अपना हात जगन्नाथ
चाकोरीबाहेर जाऊन त्याने गरूड भरारी घेतली,...
खुप कष्ट उपसले,फलद्रूपही झाले. सर्व काही छान चाललं होतं.
अचानक,साम्राज्यावरचा सुर्य मावळला.
बँकेने जप्ती आणली,होत्याचे नव्हते झाले.
सुख के सब साथी..........
रात्रभर झोप नव्हती तरीही सकाळी शांतपणे चहा घेतला.विचार पक्का झाला होता.......
" विठ्ठलपंता सारखा......",
शब्द झाले मोती : ३
जवळजवळ १०-११ वर्षे झाली, “शब्द झाले मोती” लिहायला घेतलेलं ते...
आता मागे वळून पाहताना वाटतं,
माणूस ३० मधून चाळिशीकडे येताना किती स्थित्यंतरांतून जातो...
या भागात मात्र मला चाळिशीतल्या माझ्या मनाला उमटणारे भाव शब्दांत उतरवायचे आहेत. जसं वाटेल, तसं लिहिणार आहे...
आधी वाटलं होतं, FIRE, Finance, Health, चाळीशी, अशा माझ्या आत्ताच्या विचारांवर लिहावं.
पण इतक्या वर्षांनी पुन्हा लिहायला घेतलं आणि आठवणींचे दरवाजे आपोआप उघडू लागले...
मग म्हटलं,
“शब्द झाले मोती” म्हणजे मनात येईल ते.
वाण्याचे सांगतो कुळ, विकतो देहू गावी गुळ
नांदुरकीच्या झाडाखाली बेतुक्या शोधतो मुळ
स्वर टाळ चिपळ्यांचा विरून हवेत गेला
छेडून विणेच्या तारा बेतुक्या थकून गेला
भोवती गर्द पाचोळा काही हिरवा काही पिवळा
काही वार्‍याने उडून गेला काही तीथेच निजला
दुथडी किनारा जोडी सावरते पाण्याचे लोटं
विझतील श्रावणधारा दोलायमान ही होडी
सोडून पाश होडीचे तो घेऊन जाईल दूर
झुरतील बंध रेशमाचे मग पुन्हा येईल पूर
मागे वळून बघू नये,
म्हातार्‍याने चळू नये,
आठवणीत जळू नये,
असं कुठं लिहिलंय?
अवचिता परिमळू नये,
शरदी मेघांनी पळू नये,
अवकाळी झरू नये,
असं कुठं लिहिलंय?
कातरवेळी झुरू नये,
कांचनसंध्यी उमलू नये,
गजरा भाळी माळू नये,
असं कुठं लिहिलंय?
एकांताशी बोलू नये,
भरल्या डोळी डोलू नये,
ओल्या शब्दीं भिजू नये,
मिसळपाव