हास्य

(संदीप-सलिलच्या चाहत्यांची क्षमा मागून) अताशा असे हे मला काय होते. कुण्या बारचे मद्य ओठात येते. कसा पाहता पाहता तर्र होतो. नशा केवढी 'एक' पेगात येते. कधी वीट येतो तुझ्या श्रावणाचा. कसा तांबडा रंग हो लोचनांचा. नको ड्राय डे रोज यावी गटारी, असा योग यावा सुरा प्राशण्याचा. असा ऐकु येतो सायरनचा इशारा.

ह्या काही चारोळ्या मी तिच्यासाठी लिहिल्या होत्या...पण तिला सांगण्याची वेळच आली नाही ..... जाउद्या मंडळी..ते पुन्हा कधीतरी... १. पारिजातक सकाळ सकाळ अंगणात पडतो पारिजातकाचा सडा जसा| रांगोळी काढताना तुला पाहिलं जीव झाला माझा वेडा तसा || २. तिळ तू जवळ असलीस की पडतं चंद्राचं चांदणं | चंद्राचा डागच मला जास्त आवडतो म्हणून तर तुझ्या गालावरच्या तिळाला न्याहाळणं || ३. असणे-नसणे तू समोर असतेस तेंव्हा बोलू देत नाहीस | तू समोर नसतेस तेंव्हा झोपू देत नाहीस || ४.वाट वाट बघत माझी होतीस उभी तू स्टॉपवर | मुद्दामच उशीर केला जीव जडलाय तुझ्या लटक्या रागावर || ५.

आमची जाज्ज्वल्य प्रेरणा स्वैराचाराचा जुना आड आता नाही अन कवितांचे तसे लाड पण आता नाही ! लिहिला मी असा काथ्याकुट पुन्हा कंपुबाजीच्या भुता 'झाड' आता नाही ! चांदण्यांची खरी जाहली मज सोबत पण प्रतिसादांचा पहाड आता नाही ! संपाकदांचा मला लाभला आधार नि... टवाळखोरीची तशी धाड आता नाही ! झेलले घाव सारे सदा टीकांचे पण नव्याने कविताप्रसव चाड.... आता नाही ! चु.भु.दे.घे. (कविता न समजल्यास प्रेषक जबाबदार नाही. ;) ) आपला मराठमोळा, विडंबन क्लब प्रा. लि.

आमचाही प्रयत्न.

3

प्रेरणा : गुरुवर्य सुरेश भटांची गझल इतकेच मला जाताना सरणावर कळले होते इतकेच मला जाताना परदेशी कळले होते 'माय नेम इज खान' म्हणूनच गोर्‍याने छळले होते ही मिडिया हपापलेली फुकटात बरळली नाही मी बहर इथे पैशांचे भरपूर उधळले होते मी लबाड इतका आहे हे सांग कुणा कळले का? मी पैसे 'कोल्ह्याकडुनी' आधीच उकळले होते त्या माजी राष्ट्रपतींची मी उगाच नक्कल केली लावून दिवे अंबर का हे कधी उजळले होते? स्टंट नव्हे तर प्रथाच ही चंदेरी दुनियेमधली अफवांच्या शिळ्या कढीला मी फक्त उकळले होते माघारी आल्यावरती मी शब्द फिरविले सारे करणार काय लोकांचे जर पित्त

घसा जरा जास्तच ओला झाला की.... फुटपाथ वरच्या रस्त्याने, अगदी सावकाश चालत यावे | खिडकीचे दार उघडून ,कुलूप हळूच ढकलून द्यावे || आपलाच पाय आत ठेवावा, पाटीवरचे दार पाहात | समजेल की आपल्याच घरात, तुम्ही वाट चुकला आहात || कळेल जेव्हा मनावरचा ताबा ,इतका सुटला आहे | आरशात पाहून म्हणाल ,हा अनोळखी माणूस कुठला आहे? ओल्या गोष्टी उशीराच वाळतात ,त्यात तुमची चूक नाही | पण अशा वेळी मात्र ,झोपेसारखं दुसरं सुख नाही || म्हणून उशीवर चादर टाकून ,गादीची छान सोय करावी | पायांवरती पडून जरा ,पाठ लांबवर पसरावी || स्वप्नात डोळे करता करता ,विचारांची उघडझाप होते | रात्रीच्या आठवणीतच ,आख्खी बाटली निघून जाते || काट्य

आमची प्रेरणा: सर्व काही आत आहे सहज सारे पोचते गद्या प्रमाणे, विडंबनाचे माप या डोक्यात आहे! असु देत आता काव्य हे भारी कितीही.. झोडण्याची खाज मम हृदयात आहे! कल्पनेचे विश्व मज लावी ढुशी अन.. चाल दुडकी माझिया पायात आहे! जे न देखे कवी तेच पाहतो मी! ओळखाया खुसपटे डोळ्यांत आहे!! अडचणींचा सामना करतो कसाही.. विडंबनाचा बाज वरवंट्यात आहे!! पाहिले कित्येक मिपावर/मिपाकर पडीक! आनंद, नुसता येऊनी पडण्यात आहे! :) साधर्म्य कसले शोधता कडव्यात आता, अर्थ सारा, नसलेल्या मुखड्यात आहे! राघव

प्रेरणा - "अजून कच्चाच आहे" यांची शोध ही कविता हे "पझल" आहे का ते जाणकार सांगतीलच. मी मात्र यांना 'पझल सदृष्य' प्रश्न म्हणेन फारतर. मिपावरील "विडंबन पझल" लेखनाचा हा माझा पहीलाच प्रयत्न आहे. (परीक्षेला जाताना होत असे तशी धडधड होतेय छातीत.) ............... सकाळचा चहाचा माझ्यापर्यंत पोचलाच नाहीत चहा संपला की गॅस? माझं मी शोधीत राहीलो शब्दाशब्दांची ठिगळं की ठिगळा-ठिगळांचे शब्द? माझ्या साहित्यासाठी मीच संकेतस्थळ शोधीत राहीलो सडक्या अन्नाचे सुटलेले वास आलेच नाहीत ट्रॅश कॅन रिकामी की सर्दी झाली?

आमची प्रेरणा कपिल काळे यांची कवीता "गादी" ठार दिवस मादीचे..ठार दिवस मादीचे.. |धृ| अशी नसावी मादी जवळी गारीबीची जणू ही गोळी. दारीद्र्याची असेच थाळी मी बापड्याची मग गुपचिळी आई बापाची बसे दातखिळी ठार दिवस मादीचे..ठार दिवस मादीचे.. |धृ| साधीसुधी मादी नसे नशिबाचे फिरले फासे भोगामागून भोग येतसे घरच्यांना वेठितसे खिशावरती ताण बसे ठार दिवस मादीचे..ठार दिवस मादीचे.. |धृ| मादी नको भोग आवरा आयुष्याचा रस्ता सावरा खर्च पाहुनी जीव घाबरा लफड्याच्या ह्या"व्होल वावरा" येउ नका "एनी व्हेअरा" ठार दिवस मादीचे..ठार दिवस मादीचे..