प्रकटन

का लागली दृष्ट तेजोनिधीला अवेळी कसा आज सूर्यास्त झाला अर्ध्यातूनी सोडूनी डाव ऐसा शरण भास्करा तू कसा या निशेला बांधूनी पैंजणे सावळ्या सावल्यांची कशी सांज निमिषात उतरुन आली अंधार डोही धरा दीनवाणी कशी भासते आज केविलवाणी कंटाळवाणी प्रतिक्षा रवीची आस वेड्या जीवाला नव्याने उषेची जयश्री अंबासकर

हं... इथे खण.... खणत रहा ...हा भूतकाळ आहे .... तो तुला खणायचाय... खणताना निघतील अवशेष आठवणिन्चे... यशाचे .. चुकांचे... हवेसे... नकोसे लक्षात ठेव, .... अवशेषामधे मन गुंतवायचं नसतं.....! पुढे लागतील थडगी, सोडून गेलेल्या आप्तांची... दगलबाज मित्रांची, लक्षात ठेव, ... थडग्यांपुढे फुलेच ठेवायची..... मन नाही ! खण .... खणत रहा ...... खणता खणता संपेल सारं .. थकून पाहशील अवती भवती .. .... तहानलायस ..! उतर .. या खोल भूतकाळाच्या गाभा-यात .. शोध मूळ जाणीवेचा निर्मळ झरा.. आता या झ-यालाच वर्तमानकाळ बनव अन् पडून रहा, ... या झ-याकाठी .. निपचित ...! -- सागरलहरी

मुग्ध वेड्या चान्दणिचे , गीत हे हळुवार आहे घाव लेवुन तव स्मृतींचे , मम मनी फुलबाग आहे... हासणारे नेत्र माझे, अश्रुना आव्हान देती आज दाटे या उरी हा, कोंडला नि:श्वास आहे .. माळलेली तू फुले मज, गंधुनी मी धुंद होते, कायेस या अजुनी तुझ्या रे, देहिचा घनगंध आहे .... -- सागरलहरी

अभ्यागता तुझा सूर्य मला उसना दे, खरंय की, तूच वाट चुकलेल्या पान्थस्था सारखा आलास, आशा होती तुला अंधारल्या माळावरच्या मिणमिणत्या कन्दिलाचीच फक्त ...... अरे पण माझ्या कड़े तर सूर्य होता ! अर्थात .. तुला हे ठाऊकच नाही म्हणा. अरे, अनंत कालपटावर स्वतेजाची पखरण करणारा माझा सूर्य ..... तो असंख्य जीवनांचा जनक ! त्या चन्डान्शुच्या प्रखरतेने निथळतानाही वाटे.... त्याचा अनादी जीवनांश तो किरणकरांनी आम्हाला देतोय. अभ्यागता ! पण हां इतिहास झाला. आमचा सूर्यही आता मळल्यासारखा झालाय बघ. वाटते कळिकाळपटाशी झुंजत तो श्रांत झालाय ! त्या हिरण्य गर्भावर चढलीत जळमटे ....

अंतीच्या कळान्चे | जिवाला लागीर | सोसेना उशीर | काही केल्या || भयकारी चित्र | दिसते सर्वत्र | घरदारा पुत्र | धूसरती || धुमस ही कंठी | नाही येत ओठी | राहिल्या त्या गोष्टी | सांगायच्या || सांगितल्याविण | समजावे मन | उतरावे ऋण | कसे आता || पिन्डाला वेढीन | गुज सुचवीन | मग घास देइन | काक मित्रा || - सागरलहरी

'आपला अभिजित' यांच्या ह्या कवितेच्या प्रेरणेने खालच्या ओळी रखडल्या... जमल्याच असतील असे नाही. तसेच या ओळींना शिर्षक काय द्यावे ते पण कळले नाही...

(सानेकर, बांदोडकर वगैरे प्रभृतींची क्षमा मागून) मित्र - मागवेन व्हिस्की, मागवेन ब्रॅंडी, आणिक गावठी खास हातभट्टीची कधी कुठे कसा तुला सांग पाजू, वाट पाहतो मी रविवारच्या सुट्टीची कामाला विसर तू, बस बरोबर तू. माझा पेग तू घे, तुझा पेग मला दे. मी - कोणता हा गुत्ता हायवेवाला तुझ्यासवे मजला माहिती झाला सुने सुने होते किती मन माझे फ्रेश झाले पाहुनी ही मधुशाला चकण्याची मज आता कळते मजा मित्रा मी आभारी आहे तुझा सांगतो मी खरेखरे, एवढाच पेग पुरे तोल जातो धरा रे. कधी