पैशाचा धूर निघतो माझ्या बंगल्यातुन. दिसतो सगळ्यांना, पण त्याकडे वाकड्या नजरेने बघायची हिम्मत नाहि कोणाची. सरकारी यंत्रणेत योग्य ठिकाणी तेलपाणी, आमच्या कम्युनिटी लॉबीचा सपोर्ट, आणि रक्तातच असलेला बिझनेस सेन्स... असा मी स्वाभावीक बिझनेस बादशाह. पौण्ड्स ते दिनार अशा सगळ्या करन्सीची गंगाजळी आहे माझ्या बुडाशी. सोनं-चांदी, हिरे-जडजवाहर, ह्युमन ट्रॅफिकींग, हत्यारं, दारुगोळा, असं सगळं करतो मी. माझ्याच धंद्याचं हीत सांभाळणारी आमची बँक आहे.

चालत्या ट्रेनच्या प्रथम श्रेणीमध्ये बाकावर बसून तो जीनीच्या साडी नेसण्याच्या धडपडीकडे बघत तिला न्याहाळत होता... "जीनी... आपण पुन्हा भेटणार ना?" "नाही...." "काल पहिल्यांदयाच भेटलेल्या मला... तू तुझं सर्वस्व दिलंस मग आता का लाजतेस?" तिने फक्त जालीम कटाक्ष टाकला आणि आपली बॅग आवरायला लागली "बोल ना...! का नाही भेटू शकत आपण? भावनिक न गुंतता आपण संबंध ठेऊ शकतोच, जसं आज...." तो पुढे काही बोलणार तेवढ्यात तिने त्याचे बोलणे तोडले. "आज..... आज मला फक्त सहा महिन्यापूर्वी झालेल्या शश्त्रक्रियेनंतरचा माझा "परफॉर्मन्स" बघायचा होता, म्हणून मी........." "शश्त्रक्रिया...!!

कितीतरी दिवस सोफिया सरळच पडून राहायची. ऊन तिला सहन व्हायचं नाही आणि रात्री कधीकधी तर पायही वाकडे व्हायचे. आज व्हॅलेंटाईन डे. तो आज येणार अशी कुजबुज तिच्या कानी पडली होती. याच दिवसाची वाट बघत तिनं कितीतरी रात्री एकटीनं काढल्या होत्या. आज मात्र तो येऊच नये असं तिला मनोमन वाटत होतं. अखेर तो आलाच. लिलीची पांढरी फुलं घेऊन!!! तिनं घट्ट मिठी मारत विचारलं, "दुखलं?" तो: "...हो. थोडंसं....छातीत. ...व्हेंटिलेटर बंद केला तेव्हां." त्याच्या नवीन सुटावर तिचे अश्रू ओघळले. त्यांच्या लग्नाच्या दिवशी ओघळले होते तसे... ---------------------------------------------- सोफियाच्या थडग्याशेजारी असलेल्या त्याच्य

" शेसुकाका लवकर चला, आमच्या कोकराला कायतरी चावलंय, तोंडातून फेस येतोय". मागच्या मळ्यात घर असलेला छोटा युवराज काकुळतीला येऊन सांगत होता, युवराजचा त्या कोकरावर खूप जीव. दारुडा असला तरी शेसुला झाडपाल्याचे बऱ्यापैकी ज्ञान होते. बऱ्याच प्रयत्नांनंतर त्याने शेवटचा उपाय म्हणून कोकराचा अर्धा कान कापून काहीतरी औषध कोकराच्या तोंडात कोंबले, कान कापल्यानंतर कोकराचा आवाज शेसूच्या घरात ऐकू आला तसा शेसूच्या बायकोने मसाला वाटायला घेतला. शेसुकडे राहिलेली बॅटरी मागायला संध्याकाळी युवराज पुन्हा शेसूच्या अंगणात गेला तेव्हा तिथूनच डोळ्यात पाणी घेऊन निपचित घरी येऊन पडला , शेसु खाटेवर झोपून मस्तपैकी बिड्या ओढत होत

आठवणी उलगडून बसतो, तुझे फोटो पाहताना अन हात थरथरतात, जुने मेसेजेस वाचताना फोटोज डिलीट करताना, उसवलेल्या जाणिवांना जपताना, तुझा नंबर ब्लॉक करतो, नंबर पाठ असताना तुझ्या आठवणींच्या रोपट्याचा वटवृक्ष झालेला असतो मी त्या वटवृक्षाखाली का बरं फुलं शोधत बसतो? मी गॅलरीतून बघतो नभी ढग मोजतो परत एकदा कॉफी प्यावी म्हणून किचनकडे वळतो मी फ्रिजचा दरवाजा उघडतो तुला डोळे भरून बघतो तुझ्या डोळ्यांभोवती जमलेल्या बर्फाला हलकेच काढून टाकतो तुझ्या बोटातली अंगठी काढतो तुझा हात हातात घेतो अशीच अवघडून राहशील का? असं स्वतःलाच विचारतो. मी जुन्या बाजारातून फ्रिज विकत घेतला, त्या फ्रिजच्या आतमध्ये चोळाबोळा केलेला काग