कवीतेला वय असते

तारुण्यातला उसळणारा,
भावावेग मागे रहातो,
उथळ,गढूळ पाण्याचा डोह,
नितळ,शांत,स्वच्छ  बनतो

​यौवनात जे सौंदर्य होते,
वार्धक्यात तेच तत्त्व बनते,
पिकल्या पाना  सोबत,
कविताही म्हातारी होते!

उगाच नसतो शब्दांचा थाट,
नसतो अलंकाराचा घाट,
दोन ओळींच्या मौनामधून,
वहातो प्रगल्भतेचा पाट .

कवितेलाही वय असते, 
कवीसोबत तीही वाढते,
शब्दांच्या या गोंदणाला, 
अनुभवाचे कोंदण मिळते.

कर्ता अमर, सृजन नश्वर 
इथे मात्र उलटी गंगा वहाते
सृजन कर्त्याला अमर करते
कवीतेला ही वय असते.......

-कसरत,१९-९-२०२६