पावसांत वडवानल ! ! !
बरसत होता श्रावण अगणित,
ऋतू प्रेमाचा होता फुलला,
विद्युलतेसम प्रकटलीस तू,
इंद्रधनूहि स्वागतास अवतरला.
पाऊस रिमझिम, तू ओलेती,
तन-मन माझेहि ओलेती,
केस झटकणे तुझे त्या क्षणी,
बरसले अगणित माणिक मोती.
उधळीत रंग असे लावण्याचे,
आलीगिले तू अवचित मजला,
पावसांत जर वडवानल पेटला,
मी दोषीन पावसाला..
निरंजन वहाळेकर
