प्रकटन

(|: एखादा दिवस एखादा दिवस असा रेंगाळतो, एकेक क्षण युगासारखा नुसते नगारे वाजवणा-या कोरड्या पोकळ ढगासारखा सकाळ सरता सरत नाही; विस्कटलेले किरण सांडून सुस्तावलेला सूर्यही दिसतो उनाड, हट्टी मुलासारखा कंटाळवाणी दुपार पसरते, कातावलेली नागीण जशी दिवस बिचारा वाट चुकलेल्या, भांबावलेल्या पिलासारखा संध्याकाळचा तोच पसारा; धूसर, धुरकट रंग उधळून भरकटलेला वारा फिरतो ओढाळ, नाठाळ गुरासारखा रात्रही तशीच मरगळलेली; पेंगुळलेल्या मंद चांदण्या धुक्यात गुरफटलेला चंद्र कोमेजलेल्या फुलासारखा पुन्हा उद्याची वाट पहाणारा एकेक क्षण युगासारखा परीकथेतील राजकन्येच्या स्वप्नामधल्या जगासारखा क्रान्ति

खेळ मागल्यावेळी सारखाच. फक्त यावेळेस दुसरी ओळ दिलेली आहे अन् पहिली जमवायची आहे! ..... कृष्णा, तुझ्या बासरीला बंध कसा नाही! हि कविता नाही. त्यामुळे फक्त दोनच ओळी असणारेत. अट एकच, वर लिहिलेल्या ओळीशी निगडीत अशीच पहिली ओळ असायला हवी! शुभेच्छा!! मुमुक्षु

उगिच भेटली घाटावर ती बर्‍याच दिवसांनंतर ओळख सारी धुवून गेली बर्‍याच दिवसांनंतर फेस धवल तोंडाला आला धुके दाटले डोळीं लालकेशरी चार शलाका फुलून आल्या गाली चपलेचाही प्रसाद आला शिवीआरतीनंतर उगिच भेटली घाटावर ती बर्‍याच दिवसांनंतर पेकाटाची मोडुन हाडे हाती घेतला हात (वळ्णावरती अवघड इतक्या सहज घातली लाथ) धडपडलो अन् धूम ठोकली मान घातली खाली त्या मौनाचा अर्थ सांगण्या मागे धाउन आली बुक्क्यांची मग उधळ्ण झाली कुठेकुठे ति भयंकर उगिच भेटली घाटावर ती बर्‍याच दिवसांनंतर प्रेरणा: पुष्कराज यांना सहज वाटेवर भेटलेली कविता

कोणी आज्ञा केली म्हणुन फुले उमलत नाहीत कोणी आदेश दिला म्हणुन पक्षी गात नाहीत तो असतो स्रुष्टीने सुर्याला दिलेला प्रतिसाद क्रुतज्ञतेचा.....! मला वाटते हीच खरी सुर्याची प्रार्थना बाकी सगळ्या पोकळ शाब्दिक वल्गना...!!

परवा संध्याकाळपासून इथे बर्फवृष्टी सुरु होती काल संध्याकाळी संपली! मिसळपावावरही अशीच धमाल हास्यवृष्टी घडवून आणण्यात कमालीचा उ(हु)च्च सहभाग असलेल्या सगळ्या बिनीच्या कलावंतांना ही आरती समर्पित!