कविता

कावळा म्हणे मी काळा, पांढराशुभ्र तो बगळा

कावळा म्हणे मी काळा, हळद्या तो पिवळा

कावळा म्हणे मी काळा, सूर्यपक्षी तो जांभळा

कावळा म्हणे मी काळा, मयूर तो निळासावळा

कावळा म्हणे मी काळा, पोपट तो गर्द हिरवा

चिमणी हसून म्हणे चुकले रे यमक बाळा, किती रे तू बावळा

https://www.misalpav.com/poem/51708   -कावळ्यांची फिर्याद-३

डिस्क्लेमर-: 

१.सांप्रत प्रस्तुती कुठल्याही परंपरा,श्रद्धा,धर्म, समाज मान्यतेवर टिका टिप्पणी नाही.भावना दुखावण्याचा यत्किंचितही मानस नाही. 

२. वाढत्या डिजीटल आणी कृत्रिम बुद्धिमत्तेचा मानवी जीवनावर पडणारा प्रभाव व हस्तक्षेप यावर रूपकात्मक विडंबन  करण्याचा प्रयत्न  आहे.

३. देवदत्त प्रज्ञेचा अविष्कार,कृपया कृ.बु.चा सहभाग शोधण्यात वेळ दवडू नये.

पेर्णा

माफ करा सर! 

केवळ प्रामाणिकपणे

आपले कर्तव्य बजावले म्हणून

तुमच्यावर किती भीषण आरोप झाले,

तुम्हाला किती अपमानास्पद लेबलं लावली गेली!

“मी प्राध्यापक सूर्यनारायण आहे”

ही ओळख तुम्ही अभिमानाने सांगायचात;

आज त्या ओळखीभोवतीच

अवमानाची राख पसरली आहे.

एक शिस्तप्रिय परीक्षक म्हणून,

एक विद्यार्थीप्रिय शिक्षक म्हणून

तुमच्या पाठीशी ठामपणे उभे राहणे सोडा 

तुम्हाला समजून घेणेही सोडा 

किमान माणूस म्हणून

तारुण्यातला उसळणारा,
भावावेग मागे रहातो,
उथळ,गढूळ पाण्याचा डोह,
नितळ,शांत,स्वच्छ  बनतो

​यौवनात जे सौंदर्य होते,
वार्धक्यात तेच तत्त्व बनते,
पिकल्या पाना  सोबत,
कविताही म्हातारी होते!

उगाच नसतो शब्दांचा थाट,
नसतो अलंकाराचा घाट,
दोन ओळींच्या मौनामधून,
वहातो प्रगल्भतेचा पाट .

कवितेलाही वय असते, 
कवीसोबत तीही वाढते,
शब्दांच्या या गोंदणाला, 
अनुभवाचे कोंदण मिळते.

राहिले नाही कधी सुख सोबतीला 

दुःख तर पुजलेच होते पाचवीला 

बायको असतेच महत्त्वाची परंतू 

लागते हल्ली जपावे नोकरीला 

संगणक मदतीस आला माणसाच्या 

अन विसरले लोक दिडकी पावकीला 

स्पर्श मायेचा असावा जाहलेला 

उब म्हणून जास्त असते गोधडीला 

एवढा तो सूर्य यंदा कोपला की 

शोधताना वृक्ष दिसले सावलीला 

कैकदा नामोहरम शत्रूस केले

मात्र कायम हारलो मी यादवीला 

सांगू सखे तू काय हो

पसरवी किरणे रवीची

असा शीतल चंद्र हो

सोसूनी थकल्या घराचा

निखळ तो आनंद हो

माझिया माता पित्यांचे

सद्गुणी अपत्य हो

ना ढासळे कधीही असा

माझा दृढ विश्वास हो

साथ ना सुटते जयाची

असा माझा श्वास हो

- अक्षरदास

दिवसभरातलं रणरणतं ऊन कमी केलं

मुलांना भेटायचं म्हणून रूप सौम्य केलं

घर जवळ येताच आठवणींच फुल फुललं

गोड आठवांनी ध्यान चक्क गुलाबी झालं

एरव्ही जो प्रखर जळजळता तप्त गोळा

डोळेभरून पाहावं अश्या दोनच त्या वेळा

आई म्हणाली किती तापलंय माझं बाळ

सुनबाई जरा गार पाण्याने अंघोळ घाल

कितीही जग गाजवलं तरी आईचा बाळ

भूमीच्या कुशीत क्षितिजावर शमला जाळ

आवरून झोपला तोच आली गोड उषा

बाबा खेळाची वेळ आता झोपतोस कसा

उशेसोबत बागडत केव्हाच सरली निशा

शूर आम्ही नवरोबा आम्हाला काय कुणाची भीती
पर्स, साडी अन् सँडलपायी कर्ज काढलं जास्ती ।।ध्रु।।

लग्नाच्या मंडपात उमगली संसाराची रीत, 
अमेझॉनशी नातं जुळलं, जडली सेलशी प्रीत!
लाख टोमणे झेलून घेईल अशी पोलादी छाती! 
पर्स, साडी अन् सँडलपायी कर्ज काढलं जास्ती

शूर आम्ही नवरोबा आम्हाला काय कुणाची भीती
पर्स, साडी अन् सँडलपायी कर्ज काढलं जास्ती ।।ध्रु।।

झुकावं वा हरून जावं, वाद न आम्हाला ठावं, 
माझंच चुकल म्हणत जगावं, हेच आम्हाला ठावं! 
शांतीपायी सारे इसरू आई बाबा ताई! 
पर्स, साडी अन् सँडलपायी कर्ज काढलं जास्ती!