प्रकटन

1) देवाला मी सांगितले आणू नको कुणावरही ही वेळ..... मांडू नको आयुष्याचा तू पुन्हा असा खेळ...... 2) मी करतो साजरा उत्सव माझ्या हृदयातील दु:खाचा..... मी तर जगेल कसबसा प्रश्न आहे तुझ्या जीवनाचा....... 3) आज सारे विसरली तू नावही न येई ओठांवर..... कसे मानू तू कधी खरे प्रेम करशील कुणावर...... 4) तेव्हा सागर किनारी साक्षीने तू घेतल्यास किती शपथा..... किती मारल्यास मिठया तू तो चंद्र ढगात लपता........ 5) जर जायचेच होते आयुष्यातून तर जीवनात का आलिस.... राख भरली स रांगोळीत आणि रंग घेऊन गेलिस....... 6) सगळे काही संपवले मी पण त्याआधी तूच संपवले होते..... मनातले ओठांवर आलेच नाही तू सारे काही लपवले होत

शिकवीत वृत्त झाला तो निवृत्त फिरूनी प्रवृत्त विडंबना आणली ती लाट सोडूनिया काठ सारे पाठोपाठ धावतात 'धुकट सकाळ' कधी ती 'फुकट' अन ती 'चिकट' होत राही डांबिस लेखणी लिहूनी 'कोकणी' जाई विडंबनी हात धुण्या "म्हणजे' ते काय कोणी ते सांगावे कितिदा लिहावे मोज नाही.. विसरा 'खोबार' लेखणीची धार होऊनी सुमार बोथट का?

आलो शरण तुला... कितीक प्रमाद घडले माझे मार्ग दाखवी खरा. आलो शरण तुला ईश्वरा... तुझी कृपा नर जन्मी घातले, सुख दु:खाचे दिवस दाविले. क्रुतघ्न मी पण तुला विस्मरे, क्षमा करी लेकरा. आलो शरण तुला ईश्वरा... संसाराचे पाश तोडता, इथे मोहवी विकारवशता. मन गुंतावे चरणी तुझीया, लोभ सरावा पुरा. आलो शरण तुला ईश्वरा... उदासीनता मनास व्यापी, रुदन येतसे पश्चातापी. भवपन्थातुनी मला सोडवी, करूनी अवघी त्वरा. आलो शरण तुला ईश्वरा...

(आमच्या घरात दर शुक्रवारच्या मित्रमंडळी आयोजित 'पोकर नाईट' नंतर शनिवारी सकाळी सगळे काही/सगळे जण ठप्प होते/होतात. अशा एका शनिवार सकाळचे हे चित्र) फुकट सकाळ *** कुठे कोण पडले पहाटे बघितले कि वातावरण स्तब्ध नि:शब्द होते सुटीच्या सकाळी असावे तसे हे पहा फक्त पेले रिकामे रिकामे *** नि ओट्यावरी आकृत्या बाटल्यांच्या (नि सोफ्यावरी मित्रही सांडलेले!) अकल्पित जशी गूढ पिशाच्चे असावीत निघाले धुराचे किती लोट होते फुप्फुसातुनी? घाबरा जाहलो मी *** आधारीतः धुकट सकाळ