हा छंद जिवाला का लागला रे डॊळा भरुन तुला असे पाहते रे हा छंद....... बिलगुनी तुला अशी बसले मी स्वप्नात तुझ्या माझ्या रंगले मी तुला माझे म्हणताना फुलले रे डोळा भरुन तुला पाहते रे हा छंद....... हरवुनी तुला अशी बसले मी तू निघोन जाता का हरले मी स्वप्नच माझे बघ चुरगळले रे डोळे भरुन तुला मग पाहते रे हा छंद..... प्रसन्ना जीके. २६-११-०८

बुधवारी मी प्यायलो कितीदा तारेत मी टंकलो कितीदा! त्यांची नजर, त्यांचेच व्यनी जालात मी मुरलो कितीदा! मागितली मी तिच्याशी मयतरी मालकांस मी णडलो कितीदा! दिले धडे मी संतुलनाचे डिलीटूनी मी टाकले कितीदा! त्याचे पोट, त्याचे स्थूलसे सत्यात मी लाथाडले कितीदा --पुण्याचे पेशवे १५ तास ३१ मिनिटे, तात्याच्या कविते पश्चात

काळ्या डागांनी गालबोटलेल्या सूर्याने फुंकलेले वारे भन्नाट भिरभिरतात पृथ्वीच्या चुंबकीय भोवर्‍यात मग उभं राहातं ध्रुवप्रदेशात अरोरा बोरिआलिसचं अद्भुत प्रकाशशिल्प, न्हाऊ घालत घनतिमिर थंडगार प्रदीर्घ रात्रीला दिसतात कधी सप्तरंगाचे तुषार उडणार्‍या थेंबांतून निघताना घुसमटलेल्या प्रतिभेच्या अनावर उन्मेषाप्रमाणे आणि बहरून येतात फ्रॅक्टल्सच्या अनंत वृक्षांवर रंगभरली फुलं प्रत्येक परागात त्या वृक्षाच्या अनंत प्रतिमा बाळगून कुंभारवाड्यात मात्र अजूनही भाजली जातात त्याच जुनाट मातीची भांडी चार साच्यांची विविधता व अर्धज्ञानी बोटांच्या ठशांची समृद्धता मिरवत तोच कंटाळवाणा चंद्र जातो ठरल्याप्रमाणे लिंबोणीच

वस्ती पाखरांची स्थिरावलेली होती हाव पारध्याची उफाळलेली होती नशा हो सत्तेची नित्य चढत होती भूक जुगार्‍याची चाळवलेली होती गात्रे पाखरांची फुलली देखील नव्हती तरी पसरुनी जाळी सर्वत्र टाकली होती पिसे कापण्याची ही चाल धूर्त होती बहेलियानेच त्यांची तोंडे बांधली होती नव्या पाखरांच्या शाळा पुन्हा बहरती जुन्या पारध्याची ओळख त्यांना नव्हती

फार वर्षांपुर्वी एका वृध्दाश्रमाला भेट देऊन आल्यावर तिथल्याच एका देवळाच्या पार कट्यावर एकटाच बसलो होतो आणि तेवढ्यात वा-यावर हेलकावे घेत एक पान गळलेल बघताना सुचल. १. त्या झाडाला देखिल आता, माझ असण नकोस वाटल. कसं वा-याच निमीत्त करुन, मला एकट टाकल. याचा श्वास मी होतो. याचा ध्यास मी होतो. उन,वारा पाउस झेलत, याला मी जगवल बघा तुम्हीच, आता त्यानी कस वागवल. त्या झाडाला देखिल आता, माझ असण नकोस वाटल. कसं वा-याच निमीत्त करुन, मला एकट टाकल. २. घातले सुखाने, हे अवघड उखाणे. सोडवितो जन्मभर, तुझ्या आठवाने. तुटली माळ, विखुरले मोती. उरला धागा, केवळ हाती.

दिवस रात्र अन्न शोधत आम्ही चालायचो ती एका ओळीत सरळ जायची मी दुसर्या ओळीत सरळ जायचो बोरिक पावडर व कीटक नाशकाचे फवारे, चुकवून चालत असताना अधे मध्ये थांबून एकमेकांना अबोलसा संकेत द्यायचो साखरचे कण घेऊन कधीतरी ती गेली दुसर्या वारुळात वास्तव्याला मी मात्र तुटलेले वारूळ पुन्हा बांधायचा प्रयत्न करतोय, जमा करत वाळूचे ... कण, कण

कविता वाचता वाचता कुणी तरी करतोय विडंबन छान,मस्त,झकास वगैरे म्हणून आम्हीही देतोय उत्तेजन पण एकदा कहरच झाला एकामागून एक विडंबनाच्या गाड्या धावायला लागल्या सटासट्‌ आम्हाला भिती की एखादे वेळी गाडीच घसरायची अचानक त्या गुळगुळीत ’रुळा’वरून !!!

आमचाही एक प्रयत्न. वाहत्या गंगेत ... कोणे एके काळी गळ टाकून मासे पकडायचा आमचा छंद कधी बसमधे ,कधी कॉलेज कट्टयावर तर कधी चौकात प्रत्येकाचा गळ वेगवेगळा गळ जास्त मासे मोजकेच पण छंदात आम्ही धुंद एकमेका सहाय्य करायचा पंथ हार मानायची नव्हती , होतोच बेधुंद मासा गावायला धीर लागतो जरा जाग येवून पाहतो तर मासेपारधी गळ विकून बांधलेले दिसले दावणीला मी मात्र आताशा करतोय समुपदेशन ... मासा टू मासा मोहन

हातात वर्तमानपत्र घेवुन आम्ही पहायचो ती कर्क राशीचं भविष्य अन मी तूळ राशीचं भविष्य पहायचो राहूकाल सांभाळत शुभ मूहूर्त शोधताना असंच आयुष्यही मंगल बनवायचं एकमेकांना हलकेच बजावुन सांगायचो कालपुरुषाच्या मुखामधून कधीतरी तिचा ग्रास ग्रहण झाला मी मात्र बघतो आहे दोन्ही राशी... कर्क आणि तूळ डोळ्यात पाणी आणून.