मातृभाषा
काव्यरस
तू
काना, मात्रा,
विलांटी, शिरोरेखा
घेऊन
माझ्या वहीत
हळूहळू लिहित जातोस,
तेव्हा
मी तुझे
राजस हात
लोभस डोळे
पहात राहते.
तुझ्यात इतका जीव का गुंतावा?
तू माझ्या हातांचे
देवनागरी चुंबन
घेऊन म्हणावे,
मातृभाषा कि काय
तिच्यातच जीव अडकतो बघ,
आई गंssss म्हटल्याशिवाय
प्राणसुद्धा जात नाही....
शाईचे बोट धरुन
तू परत रात्रीच्या
शांतप्रहरी
काना, मात्रा,
विलांटी, शिरोरेखा
घेऊन
माझ्या वहीत
तुझेमाझे हितगुज
हळूहळू लिहित राहतोस...
शिवकन्या
वाचने
6428
वाचनखूण
प्रतिक्रिया
11
छान कविता
सुरेख काव्य
छान कविता.
आहा...मस्तच.
आवडली
रोचक , पण प्रांजळपणे सांगायचे झाल्यास वही नेमकी कुणाची असा अनाहुत प्रश्न येऊन अर्धाक्षणभर अडखळल्यासारखे झाले. वही कुणाचीही असो प्राण कंठाशी आल्यावर आई गंssss ची हाक पोहोचते पण तो पर्यंत तिचा विसर पडणार्यांचे काय ?
सारखे नसते प्रश्न पडणार्या माहितगाराचे काय करायचे असा प्रश्न कुणास पडल्यास मनमोकळे क्षमस्व.
In reply to रोचक , पण प्रांजळपणे by माहितगार
प्रश्न माहितगारालाच जास्त पडतात....
विचारात चला.... उत्तर मिळेल न मिळेल, वेगळा भाग...
आहा...! मस्तच!!!
सर्व रसिक वाचकांचे आभार.
छान लिहिलेय
पण आम्ही वेलांटीत व ला वेलांटी देत नाही हो.
In reply to छान लिहिलेय by अभ्या..
वेलांटी हे शब्द रूप एकदम बरोबर.
पण विलांटी हे ध्वनी रूप एकदम चूक नाही.
आम्ही आपलं ते व ला टोपपदर दिला..... कलाकार आहात, कळेल.
छान कविता