विचार — वैचारिक मराठी लेखनाचा विभाग. तत्त्वचिंतन, समाजचिंतन आणि जीवनमूल्यांवरील मराठी विचार येथे वाचा व चर्चेत सहभागी व्हा.
होती गरीब कष्टमूर्ती ती
साधी निरागस कामवाली
पती मुले आयुष्यच सर्व
कष्टांचा ती डोंगर झेली!
नाही दिवाळी! नाही दसरा
हौस मौज ना ईच्छा काही
पती दारूडा! नरकयातना!
वीजवेदना! चमकून जाई
होती शहाणी! म्हणे हळूच ती
मुले माझी शिकतील ताई
मोठ्ठे होतील तुमच्यासारखे!
नको देवा! दुसरे काही!
मोठ्ठे मोठ्ठे डोळे करून ती
कौतुक सांगे काय बाई!
वळ माराचे लपवून पदरी!
काम करी! सांगे ना काही!
स्वप्न्!नशीब!आयुष्यही फुटले!
लपवे ती अश्रूंचे पाट!
असीम कष्टा फळ मिळे ते
दारूचाच घमघमाट!
तुझं माझं आयुष्य
दोन समांतर रेषा
कधीही न भेटणार्‍या
तरीही भेटलोच की...
एका सुरेख वळणाने
नकळत बदललेल्या वाटेने...
अचानक दिसलीस
आणि अभावितपणे मी चालू लागलो
तू तुडवलेली तीच उष्टी वाट.
तू मात्र मग्न होतीस
स्वतःच्याच विश्वात
खरे भाग्यवान ते
होतीस ज्यांच्या सहवासात.
तुझा तो बहरही मी अनुभवायचो
तुझी तृप्ती दुरुनच बघायचो
तुझा सभोवतालचा बघून वावर लाघवी
माझ्या वसंतालाही फुटायची थोडीशी पालवी
कधीतरी बघशील या पाऊलखुणा मान वळवून
तुझ्या मागे मागे डोळे बंद करुन चाललेल्या...
कधी घेशील मागोवा माझ्या अस्तित्वाचा...
लहानपणी अभ्यास केला नाही, पानातले सगळे विनातक्रार संपवले नाही, 'वेड्यासारखे' वागले की आई-बाबा यऽ यऽ बुकलायचे. स्वयंपाकाच्या ग्यासची हिरवी रबरी नळी, छडी, झाडू, कमरेचा पट्टा, लाटणे, सांडशी, कपडे वाळत घालायची काठी यांपैकी कशाकशाचाही काहीही उपयोग होत नाही, हे कळून चुकल्यावर चपलेने अगर बुटाने मार खाणे ठरलेले असायचे. "जोड्याने हाणले पाहिजे कार्ट्याला!"असे त्यांच्यापैकी एकानेही जरी म्हटले तरी त्याचा अर्थ आई-बाबा उभयतांनी हाणणे म्हणजे 'जोड्याने' हाणणे हाच होतो, अशी बालमनाची पक्की समजूत झालेली. सत्यनारायणाच्या पूजेला जसे मेहूण जेवते (जोडा जेवतो), तसाच प्रसाद 'जोड्याने' मिळायचा.
पुन्हा एकदा सारेगमप सुरु झाले आहे.
So called प्रोफेशनल गायक गात आहेत.
मला व्यक्तिशः कुणाचेच गाणे सफाईदार वाटत नाही.
खूप चांगल्या हौशी गायकांसारखे किंवा थोडे अधिक बरे/वाईट. तुम्हाला काय वाटते?
अनाथाश्रमी जाण्या झाले निमित्त दु:खाचे
बाळ सोडून गेले माझे दोन दिवसांचे
अनाथश्रमी मी गेले दु:ख हलके कराया
माझ्या बाळाच्या आठवाने फुले देवाची बघाया
पोचताच मी तेथे बाई समोर आली
करडा आवाज देता मुले पळत आली
हात जोडून सारी माझ्या समोर बसली
फुले देवाची निष्पाप धुळीत मातेने फेकली
कोणी छोटी कोणी मोठी ठायी त्यांच्या फक्त आशा
आई बाबा या हो लवकर! रडवेली त्यांची दशा!
चूक आमची काय? आम्ही देवाघरची फुले
तुम्ही तरी न्या हो घरी! आईबाबा आठविले
भाव निरागस त्यांचे हसू ओळखीचे वाटे
आई आली का न्याया? प्रश्नचिन्ह मनी दाटे
फार फार वर्षांपूर्वीची गोष्ट.....
सगळे रंग..कॅनव्हासवर
सुखाने रहात होते..
हिरवा,निळा,भगवा वगैरे..!
आपापल्या जागी सुखी होते...
कॅनव्हास पण समाधानी....
पांढरी रंगाई पण सुखाने नांदत होती...
हिरवा हळूहळू पसरत होता...उगीचच
निळा.. तसा नविन.. हसत होता...
भगवा..एकटाच! तळपत होता..
सगळे आपापल्या जागी ...मजेत
पण....कली आला..!
गर्जला...
"सगळे सुखी? चांगले..? पांढरा पण..?
दाखवलेच पाहिजे..कॅनव्हासला!"
हळूच म्हणाला रंगांना,"हिरवे मियाँ; पसरा खूप अजून,
देतील नाहीतर हाकलून..!"
"अहो निळेबाबा, तुम्ही नविन ना?
स्त्री रचना
स्त्री सृष्टी
स्त्री प्रेम
स्त्री वृष्टी
स्त्री प्रिया
स्त्री माता
स्त्री कष्ट
स्त्री दाता
स्त्री बळ
स्त्री शक्ती
स्त्री मीरा
स्त्री भक्ती
स्त्री माया
स्त्री उब
स्त्री पूजा
स्त्री शुभ
स्त्री दीप
स्त्री ज्योती
स्त्री लज्जा
स्त्री मोती
स्त्री यज्ञ
स्त्री याग
स्त्री फूल
स्त्री आग
स्त्री कन्या
स्त्री भार्या
स्त्री विदुषी
स्त्री आर्या
स्त्री जीवन!
धारित्री
स्त्री अमृत
सावित्री
एका प्रेमवीराची मानसीक अवस्था जेव्हा त्याची ती त्याला असेच मध्ये सोडून जाते तेव्हा तो प्रेमवीर काय विचार करत असेल ह्यांची एक कल्पनामात्र...
************************************
आपणच आपल्याला लिहलेली
पत्रं वाचता वाचता
ओले होणारे डोळे पुसून
फडफडू द्यावित वा~यावर पानं....
थोडसं हसून आपणच आपल्याला
सांगावी कधीतरी एखादी गोष्ट
आपणच गावं आपल्यासाठी
रिमझिमत्या स्वरांच एखादं गाणं.......
आपणच जपावेत मनात;
वा~यावर झुलणारे गवताचे तुरे
एखादी धावणारी पायवाट, अन्
जपावेत काही नसलेले भास्......
जिथं आपल्यासाठी फुलं उमलतील
अशी जागा सगळ्यानाच सापडत नाही
मनाच्या कडेनं लावलेल्या झाडांना
आपणच द्यावेत थोडेसे श्वास........
मिसळपाव