शृंगार

कविता माझी होशील का ? भेटलीस तू अवचित मजला, प्रीतिचा नव वसंत फुलला, प्राजक्त होऊनी वसंतातले, कवनी माझिया बरसशिल का ? कविता माझी होशील का ? रिमझिम रिमझिम पावसातल्या, च्रोरून अपुल्या भेटीगाठी, आठवणीत त्या चिब होऊनी, कवनी ओलेती प्रगटशिल का ? कविता माझी होशील का ? काय जाहले गमे न मजला, आभासे तू ठायी ठायी, आभासांचे गंध होऊनी, कवना गंधित करशिल का ? कविता माझी होशील का ? सांगायचे मज बरेच काही, मनांत तुझिया तसेच विरले, उकलूनीया ती गुपिते सगळी , कवन सांगता करशील का ? निरंजन वहाळेकर

उसाच्या कांड्यांनी रट्टे खाताना, भुईमुगानं हात द्यावा , तशी आलीस आयुष्यात तू , आंतरपीक होवून . मोर्चात माझ्या शर्टाला बिल्ला लावताना, जेव्हा म्हणालीस की अगदी शेट्टी सायबासारखं बोलता की ओ , तेव्हाच ओळखलं मी . म्हटलं , मळ्याला मालकीण गावली . एकदाची . पण आता बांधावर उभारून किती दिवस बघायची वाट ? झुगारून दे ही जुलमाची झोनबंदी , माव्या सारखा पसरलाय विरह. शिवारभर . तुझ्या ओठातून पिवू दे मला एन्डोसल्फान , तुझ्या श्वासाची भुकटी भुरभूरु दे माझ्या गात्रा गात्रावर फॉलीडॉल होवून. होवून जावू दे उभ्या देहाची साखर.

तो आज जरा तिच्याशी भांडला, तू सांगत नाहीस तुझ्या मनातलं मला म्हणाला, तिला थोडं आश्चर्यच वाटलं; बऱ्याच दिवसांनी याला तिच्याशी बोलावंस वाटलं. तरीही तिचं चिडणं, त्याच्या डोळ्यात डोकावणं, असतो का तुला माझ्यासाठी वेळ, हा त्याला अनुत्तरित करणारा प्रश्न विचारणं. तो तरी किती बहाद्दर, म्हणाला थांब जरा क्षणभर, घेऊन आला एक गजराचं घड्याळ, म्हणाला चोवीस तासांचा गजर लावलाय त्यावर. असं घड्याळ लावून बोलायचं, कल्पनेनेच तिला हसू आलं, त्याचं नातं या वळणावर आलं, म्हणून टचकन् डोळ्यात पाणीही भरलं. तो अजूनही स्वप्नांतच दंग, घड्याळाचा सेकंद काटा मोजत, बोल ना गं भरभर वेळ संपेल, असं म्हणत तासांचं गणि

ग्रेस याच्या अनेकरंगी , गूढगर्भ प्रतिमांचा गिलावा सामान्य व्यक्ती आणि प्रसंगावर मारून केलेलं हे बांधकाम पिशवीतून घेऊन कोबी , चंद्राचा साजण आला गात्रात उमटली ओवी भाजीचा प्रश्न निवाला फेकून विडीचा पावा, दारात उभा गिरिधारी क्षितीजाला आधण आले तुज प्रीत चहाची भारी. कापता दु:ख कांद्याचे, डोळ्यातून चंद्र गळाले, कोबीची हिरवी माया डाळीचे मोती झाले. खाऊन चिऊचे घास, शयनाला साजण गेला, अन उष्टी आवरताना शबरीचा जीव रमेना मालवता दीप घराचे रक्तात फुले कोरंटी, ओट्यावर लाजून हसली ती कढईची वेलांटी.

पाऊस वेडा ================= पाऊस वेडा मोर मनाचा मेघ पाहता हर्षुन जातो.. मेघ बावरा जीव मोराचा ग्रीष्म लागता आतुर होतो.. थेंब आठव ठेवा मनाचा अनुरागी हरपून जातो.. मेघ बावरा मोर जिवाचा नाच नाचरा सागर होतो.. पाऊस वेडा मोर मनाचा थेंब सरीत शहारून जातो.. प्रीत बावरा पिसारा मोराचा भिजून चिक चिक होतो.. आनंद फुलोरा मनोरथांचा वादळ झडीत थिजून जातो.. सर आतुर हर्षित जिवाचा गहिवर डोळी बोलका होतो.. चिखल भिजल्या स्वप्नांचा पिसा पिसातून गळून जातो.. वेडा पाऊस मोरा मनीचा ढग फुटीत भोवरा होतो.. नाच नाचऱ्या फुलेर मनाचा हुंकार कंठीच राहतो.. उजाड भुंडक्या मनमोराचा हुंदका पाऊस होतो.. पाऊस वेडा मोर मनाचा काळ सरीं

आज, आपल्या पहिल्यावहिल्या रात्री, हे गोरेपान पुस्तक, तुझ्या शरीराचे हळुवार उघडतांना.... सुरूवातीलाच लक्ष वेधून घेतले बघ, तुझ्या मनाच्या; ईवल्याशा, निरभ्र, निष्पाप, पवित्र अर्पणपत्रिकेने! खरे तर; अर्पणपत्रिका टाळूनही...जाता आले असते पुढे भराभरा, अधीरपणे; पुस्तक संपविण्यासाठी सगळेजण तसेच तर करतात! पण...

" बेधुंद कोसळण्यार्‍या पावसात " " भिजुन परतल्यावर " " आरशासमोर ओलेचिंब " " त्वचेशी एकसंध झालेले " " कपडे बदलताना " " बघ तुला माझी आठवण येते का ? " " चिमण्या परतण्याच्या शांत सांजवेळी " " वाफाळलेल्या चहाचा " " सुंगध श्वासात शिरत असताना " " उबदार रात्रीची हलकीशी " " चाहुल लागत असताना " " बघ तुला माझी आठवण येते का ? " " किचनमध्ये काळ्या मसाल्याची " " वांग्याची भाजी बनविताना " " नाजुक चिमटीत धरुन " " मिठाचा हात फिरवताना " " तर्जनीतल्या अंगठीकडे पाहुन " " बघ तुला माझी आठवण येते का ?

'ती' इतकी सुंदर की, अप्सराही तिच्याकडुन beauty tips घेते. 'तिला' पाहून नदी ही स्वतःभोवती गिरकी घेते. 'तिच्या ' गालावरची खळी पाहून फुलपाखरेही हळूच लाजतात. 'तिचा' स्पर्श झाल्यावर गुलाब अधिकचं लाल होतात. 'ती' इतकी कोमल की, मोरपीसं 'तिला' काट्यासारखे रुततात. 'तिचे नयनरुपी तारे बघितल्यावर आकाशातले झगमगाटही फिके पडतात. 'तिच्या' चेहर्‍यावरची बट पाहतांना वाराही वाहता-वाहता स्तब्ध होऊन जातो. 'तिचे' प्रतिबिंब बघितल्यावर चंद्रही हलकेचं 'त