गाठण्याचा बेत आहे.

भेटते मजला पुन्हा ती त्याच त्या वळणावरी का
मज कळेना योग हा की गुंतण्याचा बेत आहे.

अंगणी माझ्या कशाला कवडशांनी फेर धरला
ही तुझी चाहूल की हा चांदण्याचा बेत आहे.

टाकली पेटीत जेव्हा मी जराशी जास्त नाणी
देव वदला, आज भलते मागण्याचा बेत आहे.

एकदा भेटून स्वप्नी एकमेका धीर देऊ
की तुझा ढाळीत अश्रू जागण्याचा बेत आहे.

रोजच्यासम आज मरणा मी तुझ्या स्वाधीन नाही
आज माझाही जरासा झुंजण्याचा बेत आहे.

-- अभिजीत दाते

शरीर स्त्रीचे भासे शाप
डोळे विखारी जगी अमाप
नजर फिरते अंगी जैसी
बुभुक्षित ते कामुक साप!

परस्त्री ती समोर दिसता
दु:शासन तो जागे क्षणात
खेळ मनीचा विकृत चाले
भोग तिचा तो घेई मनात

गर्दी असो! असो एकांत
पदर खेचण्या अधीर हात
हात सराईत जागी लागे
वखवखलेली श्वापद जात!

असो बालिका असो तरूणी
नाते गोते लज्जा नाही
नरमादीचे नाते एकच!
असहाय्य मादी मुकाट साही

असेल कोठे कृष्ण सखा तो?
कवच तुझे दे! शरीरी रक्षक
दग्ध होईल शरीर अमुचे
कामुक नजरा! दाहक मारक

काव्य विभागातल्या पौर्णिमा पाहून {वाचून} मला माझी पौर्णिमा खुणावू लागली. थोडी वेगळी पौर्णिमा.

हाकारले फुलांनी अंगार शोधताना
मज पौर्णिमा गवसली अंधार शोधताना

एकेक पाकळीचा एकेक सूर झाला
हरपून भान गेले गंधार शोधताना

माझ्यापुढे खुली ही झाली कुबेरनगरी,
माझ्याच अंतरीचे भांडार शोधताना

डोळ्यांत दाटलेले ते भाव मूर्त झाले
नाकारण्यात दडला स्वीकार शोधताना

खुलली अजाणता ती विश्वातली रहस्ये,
सगुणात निर्गुणाचा आकार शोधताना

मी, सावळ्या अरूपाची ब्रम्हलीन छाया
झाले तपस्विनी का संसार शोधताना?

प्राजुताई नि राघवदादांच्या पौर्णिमा पाहून/वाचून मला मागच्या एका कोजागिरी पौर्णिमेला लिहिलेली कविता/गझल आठवली. शिळी, उष्टी असेलही कदाचित; पण आठवण झाली नि सहज शोधून मिळाली म्हणून मग येथे चिकटवायचे ठरवले. मिपाच्या धोरणात बसत नसल्यास संपादित करण्यास हरकत नाही.

चिंब हिरवळ, रात्र मखमल, गार गोरी पौर्णिमा
रातव्याचे थेंब न्हालेली टपोरी पौर्णिमा

चांदण्यांचे बाण सुटती मान ही वेळावता
केवढे घायाळ करते ही समोरी पौर्णिमा!

रातराणी श्वास हे वळले तिच्या ओठांकडे
नेमकी तेव्हाच लाज़ुन पाठमोरी पौर्णिमा?