करुण

महाराजांकडचा एक सैनिक उत्तरेला लढाईला जातो अन तो तेथे अडकून पडतो. इकडे त्याच्या घरी काय होते ते पहा:
(कोरस तसा अनावश्यक वाटतो आहे. तोडा विरस होतो आहे. पण म्हणायचा असेल तर म्हणा नाहीतर राहू द्या.)

नकोस माझी आठवण काढू

नकोस माझी आठवण काढू
नकोस मजला मोही पाडू
भोगले क्षण ते ओले
नकोच त्यांना आता कुरवाळू ||

ओठांवरी ओठ घट्ट मिटी ते
शब्दही त्यातून नच फुटी ते
कढ दु:खाचे बाहेर काढण्या
हुंदकाही नकोच सांडू ||

उष्ण उमाळा अंतरी गाभ्यात
लाव्ह्यापरी जाळे तो मनास
काय राहीली शेवटली बाकी
गणितही त्याचे नकोच करू ||

- पाषाणभेद (दगडफोड्या)
२३/०५/२०१०

प्रतिक्षा ? ? ?

निद्रेच्या अधिनस्तहि उगडेच असतात नेत्र,
परतीच्या प्रतिक्षेत तुझ्या.
न जाणो मिटले ते अन…..
अवतरली तू अवचित…….. .? ? ? ?

आजही स्मरतात ते दिवस .......
धुंद ! धुंद ! !
पुनवेच्या चांदण्यांत,
मोकळ्या केशसंभारांत,
निरागस उभी तू.
मला वाटले,
चंद्रमाच झाला लुप्त धरणीवर,
काळ्या मेघाआड.

पुन्हा बहरला तोच वसंत,
तारकांची धुंद बरसात,
आसमंती तोच मंद वारा,
? ? ? ?
निरर्थक,
तुजवीण ........

प्रेरणा
{जगातल्या सगळ्या आया आणि त्यांच्या लेकरांची माफी मागून}

अलिकडे निंबोणीचे झाड राहिलेच नाही
चंद्र वेडा मोबाइलच्या टॉवरमागे झोपी जाई!

गाय पदपथावर, चिमणीला घरटे नाही
परस ना वेली, कुठे झोपतील जाई-जुई?
शाकीरा, मॅडोना, जॅक्सन यांनी गिळली अंगाई!

देवकी, यशोदा नाही, आई हवी पैसेवाली
हट्ट पुरविता तिची झोळी रिकामीही झाली!
नको रडगाणे, हवी जाहिरातीमधली आई!

स्वप्नी निवडू धुडूम्म गाज
डुडुळगावचा गोलंदाज

तोराबोरा ओमरसामा
काय ललाटी ओ ओ मामा

गोलाबारी सुसूत्र ताडन
रुजुवातीला करूण धावन
शोषण भीषण पोषण वेसण
धवल गिटारी कडकड मंथन

तित्तिरबाला ग्रंथीलाला
ग्रसनी जिव्हा कुरूप भोला
यमनाला घालू तेलघडा
हाका बिचारी मुकी चिडा

विडंबनाचे विडंबन हा नवा खाक्या स्वीकारुन किंवा जुन्या बाटलीत भरलेली नवी दारु म्हणून

काही बोल बोलले , अन मौन काही अंतरी
(सोलवटली ढोपरे, अन शेकल्या नडग्या तरी)
काही लाह्या तडकल्या, अन मूग गिळले भर्भरी

बंडझेंडे फडकले अन उग्र वळलेल्या मुठी
काही म्हणती लाजुनि 'शोभा झाकलेली बरी'

पाठमोर्‍या आकृतीला पाहुनि उद्गारले
'माणूस हा होता बरा' गोष्ट असतसे हीही खरी

काय चमचे, किति पळ्या अन डाव कित्येकी येथे
मेल्या म्हैशीला पिळुनि दावू दूध मणभरी

सध्या मिपा वर सन्माननीय सभासदाचा प्रचंड "काथ्याकुट" सुरु आहे बुडीत “ खा s s त्या"च्या “ हिशेबाचा ! ! ! जो माझ्यासारख्या सामान्य व नवीन मिपाकराच्या आकलना पलीकडे आहे. वाटलं आपणही आपला “ हिशेब ” सांगून मोकळ झालेलं बरं ! कदाचित सन्माननीय सभासंदांना ह्या मनस्तापाचा ताण कमी होण्यांस थोडीफार मदत होईल

कोरीच पान आयुष्याची ! ! !

मसणांत गोवऱ्या गेल्या
अन आयुष्याच्या अस्ताला आलो
नुरले नव्हते आता काही
तरी जीवनाच्या हिशेबाला बसलो

आई

मी सावलीत होतो कल्पतरूच्या
तोवरी जाण नव्हती...
तो कल्पतरू जळत होता,
ज्याची मला तहान होती....

वात्सल्याच्या चार भावना,
कुठल्या कुठे विरून गेल्या....
माणुसकी जिथे मातीत मिसळली ,
ती मातीसुद्धा अजाण होती....

अगतिक मी प्रेमाच्या शोधात
चार दिशात हिंडलो.
राहूनी या धरेवरती
त्या परमेश्वराची आस होती.....

शेवटी फिरूनी थकलो,
आलो कल्पतरूच्या छायेत..
खरच परमेश्वरच स्थिरवला होता,
त्या कल्पतरूच्या मायेत....