शांतरस

कधी रागाने फटकारलं, तरी नंतर समजूत काढणाराही तोचं असतो. त्याच्यासोबत सगळ्या गोष्टी share करता याव्या असा best friend ही तोचं असतो. आपल्या वाईट संगतीबद्दल रागावणारा तोच असतो. पण चांगल्या friends सोबत जाण्याची मोकळीक देणाराही तोचं असतो. अपयशात धीर देऊन नवीन उमेद जागवणाराही तोचं असतो. आणि यशाच्या आनंदात आपल्या बरोबर नाचणाराही तोच असतो. आपल्याला स्वावलंबी व सक्षम बनवण्यास प्रयत्नशील असणाराही तोचं असतो. स्वतः उपाशी राहून आपल्याला जेवू घालणाराही तोचं असतो. जरी त्याला आईसारखी माया दाखवता येत नसली तरी मुलांच्या काळजीने पोखरला जाणाराही तोचं असतो. मुलांकडे कुणी वाकड्या नजरेने बघितले, तर मुलांचे

माझे नांव- सिंधू वडाळकर. राहाणार- मालेगांव वय-६६ संसाराचा गाडा चालवता चालवता लिहायला वेळ मिळालाच नाही. आता मुलींची लग्ने झाली. थोडा मोकळा वेळ मिळाला असे वाटते... तेव्हा मी काही उखाणे लिहिले आहेत, ते वाचून आपला अभिप्राय कळवा. जुन्या काळातले काही अनुभव पण मी तुमच्या सोबत लवकरच शेअर करणार आहेच. मनोगत वरचे हे माझे पहिलेच लिखाण. १९७५ च्या आसपासचा काळ.

स्पर्श वाटतं कधी कुणीतरी यावं नकळत पाठीमागून वाटतं कधी कुणीतरी यावं अन फिरवावा हात माझ्या पाठीवरून वाटतं कधी कुणीतरी यावं अन फिरवावा हात माझ्या केसातून वाटतं कधी कुणीतरी यावं अन फिरवावा हात माझ्या डोक्यावरून वाटतं कधी कुणीतरी यावं अन फिरवावा हात माझ्या चेहर्यावरून वाटतं कधी कुणीतरी यावं अन धरावा हात माझा आपल्या हातात वाटतं कधी कुणीतरी यावं अन पहावं माझ्या खोलवर डोळ्यात वाटतं कधी मिळावं थोडं सुख, मिळावा थोडा आपलेपणा वाटतं कधी मिळावं थोडं सुख, मिळावा थोडा लळा वाटतं कधी मिळावं थोडं सुख, मिळावा थोडा लडिवाळपणा वाटतं कधी मिळावं थोडं सुख, मिळाव्या थोड्या गुददुल्या वाटतं कधी मिळावं थोडं सुख, मिळावं

तुझ्या प्रेमळ स्पर्शाने सारा आसमंत कवेत येतो. आई, तुझ्या रागावण्याने जणु देवचं माझ्यावर रुसतो. तुझ्या कौतुकाच्या शाबासकीने आनंदाला पारावर उरत नाही. आई, तू उमेद दिल्यावर अशक्य असं काहीचं राहतं नाही. आई, तुझ्या कुशीत, मला मायेची ऊब मिळते. तू खेळ्वू लागल्यावर संध्याकाळही हसून बघते. तू गोष्ट सांगताना तारेही गोष्ट ऐकायला येतात. आई, तुझ्यासोबत असताना भीतीचे 'राक्षस'ही मला घाबरतात. तुझा प्रसन्न चेहरा बघुनचं माझ्या दिवसाचा सूर्य उगवतो. आई, तू नाराज असल्यावर वाराही घोंगावण्यास घाबरतो. मला महागडी खेळणी नको, भरजरी कपडे नको. हवा फक्त तुझा सहवास, तू भरवलेला गरम भाताचा घास. माझं जगं तुझ्यापासुन सुरु

औदार्य…. ? ? ? ? ? प्रीतित तुझिया मला उध्वस्त होते व्हायचे, विधिलिखित भाली जसे तैसेची होते व्हायचे. बरबाद सकल जाहलो “हाय” ही ना वदलो कधी, पहिला मी अन्त माझा दोष तुज ना दिधला कधी. निरंजन वहाळेकर

वर्षभर तहानलेल्या चातकाला, इवल्याश्या थेंबाने तृप्ती देताना., मिळेल मलाही त्याच्या प्रेमाची उब, ही ग्वाही देणारा पाऊस. त्याच्यामाझ्यात तलम रेशमी, निमिषाचा अंतरपाट धरताना, क्षणभर दुरावा देऊन मिलनासाठी, इंद्रधनुष्य उभारणारा पाऊस. त्याच्या केसातून ओघळताना, माझ्या तळहातावर मोती बनुन येणारा, त्याच्या ओठांवरुन मी अलगद, माझ्या ओठांनी टीपलेला पाऊस. मनाच्या कुपितली आठवणींची , अत्तर चौफेर शिंपडणारा , मला चिंब करत माझ्या, तनामनावर बरसणारा पाऊस. हव्याशा ओल्या स्पर्षाने, नखशिखांत मला लपेटणारा , अन् त्याच्या माझ्या स्वप्नांचा वेडा, झुला झुलवणारा पाऊस. त्याच्या अन् माझ्या एकांतात, हविहवीशी लुड्बूड करणार