शृंगार

तुमची माझी प्रित जडली आठवण राहू द्या प्रितीची निशाणी म्हणून सोन्याची अंगठी मजला आणुन द्या ||धृ|| न्हाई म्हनू नका (चालीत समेवर येणे) साडी चोळी आहे मजला नको दुसरे काही श्रॄगांराची टिकली बांगडी उगाच मागत नाही सोनाराकडे आजच जावू या, नको की उद्या सोन्याची अंगठी मजला आणुन द्या ||१|| न्हाई म्हनू नका (चालीत समेवर येणे) राव पाटिल बाजीराव आहात तुम्ही कशाला कधी केलं नाही कमी घाटदार

पहाटे पहाटे जवळ तू ये ना धुंदीत झोपतांना जागी तू हो ना पहाटे पहाटे मिठीत तू ये ना ||धृ|| थंडी गुलाबी न सोसणारी अशातच रात्र गेली न संपणारी अनुभूती वेगळी सारी, आली माझीया तना पहाटे पहाटे जवळ तू ये ना ||१|| आठवणी सार्‍या डोळ्यात जाग्या होवोनी झोप ही सुखाची डोळ्यात येवोनी स्वप्नात माझ्या तू येशी का पुन्हा पुन्हा पहाटे पहाटे जवळ तू ये ना ||२|| आठवून सारी रात झोपलेली उमगते गुढ काव्य मंतरल्या वेळी रोम रोम फुलले अंगी सुखावी तना पहाटे पहाटे जवळ तू

ही धुंद पावसाळी हवा मंडळी, काव्यातील ओळीचा शेवटच्या शब्दाने पुन्हा नविन ओळ सुरू होणारी हे काव्य आहे. एक नवा प्रयत्न केला आहे. आस्वाद घ्या. ती: ही धुंद पावसाळी हवा तो: हवा हवासा गारवा ती: गारव्यात तनू ही धुंद तो: धुंदीत रंगला खेळ नवा दोघे: ही धुंद पावसाळी हवा....

न्हाउन ओले केस घेवून का सतावीतेस तू मला ओले ते केस झटकून हसवणूक बरी जमते तूला ||धृ|| प्रात:समयी दृष्य दिसे मनावरती फिरते पिसे हलकेच उडे मनपाखरू पिसारा फिरता अंगावरून न्हाउन ओले केस घेवून ||१|| कांता तू ग आहेस सुंदर समयी असल्या कसला अव्हेर वेळ कसला कसा जातसे ओल्या त्या केसात गुरफटून न्हाउन ओले केस घेवून ||२|| - पाषाणभेद (दगडफोड्या) २३/०५/२०१०